«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 19/11/09


Το Αίνιγμα του… «Ρωσικού Παράδοξου»

Η συστηματική και περίεργη ιστορική «αδιαφορία» της Ρωσίας για την Ελλάδα

Πριν λίγο καιρό αναρωτιόμουν μέσα από αυτήν εδώ τη στήλη για το «Ρωσικό Παράδοξο», εννοώντας έτσι αυτή την περίεργη – πλην ουσιαστική - «Ρωσική ανυπαρξία» στο Ελληνικό γίγνεσθαι.
Ήταν μια πρωτογενής σκέψη, περισσότερο «ανακλαστική υποσυνείδητη αίσθηση» πλήρης έκπληξης παρά «ολοκληρωμένη συνειδητοποίηση». Απ’ αυτές που  «αίφνης αναδύονται», «ταράσσουν» και (γι’ αυτό) αμέσως «καταδύονται στ’ απωθημένα» αναμένοντας την «ωρίμανση» εν ευθέτω χρόνω.
Εν ολίγοις, το ερώτημα ήταν :

«…Μα καλά, η Ρωσία έχει εδώ και αιώνες συμφέρον από την ισχυροποίηση της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας. Έχει επίσης πάγιο συμφέρον να εντάξει την Ελλάδα στη δική της  γεωπολιτική σφαίρα επιρροής. Γιατί λοιπόν δεν εφαρμόζει μια ισχυρή επικοινωνιακή πολιτική στην Ελλάδα;…»

Με εξαίρεση την σύντομη περίοδο Καποδίστρια (που κι αυτή συζητιέται κατά πόσο «φιλορωσική ή φιλοαγγλική» ήταν) και ίσως ίσως την Σταλινική νοσηρότητα που - πηγαίνοντας στο άλλο άκρο της «ανάμειξης» - προκάλεσε τον Ελληνικό καταστροφικό συμμοριτοπόλεμο (συν τους εντός Σοβιετικού εδάφους φονικούς διωγμούς των Ελλήνων), η «γενική στάση» της Ρωσίας απέναντι στην Ελλάδα μπορεί να χαρακτηριστεί από μια λέξη : «Πλήρης Αδιαφορία».
(Η Σταλινική εμπειρία δυστυχώς προσθέτει και το άλλο «άκρο». Την «διάθεση εξόντωσης του Ελληνισμού». Εάν μάλιστα αυτό το «δεύτερο» (η «Σταλινική στάση έναντι της Ελλάδας) προικιστεί με «βαρύτητα κρυπτογραφικού κλειδιού» (πρέπει;) , τότε το πρώτο (η «Ρωσική Αδιαφορία») λαμβάνει «ανησυχητικές διαστάσεις. Άραγε, η «Σταλινική Στάση» ήταν μια «νοσηρή εξαίρεση» ένεκα κομμουνισμού; Ή μήπως εμπεριείχε και εξωτερίκευε κάτι «βαθύτερο και σκοτεινότερο» όσον αφορά στις ιστορικές «Ρωσικές οπτικές» περί Ελλάδας; Απευχόμεθα. Πλην όμως είμαστε υποχρεωμένοι να θέτουμε ακόμη και τέτοια ανησυχητικά ερωτήματα).
Στις «εξαιρέσεις» θα πρέπει να προστεθεί και το «Ρωσικό ενδιαφέρον» για την ανεξαρτησία της Ελλάδας κατά την περίοδο της Τουρκικής κατοχής. Είναι και  αυτό ένα  «κομβικό στοιχείο» του «Ρωσικού Αινίγματος» που μάλλον μας παρέχει ένα ακόμη «κλειδί» της «αποκρυπτογράφησής» του.
Σαν για κάποιο λόγο, η Ρωσία ιστορικά όχι μόνο να μην επιθυμεί να φέρει την Ελλάδα στη δική της γεωπολιτική σφαίρα, αλλά ούτε καν να επιθυμεί την ισχυροποίησή της έναντι της Τουρκίας [πχ για λόγους ισορροπίας και αντιπερισπασμού της Τουρκίας από το «οιονεί Ρωσοτουρκικό Μέτωπο» που έχει διαμορφωθεί μετά από δεκατρείς Ρωσοτουρκικούς πολέμους (τα τελευταία τριακόσια χρόνια)].

Ποιο είναι το αποκορύφωμα αυτού του Παράδοξου της Ρωσικής αδιαφορίας;

«…Ακόμη κι επί Σοβιετικής εποχής, επί κοντά μισό αιώνα, αν και είχε τη δυνατότητα η Ρωσία να προκαλέσει έναν σφοδρότατο, άκρως καταστροφικό και διαλυτικό πόλεμο εντός του ΝΑΤΟ (ενδοσυμμαχικό)  και μάλιστα στην πιο ευαίσθητη περιοχή του, απλά «δεν το έπραξε»!!!»

«Επιεικώς περίεργο» εάν λάβει κανείς υπόψη τον ιστορικά διακαή πόθο της Ρωσίας για κάθοδο στη Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή όπως και την μόνιμη ανάγκη της για «σοβαρό φθοροποιό (διαρκές) πλήγμα» κατά της Δύσης και της Συμμαχικής Δομής της.

Heartland” και “Rimland

Επιστρατεύοντας τη Γεωπολιτική Θεωρία Mackinder περί «Κεντρικής Γης» (Heartland) και «Περιμέτρου» (Rimland), βρίσκει κάποια εξήγηση το «Ρωσοελληνικό Αίνιγμα». Αν και ταυτόχρονα, γίνεται ακόμη πιο … «Παράδοξο».
Σύμφωνα μ’ αυτήν, ο κάτοχος της «Heartland» (Ευρασία – χερσαίες δυνάμεις) εάν βρει «Ικανό Πάτημα» και στην «Rimland» (Παράκτια περίμετρος – θαλάσσιες δυνάμεις), τότε αυτομάτως θα έχει  την «απαραίτητη κρίσιμη δυναμική» για να επιβληθεί παγκοσμίως.
Ο Mackinder μάλιστα είχε «εξειδικεύσει» ειδικά για την Ελλάδα ετούτο το Γεωπολιτικό Δόγμα, προκαλώντας προφανώς “διεθνή ρίγη” με την «προφητεία» του :

«…η κατάκτησή της από μία ισχυρή χερσαία Δύναμη θα δώσει πιθανότατα σε αυτή τη Δύναμη τη δυνατότητα του ελέγχου όλης της Παγκόσμιας Νήσου…»

Στηριζόμενος στο Δόγμα Mackinder ο Spykman με το Δοκίμιο του «The Geography of Peace» το 1944, ουσιαστικά έθεσε τις θεωρητικές βάσεις της αναγκαιότητας ενός ΝΑΤΟ και όρισε την «Γεωπολιτική του Υπόσταση και Δομή», εφόσον στην δική του θεωρητική σύλληψη στηρίχθηκε πέντε χρόνια αργότερα η ίδρυσή του.
«Αναπόφευκτα», το 1952 έγινε πρόταση στην Ελλάδα για είσοδό της στη σύγχρονη «Συμμαχία της Rimland» (Ουσιαστικά λοιπόν «σύρθηκε στο ΝΑΤΟ και της «απαγορεύεται δια ροπάλου η έξοδος»). Την ίδια χρονιά ακολούθησε η Τουρκία (προφανώς με τους ίδιους όρους «ροπάλου») και τρία χρόνια μετά, το «τόξο της Rimland/ΝΑΤΟ» συμπληρώθηκε με την ίδρυση της CENTO (Central Treaty Organization) και την είσοδο μέσω αυτής των Ιρακ, Ιραν και Πακιστάν.
Άρα, μια επιφανειακή εξήγηση του  «Ρωσικού Παράδοξου» είναι πως η Ελλάδα ήταν πάντα η «Κόκκινη Γραμμή» του NATORimland.
Τουτέστιν, οφείλουμε να υποθέσουμε πως επί αιώνες υπάρχει εν ισχύ μια  Δυτική «προειδοποίηση» προς τη Ρωσία ότι :  

«…οποιαδήποτε Ρωσική  επέμβαση στην Ελλάδα θα σημαίνει ολοκληρωτική πολεμική απάντηση της Δύσης…».

«Κανόνας» που «παραβιάστηκε» από τη Ρωσία μόνο την «ρευστή περίοδο» 1945 – 49 ουσιαστικά όμως ως «αντιπερισπασμός» και «διαπραγματευτικό χαρτί» για «διασφάλιση των Κεντροευρωπαϊκών Σοβιετικών κατακτήσεων» από τις «Δυτικές Βλέψεις». (Ασχέτως εάν οι εδώ ξενοκίνητοι Κομμουνιστές πίστεψαν το Στάλιν και κόντεψαν να αυτονομήσουν την μισή Ελλάδα με την προδοσία τους κατά της χώρας).
Από την άλλη όμως, για τους ίδιους «κρίσιμους λόγους» θα μπορούσε να πει κανείς πως πιθανότατα  θα άξιζε τον κόπο (για τους Ρώσους) η Ρωσική επέμβαση, εφόσον (κατά τον Mackinder) η Γεωπολιτική βαρύτητα της Ελλάδας είναι κατά γεωμετρική πρόοδο αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους της.
 Άλλωστε, ποιος μίλησε για «πολεμική επέμβαση»;
Ο σύγχρονος πόλεμος και  «Διείσδυση» στα κράτη γίνεται με κάθε άλλο παρά πολεμικούς τρόπους.


 «Διαβαθμισμένη» Γνώση;

Αναζητώντας ελληνική βιβλιογραφία περί «Ρωσικής Γεωστρατηγικής στην ευρύτερη περιοχή» (και πάντα με άξονα αναφοράς την Ελλάδα) διαπιστώνει κανείς μια έντονη ανυπαρξία σχετικών τίτλων (για το ευρύ κοινό τουλάχιστον – αγνοώ δυστυχώς τι μελέτες περιέχουν οι «διπλωματικές μυστικές διαβαθμισμένες βιβλιοθήκες». Κάτι που φυσικά «δεν αγνοούν» ούτε οι «εντός του πολιτικοδιπλωματικού Νυμφώνος» ούτε οι «ευγενείς γόνοι» τους, ούτε οι γενικώς «πέριξ αυτών προνομιούχοι» των διαφόρων «Αδελφοτήτων» τους. Κατά τ’ άλλα η Γνώση είναι ελεύθερη και ίδια για όλο το λαό. Όπως επίσης και όλος ο λαός έχει τις «ίδιες ευκαιρίες» να διαμορφώσει άποψη «Βαθείας και Μυστικής Πολιτικής». Ώστε έχουμε Δημοκρατία, έτσι;).

Συνεχίζουμε λοιπόν με τα «φτωχά στοιχεία» μας. Πλην όμως «εξοργιστικά διαφωτιστικά».

Παρόμοια «ένδεια στοιχείων» περί του θέματος παρατηρεί κανείς και στο Ελληνικό Διαδίκτυο.

Τα παραπάνω είναι μια δεύτερη σημαντική ένδειξη πως όντως «κάτι περίεργο συμβαίνει» στα Ελληνορωσικά και αποκρύπτονται συστηματικά από την Κοινή Γνώμη διακόσια χρόνια τώρα.

Βλέπεις, ένας από τους βασικούς πυλώνες μιας «εξωτερικής επέμβασης» είναι η «Γνωστική παρέμβαση» στην «τοπική κοινωνία». Η επιστάμενη πολιτιστική όσμωση. Τουτέστιν, «μελέτες», άρθρα, συνέδρια και πάνω απ’ όλα βιβλία «ευρείας κατανάλωσης».

Παράπλευρες «επεμβατικές ενέργειες» είναι οι πιο απαιτητικές κι εξειδικευμένες πολιτιστικές και μορφωτικές δραστηριότητες των Πρεσβειών. Πχ στα πρότυπα του ιδρύματος Γκαίτε και της Ελληνογερμανικής Αγωγής ή των τόσων και τόσων «αντίστοιχων δραστηριοτήτων» δυτικών χωρών υπάρχει μήπως κάτι αντίστοιχο της Ρωσίας;

Η απάντηση είναι ένα βροντερό ΟΧΙ.

Πρόκειται άραγε περί μιας δυσάρεστης πλην υπαρκτής πραγματικότητας που αρνείται να συνειδητοποιήσει (ή μήπως «αγνοεί»;) το Φιλορωσικό τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας;
Ή μήπως λείπουν – εσκεμμένα; - κάποιοι «κρίκοι» γνώσης που θα «αναδείκνυαν» στην Ελληνική Κοινή Γνώμη αυτό το «Αίνιγμα»;


Μηδενική Ρωσική Επικοινωνιακή Πολιτική

Το ίδιο ερώτημα που σπερματικά έθεσα στο προηγούμενο άρθρο περί «Ρωσικού Παράδοξου» το θέτω και τώρα:

Ακόμη και αν η επίσημη Ρωσική Διπλωματία έχει σοβαρούς λόγους να κρατάει αποστάσεις από μια τέτοια  εντατική πολιτική «Ρωσοελληνικής Προσέγγισης», θα περίμενε κανείς, τουλάχιστον οι Ρωσικές Πατριωτικές Δυνάμεις να έχουν έρθει «με ζέση και πλήρως οργανωμένα» σε επαφή με τις αντίστοιχες Ελληνικές επιχειρώντας να χτίσουν από τα κάτω και στην πράξη (και κυρίως «ανεπίσημα») μια στιβαρή Ελληνορωσική Συμμαχία. Πιθανότατα στο μοτίβο μιας Διεθνούς Ορθόδοξης Συμμαχίας ίσως.
Θα περίμενε επίσης κανείς να δει κάποια πανίσχυρα Ρωσικά Media να διεισδύουν αποφασιστικά στην Ελληνική αγορά ποντάροντας και αναδεικνύοντας οποιαδήποτε σημεία δύνανται να συμβάλλουν στο χτίσιμο αυτής της Ελληνορωσικής Συμμαχίας.
Θα περίμενε να δει Ρωσικά κοινωνικοπολιτικά Forum και Lobby με οικονομικές δραστηριότητες υψηλής στάθμης να κάνουν δυναμικά την εμφάνισή τους στην Ελληνική Πολιτική, Οικονομία και Κοινωνία αποφασισμένα να ενισχύσουν τις Φιλορωσικές τάσεις της Ελληνικής Κοινωνίας και Πολιτικής.
Ισχυρές φιλορωσικές λαϊκές βάσεις στην Ελληνική κοινωνία υπάρχουν. Το «χτίσιμο» απομένει.
Βλέπει μήπως κανείς τίποτε από τα παραπάνω;

Και πάλι η απάντηση είναι ένα βροντερό ΟΧΙ.

Και κάτι ακόμη γι’ αυτούς που βάλλουν κατά των Ελλήνων προδοτών πολιτικών που ή δεν δίνουν τη δέουσα σημασία στο Ρωσικό παράγοντα ή κάνουν μεν κάποια βηματάκια προς Ρωσία κι αίφνης κάνουν εκατό βήματα πίσω.
Ο κυρίαρχος του Heartland δεν περιμένει ποτέ να πάρει την «πρωτοβουλία προσέγγισης» ο υποψήφιος «μικρός Φίλος». Φροντίζει αυτός, ο «Ισχυρός Μακιαβελικός Δεσπότης», να κάνει τις απαραίτητες κινήσεις προεργασίας και «διείσδυσης» που θα χτίσουν (και θα «καθορίσουν» συνήθως) αυτή την «φιλική κατάσταση» στο εσωτερικό της «Μικρής Χώρας». (Δεν περιγράφω κάτι «άγνωστο» ή «καινοφανές», έτσι;)

Είδε κανείς μήπως τίποτα εκ των  παραπάνω από μέρους της Ρωσίας;

Και πάλι η απάντηση είναι η ίδια.
ΟΧΙ.
Αναπόφευκτα θυμόμαστε ένα περυσινό Ρωσικό φιλμ περί Βυζαντίου, όπου η Ρωσική Πολιτεία (Εκκλησία μάλλον αφού ο Τσάρος εξέλειπε πια – αν και κάτι «μυρίζεται» εδώ για τα μελλοντικά εν Ρωσία τεκταινόμενα) προσπαθεί να τεκμηριώσει την «κληρονομικώ δικαίω» διαδοχή της επί της (Ορθόδοξης) Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (και Οικουμενικού Πατριαρχείου) πατώντας (κυρίως) στους γάμους των Τσάρων με Βυζαντινές Πριγκίπισες όπως πχ η Σοφία Παλαιολογίνα του τελευταίου Οίκου των Παλαιολόγων. Εξ’ ου και η «ανταγωνιστική απόσταση και στάση» του Ρωσικού Πατριαρχείου ως προς το Οικουμενικό - όσο και αν η πρόσφατη επίσκεψη του Πατριάρχη Μόσχας στην Κωνσταντινούπολη προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο. (Η επικείμενη Πρώτη Διορθόδοξη Ιερά Σύνοδος μετά το Σχίσμα θα μας δείξει πολλά περί των «προθέσεων της Ρωσικής Εκκλησίας).
Θα μπορούσε άραγε να είναι αυτή η αιτία της αινιγματικής «Ρωσικής Αδιαφορίας»;
Μήπως είναι υπερβολικές οι παραπάνω σκέψεις;
Θα χαρώ να διαβάσω τον αντίλογο από τους Έλληνες Γεωπολιτικούς ειδικούς. Αυτό θα σημαίνει πως έπαψαν επιτέλους «ειδήμονες», διπλωμάτες, ακαδημαϊκοί, στρατιωτικοί και πολιτικοί να κρύβουν το «Ρωσικό Ζήτημα» κάτω από το χαλί.




Ρωσία και 1821

Αναπόφευκτα, μετά τις σημερινές διαπιστώσεις αναρωτιόμαστε για την «Ρωσική Στάση» στον Μεγάλο Αγώνα του 21.
Η εικόνα που έχει μείνει στη Λαϊκή Μνήμη είναι Ρώσοι πράκτορες να περιδιαβαίνουν την κατεχόμενη Ελλάδα και να μοιράζουν εικόνες του Τσάρου διαδίδοντας το σύνθημα : «έρχεται ο Μόσκοβος να μας σώσει».
 Το «Ξανθόν Γένος» , δηλαδή, στο οποίο το Έθνος έμαθε (εντέχνως) να εναποθέτει επί αιώνες τις αλυτρωτικές του ελπίδες.
Ποια ήταν όμως η «πραγματική συμμετοχή» της Ρωσίας στα «εντός τεκταινόμενα» κατά την Επαναστατική Περίοδο;

Μελετώντας αηδιασμένοι τα προδοτικά αίσχη των Μαυροκορδάτων, Κουντουριώτηδων και Κωλέττηδων κατά την Επανάσταση μέσα από το βιβλίο του κου Θ.Δ. Παναγόπουλου «Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας» διαβάζουμε στη σελίδα 346 :

«…Έλληνες επαναστάτες τσακισμένοι από τον Ιμπραήμ, τις καταστροφές, την ανίκανη Ελληνική Διοίκηση, τον Εμφύλιο, τον Αγγλογαλλικό ανταγωνισμό και τη ΡΩΣΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ζήτησαν την Αγγλική προστασία…».

Η φράση «ΡΩΣΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ» (όσο κι αν η «λιτότητά» της δείχνει τις αγωνιώδεις προσπάθειες του συγγραφέα να υποβαθμίσει και να «κρύψει» το ζήτημα – όπως εν συνόλω πράττει η Ελληνική Διανόηση) σε πείθει  – σοκαριστικά - πως δεν βλέπεις φαντάσματα.
Ακόμη και τότε λοιπόν, εν μέσω επανάστασης όπου τα πάντα κρίνονταν ώρα την ώρα στα πεδία των μαχών και μάλιστα κόντρα στις επιθυμίες των μόνιμα φιλότουρκων δυτικών, όταν η Ελλάδα ως «διεκδικούμενη» θα μπορούσε να ενταχθεί στην Γεωπολιτική σφαίρα του οποιουδήποτε διεκδικητή, η Ρωσία ήταν «ουσιαστικά απούσα».
Η Ρωσία που στα Ορλωφικά (και όχι μόνο!) στοίχισε ποταμούς Ελληνικού αίματος.
Που στήριξε τον Κατσώνη συνδαυλίζοντας ξανά και ξανά Ελληνικές εξεγέρσεις.
Πλην όμως, «πότε»;
Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, μόνο όταν η Ρωσία διεξήγαγε πολέμους με την Τουρκία και είχε ανάγκη «Μετώπων Αντιπερισπασμού».
Αναντίρρητα, από τη Ρωσία εν πολλοίς στηρίχτηκε κυρίως η Ελληνική Επανάσταση και χάρη σ’ αυτήν αναγνωρίστηκε εν τέλει η Ελληνική Ανεξαρτησία.
Αλλά μέχρις εκεί.

Ο Έλληνας – επιτηδευμένα; - έχει μείνει με την εικόνα της «εντόνου προπαγάνδας του Μόσκοβου» κατά την Τουρκοκρατία. Την εικόνα του Τσάρου να παλεύει στα διαβούλια της Ιεράς Συμμαχίας για την Ελληνική Ανεξαρτησία. Τελικά όμως – και καθώς φάνηκε στην πορεία - άλλο αυτό (η ανεξαρτησία μιας «Μικρής Ελλάδας» από την Τουρκία) και άλλο η κατά κράτος επικράτηση μιας «Ισχυρής Ελλάδας» έναντι της Τουρκίας.
Φαντάζομαι, τις ίδιες «ανήσυχες σκέψεις» θα έκανε και ο μεγάλος εκπρόσωπος του Ρωσικού Κόμματος στην Ελλάδα τα μετεπαναστατικά χρόνια, ο Αρχιστράτηγος του Αγώνα Θ. Κολοκοτρώνης, όταν έβλεπε την ελλιπή ανάμειξη της Ρωσίας στα εν Ελλάδι κοινωνικοπολιτικά τεκταινόμενα (συγκρινόμενη με Αγγλία και Γαλλία), αλλά δεν είχε τα ιστορικά στοιχεία που διαθέτουμε σήμερα για να επιβεβαιώσει τις ανησυχίες και υποψίες του.


Ούτε καν επί Βιετνάμ κι Αφγανιστάν!!!

Η Ρωσία, παρ’ ότι θα μπορούσε, δεν στήριξε ποτέ την Ελλάδα αποφασιστικά έναντι της Τουρκίας. Ούτε ακόμη κι επί Σοβιετικής Εποχής, που είχε ίσως το μέγιστο συμφέρον να το πράξει προκειμένου να ξεκινήσει έναν καταστροφικό πόλεμο εντός του ΝΑΤΟ.
Ούτε καν την περίοδο της Κορέας, του Βιετνάμ,  του Αφγανιστάν ή των πολλών και διαφόρων «Κόκκινων Μετώπων» ανά την υφήλιο τις «κρίσιμες δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου»  που είχε τρομερή ανάγκη από Μέτωπα Αντιπερισπασμού των Δυτικών.
Γιατί άραγε;
Μήπως είμαστε αναγκασμένοι εν τέλει να υποθέσουμε πως μη νοιώθοντας ακόμη αρκετά ισχυρή για να τα βάλει με όλη την Δύση κατεβαίνοντας αποφασιστικά προς το Νότο, προτιμά ένα «Νότιο Δίπολο Ελλάδας-Τουρκίας» αντί για μια κατεστραμμένη Τουρκία και μια Πανίσχυρη Ελλάδα που θα μονοπωλούσε το «Νότο της Rimland»;
Κι αν είναι έτσι… γιατί είναι έτσι;
Μήπως αυτό θα έπρεπε να συνδυαστεί και με το ότι «εποφθαλμιά και το ρόλο του Διαδόχου του Βυζαντινού Θρόνου»;
Εάν δεχτούμε τα παραπάνω θα πρέπει να συμπεράνουμε πως η Ρωσία είναι πεπεισμένη ότι η Ελλάδα έχει την Δυναμική να συντρίψει την Τουρκία εάν δεχτεί μια αποφασιστική βοήθεια από έναν Σύμμαχο.
 Κάτι που όμως θα οδηγούσε ουσιαστικά σε μια Ισχυρή Ελληνική Μονοκρατορία στην περιοχή που με τη σειρά της θα οδηγούσε πιθανόν σε μια Νέα Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Κάτι που προφανώς δεν συνάδει με την Ρωσική Εξωτερική Πολιτική.

Θα μπορούσαν – επαναλαμβάνω – να βάλουν σε σοβαρά εσωτερικά προβλήματα το ΝΑΤΟ κι όμως επί σειρά δεκαετιών απέφυγαν να το πράξουν. Προτίμησαν να διατηρήσουν το status μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ως έχει. Ακόμη και «εις βάρος τους» βραχυ-μεσοπρόθεσμα.
Για κάποιους λόγους, προφανώς, προτιμούν μια ισχυρή Τουρκία παρά μια ισχυρή Ελλάδα.
Ή καλύτερα, θέλουν απέναντι στην Τουρκία μια «αρκετά ισχυρή» Ελλάδα για να τη «φρενάρει» (και ….το «αντίστροφο»).
Αλλά, «προφανώς» και πάλι, «όχι αρκετά ισχυρή» για να ισοπεδώσει την Τουρκία.
Άλλωστε, όχι μόνο Ανατολική Θράκη και Πόλη αλλά και ολόκληρη την Μικρά Ασία, ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι την εποφθαλμιούν – αιώνες τώρα – οι Ρώσοι για δική τους «Επαρχία»;
Γιατί να την προσφέρουν λοιπόν στο «πιάτο» στον έτερο διεκδικητή – και δη «γνήσιο» - του Βυζαντινού Θρόνου;
Μήπως άραγε θεωρούν ότι θα είναι εξαιρετικά πιο δύσκολο κατόπιν να καταλάβουν αυτά τα εδάφη εάν είναι στην κατοχή των Ελλήνων απ’ότι στην κατοχή των Τούρκων;
Μήπως θεωρούν πως οι Τούρκοι «περαστικοί είναι από την Μικρά Ασία», άρα θα είναι και πιο εύκολο να «εξαλειφθούν» κάποια στιγμή στο μέλλον, αντιθέτως από τους «Μόνιμους (και οιονεί αξερίζωτους ιστορικά) Έλληνες»;
Μήπως θεωρούν πως καλύτερα να βάλουν την «κρίσιμη στιγμή» την Ελλάδα να «φθείρει πολεμικά» την Τουρκία ώστε αυτή να πέσει κατόπιν ως «ώριμο φρούτο» στα χέρια της Ρωσίας;
Ότι θα πρέπει, για λόγους συμφέροντος να υλοποιηθούν Γεωπολιτικές Αμυντικές Πολιτικές τύπου «Διεθνής Ορθόδοξη Ταξιαρχία» και «Αντιτουρκική Διεθνής»;
Σαφώς και ναι.
Αλλά επ’ ουδενί – και στο πνεύμα των «παραπάνω» σκέψεων - δεν πρέπει να περιμένουμε από Ρωσία να πάρει παρόμοιες «Δυναμικές Πρωτοβουλίες».
Εμείς πρέπει να «κινηθούμε».
Παρεμπιπτόντως, η Ρωσία προφανέστατα αδιαφορεί για το αν και κατά πόσο ανήκουμε σε ΕΕ και ΝΑΤΟ.
Εάν ήθελε θα είχε διεκδικήσει την Ελλάδα.
Προφανώς και πάλι, δεν επιθυμεί μια τέτοια «Συμμαχία».
Καίγεται μόνο για ένα πράγμα.
Μην τυχόν και βρεθούμε την «Κρίσιμη Ώρα» στο ίδιο «Συμμαχικό Μπλοκ» με την Τουρκία – και δη όχι καταναγκαστικά τύπου ΝΑΤΟ αλλά «εν πλήρη σύμπνοια».
Χωρίς αυτό όμως να σημαίνει πως θα ήθελε κιόλας να βρίσκεται (τουλάχιστον όχι ξεκάθαρα) στο πλευρό της μιας από τις δύο χώρες όταν αυτές θα πολεμούν και να εισπράττει τα βέλη της «Δυτικής Συμμαχίας» για την «ανάμειξή» της.


Εστιάζοντας στην οριστική Τουρκική Συντριβή

Το «Ρωσικό Αίνιγμα» σίγουρα δεν είναι εύκολο να απαντηθεί.
Πόσο μάλλον όταν αυτοί που «γνωρίζουν» φροντίζουν να μη μιλούν και να μη δημοσιεύουν τίποτα, λες, και πρόκειται για το «Μυστικό του Ιερού Δισκοπότηρου».
Εμείς, μόνον ερωτήματα για προβληματισμό μπορούμε να θέσουμε.

Αλλά ακόμη  κι έτσι, ακόμη κι αν η σκέψη μας και τα στοιχεία που δόθηκαν είναι άκρως ανεπαρκή, τουλάχιστον καλό είναι να μας «μπαίνουν και κάποιες ιδέες» για τα «παιγνίδια» που παίζουν στην πλάτη μας οι διάφοροι  Ευγενείς Νεοκοτζαμπάσηδες της Μυστικής Πολιτικής και Διπλωματίας.
Μέχρι να έρθει η ώρα να λάβουν όλοι αυτοί τα … «Αργύριά» τους για τους κόπους τους και γι’ αυτούς των προγόνων τους…

Συμπερασματικά, εάν δώσουμε την δέουσα βαρύτητα στη Γεωπολιτική Θεωρία Mackinder τότε θα πρέπει να ξεχάσουμε όνειρα «Αμυντικής Ανεξαρτησίας», «Ηρωϊκές εξόδους από το ΝΑΤΟ», «συμμαχίες με Ρωσία», κλπ κλπ.
Επειδή όμως ο «Τουρκικός Κίνδυνος» είναι πάντα εκεί και θα παραμείνει εκεί ως «Δαμόκλειος Σπάθη» πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μας, εάν δεν «συντριβεί» καθοριστικά, οφείλουμε να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε μέσα στα πλαίσια ενός «ιδιόμορφου real politic» αποσκοπώντας πάντα σ’ αυτήν ακριβώς την «οριστική πια δραστική εξάλειψη του Τουρκικού κινδύνου».
Πρέπει η Ελλάδα να ισχυροποιηθεί καθοριστικά – με ιλιγγιώδη δε ταχύτητα - μέσα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και να διεξάγει τον πόλεμο με την Τουρκία ακριβώς μέσα στα ενδοσυμμαχικά πλαίσια.
Ο πόλεμος άλλωστε θα φέρει βίαια στην επιφάνεια ως κυρίαρχα τα Ισλαμικά - Παντουρανικά ηγεμονικά «αντιδυτικά» χαρακτηριστικά της Τουρκίας ωθώντας την εκτός ΝΑΤΟ – συνεπώς και αναπόφευκτα θα φέρει καθοριστικά δίπλα μας το ΝΑΤΟ σε τούτον τον πόλεμο.
Η Τουρκία θα επανέλθει στο ΝΑΤΟ (ως διεκδικούμενη της Rimland) πλην όμως αποδυναμωμένη και κυρίως «διαλυμένη» σε αδύναμα κρατίδια ώστε να είναι «πιο ελέγξιμη».
Η Ελλάδα οφείλει να αποκτήσει σε ορίζοντα τριετίας εμπειροπόλεμο ισχυρό στρατό τουλάχιστον εκατό χιλιάδων ανδρών. Κι αυτό θα επιτευχθεί κυρίως με την ΑΜΕΣΗ συμμετοχή της Ελλάδας – και δη σε υψηλούς αριθμούς ανδρών - σε κάθε μα κάθε εμπόλεμο μέτωπο του ΝΑΤΟ, του Αμυντικού Οργανισμού της ΕΕ και του ΟΗΕ.
Αναντίρρητα, θα χυθεί Ελληνικό Αίμα σ’ αυτά τα ξένα Μέτωπα. Αλλά αυτό ήταν πάντα το τίμημα για την γέννηση και συντήρηση ενός εμπειροπόλεμου στρατού - που θα κληθεί σύντομα να υπερασπιστεί την εδαφική μας ακεραιότητα και την εθνική μας ανεξαρτησία.


Γεράκι του Αιγαίου