«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 21/01/10

Αναζητώντας τον «Πολέμαρχο Ηγεμόνα»…


Τα «Μικρασιατικά» με το σήμερα έχουν κάποια κοινά σημεία.

Το κυριότερο όλων, είναι η αίσθηση του «Τουρκικού κινδύνου» και η «επίγνωση» πως ο μόνος τρόπος απαλλαγής της Ελλάδας απ’ αυτόν είναι μια συντριπτική Ελληνική στρατιωτική νίκη επί της Τουρκίας.

Μια νίκη που ταυτόχρονα θα έβαζε φωτιά στα εσωτερικά «μειονοτικά προβλήματα» της Τουρκίας και θα οδηγούσε στο – στρατηγικά επιθυμητό - διαμελισμό της.

Ο Ελληνικός Στρατός στη Μικρασιατική εκστρατεία δέχονταν επίμονες πιέσεις από τις Τουρκικές δυνάμεις. Όχι μεν καίριες αλλά διαρκείς και  οπωσδήποτε φθοροποιές. Ενώ οι Ελληνικές δυνάμεις επιδίωκαν μια αποφασιστική μάχη για να συντρίψουν τον εχθρό, αυτός την απέφευγε συστηματικά πολεμώντας «αντάρτικα» και υποχωρώντας διαρκώς – ώστε να αποδυναμώσει τον επιτιθέμενο, όπως έλεγαν, αλλά ουσιαστικά, Ατατούρκ και Τούρκοι ήταν απλώς δειλοί κι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν την ορμή των επιτιθέμενων Ελλήνων σε μια έντιμη αντιπαράθεση κανονικής μάχης.
Κυβέρνηση, Επιτελείο και Ανάκτορα έκριναν πως ο μόνος τρόπος αποκατάστασης της Γεωπολιτικής ισορροπίας στην περιοχή ήταν η ολοκληρωτική εξάλειψη του τουρκικού κινδύνου, τουτέστιν, η «Συντριβή του τουρκικού στρατού». Ορθή στρατηγική εκτίμηση πλην όμως έκαναν το ολέθριο λάθος να τους καταδιώξουν στην τεράστια και εχθρική ενδοχώρα τους και δη χωρίς «Συμμαχική Στήριξη» την στιγμή που αυτή ήδη έδειχνε πως «μετατοπιζόταν προς την Τουρκική πλευρά».
 Παρ’ όλα αυτά, ο ΕΣ έφτασε μια ανάσα από τον Αντικειμενικό Σκοπό του. Ο Ατατούρκ και οι Τούρκοι ήταν σε τέτοια κώπωση κι απόγνωση μετά το Σαγγάριο - ύστερα από διαρκείς υποχωρήσεις και ήττες ετών - βλέποντας τις Ελληνικές Δυνάμεις να προσεγγίζουν την Άγκυρα, που τους πήρε δυο ολόκληρες μέρες να συνειδητοποιήσουν πως οι Έλληνες είχαν αρχίσει την οπισθοχώρηση.
Δυστυχώς, οι παραδοσιακοί «ορθόδοξοι βοηθοί» της Ελλάδας, οι Ρώσοι ήταν πλέον – ως Σοβιέτ – στο πλευρό των Τούρκων.
Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί, Αμερικάνοι, ενώ στην αρχή (άλλοι) ώθησαν (και άλλοι οπωσδήποτε συναίνεσαν), την Ελλάδα στην Μικρασιατική στρατιωτική επέμβαση, όταν είδαν πως υπήρχε ο κίνδυνος εξάλειψης της Τουρκίας και της εδραίωσης μιας απόλυτης Ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή άλλαξαν στρατηγική.
Στράφηκαν προς το «Διαίρει και Βασίλευε».
Γάλλοι, Ιταλοί, Αμερικάνοι άλλαξαν στρατόπεδο και τάχθηκαν στο πλευρό της Τουρκίας.
Οι Άγγλοι συνέχισαν να «παίζουν» και με τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.
Η γεωστρατηγική όλων ήθελε δύο χωροφύλακες στην περιοχή που να αντιμάχονται ο ένας τον άλλον.
Όχι έναν πανίσχυρο και «ανεξέλεγκτο».
Μετά από αυτή την «προδοτική επιλογή» των «Συμμάχων», η Εθνική καταστροφή ήταν προδιαγεγραμμένη.
Η Ελλάδα πλέον δεν πολεμούσε μόνον κατά της Τουρκίας.
Πολεμούσε κατά πάντων. Μόνη εναντίον όλων των ισχυρών. Όχι ότι είχε και καμία σοβαρή στήριξη εξαρχής. Μόνον «προσκόμματα» (sic!) αντιμετώπιζε διαρκώς από τους «προσφιλείς της συμμάχους της Ανταντ».
(Θυμίζει ίσως λίγο Ιρακ και Σαντάμ Χουσεΐν. Πρώτα οι Αγγλοαμερικάνοι του έδωσαν το ΟΚ να επιτεθεί στο Κουβέιτ και μετά τον τσάκισαν).
Και μόνον της Αγγλίας την σθεναρή στήριξη (διπλωματία-κεφάλαια-εξοπλισμοί) να είχε – αντί των «χλιαρών ευχολογίων» - η Ελλάδα θα είχε κερδίσει εκείνον τον απίστευτο πόλεμο.
Το «Εθνικό πάθος και Ορμή» υπήρχαν μα έλειπε ο «Στρατηγικός σύμμαχος» και η χρηματοδότηση.

Μήπως κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα;

Όπως τότε η Ελλάδα έκρινε ότι χρειάζεται αποφασιστική επιθετική ενέργεια προς την Τουρκία, μήπως και σήμερα  η Τουρκία έχει γίνει εξίσου μεγάλος κίνδυνος που πρέπει να αποσοβηθεί με μια εξίσου ισχυρή επιθετική ενέργεια;

Όντως, και σήμερα η Τουρκία ασκεί παρόμοια «παρελκυστική πολιτική» σαν εκείνη του Ατατούρκ. Μας σέρνει επί δεκαετίες σε χίλια δυο διπλωματικά μέτωπα (επεισόδια) μέχρι η «φυσική κώπωση» να κάνει την Ελλάδα να «πέσει σαν ώριμο φρούτο» στα χέρια της Τουρκίας.
Οι βασικοί παίκτες (Ελλάδα – Τουρκία) είναι ίδιοι. Τα Ελληνοτουρκικά προβλήματα αιώνια. Η πολεμική σκακιέρα απαράλλακτη, με διαρκή ροπή προς την επιδείνωση – εις βάρος μας.
Οι υπόλοιποι όμως γεωπολιτικοί παράγοντες έχουν αλλάξει δραστικά.
Η Ρωσία δεν είναι πια ούτε Σοβιέτ, ούτε η τότε «ακραιφνώς φιλοτουρκική» Ρωσία. Ούτε η Κίνα είναι ο «ανύπαρκτος διεθνής παράγοντας» που ήταν τότε. Αντιθέτως νοιώθει τον «παράγοντα Τουρκόφωνοι» να την απειλεί ευθέως στο μαλακό της γεωπολιτικό υπογάστριο.
Τώρα έχουν Διεθνή Λόγο υπερδύναμης και οι δύο χώρες. Επιπροσθέτως, κινδυνεύουν τα συμφέροντα και των δύο από μια αχανή Νεοτουρκική Νεοοθωμανική αυτοκρατορία. Θα προτιμούσαν μια «μικρότερη και λιγότερο ισχυρή Τουρκία» που θα ήταν πιο «ελέγξιμη» και που θα τους ήταν έτσι «επιθυμητή» και «χρήσιμη» ως άλλος ένας  υποψήφιος «ισλαμικός τριτοκοσμικός σύμμαχος».
Συν τοις άλλοις, η Ρωσία δεν έχει κανέναν σκοπό να εξαρτάται αιωνίως από τις εκβιαστικές διαθέσεις των Τούρκων για τα δύο κρίσιμα ζητήματα που σταθερά ενδιαφέρουν τους Ρώσους :

την «Ρωσική διέλευση από τα Στενά» και τους «Ενεργειακούς Αγωγούς» (όπου διαρκώς και σταθερά η Τουρκία «χαλάει το Ρωσικό Μονοπώλιο» μεταφοράς της ενέργειας σε Δύση και Νότο).
Και δεν είναι οι μόνοι.
Τόσο Άραβες όσο και Ισραήλ, εάν η Τουρκία ολοκληρώσει τον «Στρατηγικό έλεγχο των Υδάτων» όπως και το «Πυρηνικό της πρόγραμμα», όλοι θα κινδυνεύσουν θανάσιμα.
Πολλοί γύρω της νοιώθουν τον θανάσιμο κίνδυνο της Τουρκίας. Πολλοί θα είχαν συμφέρον από ένα Ελληνικό γερό χτύπημα στην Τουρκία.
Πολλοί είναι λοιπόν και οι «οιονεί σύμμαχοί» μας.
Επιπροσθέτως, κάθε χρόνος που περνάει, η Τουρκία διογκώνεται, ενισχύεται στρατιωτικά και γίνεται  όλο και πιο επικίνδυνη και επιθετική.
Τριάντα χρόνια πριν ήταν καλύτεροι οι στρατιωτικοί συσχετισμοί για την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας. Επιπροσθέτως, ήταν και τριάντα εκατομμύρια λιγότεροι οι Τούρκοι.
Το «έλλειμα Ηγεμονικής/πατριωτικής πολιτικής» όμως της Ελλάδας επέτρεψε στην Τουρκία, ακόμη κι έτσι, να εισβάλλει στην Κύπρο και να καταλάβει τμήμα της.
Εάν την χτυπούσαμε αποφασιστικά τότε και δεν δείλιαζαν προδοτικά πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της τότε Ελλάδας, σήμερα ο Λαός μας θα ζούσε ήσυχος χωρίς το φόβο ενός αιφνιδιαστικού τουρκικού βομβαρδισμού.
Επιπλέον, όχι μόνον γκρίζες ζώνες δεν θα υπήρχαν, αλλά θα εκμεταλλευόταν ελεύθερα το πετρέλαιο (και όχι μόνο) του Αιγαίου, το τόσο πολύτιμο για την ανάπτυξη της χώρας μας.
Αναλόγως – αν όχι πολύ χειρότερα – σε δέκα χρόνια από τώρα η Τουρκία θα είναι εξαιρετικά ισχυρότερη απ’ ότι σήμερα εφόσον μεταξύ άλλων σοβαρότατων υπερεξοπλισμών της θα είναι και πυρηνική δύναμη. Συν τοις άλλοις, θα είναι και ακόμη τριάντα εκατομμύρια περισσότεροι απ’ ότι σήμερα.

Γι’ αυτά και για πολλούς ακόμη λόγους, η Τουρκία πρέπει να «χτυπηθεί» άμεσα και «καίρια».

Θα πρέπει να θυμόμαστε επίσης πως

ο επιτιθέμενος είναι αυτός που επιλέγει τους όρους της πολεμικής αντιπαράθεσης (πχ αιφνιδιασμός) και όχι ο αμυνόμενος.

Η Ελλάδα ως εκ τούτου πρέπει να αλλάξει το «Αμυντικό της Δόγμα» και να προετοιμαστεί για «Επιθετικό Πόλεμο». Για ένα νέο Blietzkrieg (ταχεία προέλαση). Αλλά και υπόγειο πόλεμο. Όπως η Τουρκία ενίοτε καίει τα Ελληνικά Δάση  και εκτελεί πολίτες στην Ελλάδα, έτσι και αυτή θα πρέπει να γίνει στόχος ανάλογων «επιχειρήσεων» στο έδαφός της:
 Να στηριχτεί αποφασιστικά το Κουρδικό Μέτωπο, να ενισχυθούν εκείνες οι Μεσανατολικές δυνάμεις που στόχο έχουν τα Υδάτινα Φράγματα στην Ανατολία, να χτυπηθούν με ανορθόδοξο πόλεμο ως στρατιωτικοί στόχοι τα Τουρκικά κέντρα αποστολής λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, να ενισχυθούν δραστικά όλες οι μειονότητες στην Τουρκία, να καταστραφεί με κάθε τρόπο όλος ο αποβατικός της στόλος μαζί με κάθε Τουρκικό Ναύσταθμο και αεροδρόμιο στα Τουρκικά παράλια του Αιγαίου, να εγκατασταθούν ισχυρές πυραυλικές συστοιχίες στη Θράκη με στόχο την Κωνσταντινούπολη ώστε να γνωρίζει η Τουρκία τι θα συμβεί εάν άνανδρα (όπως το συνηθίζουν οι Σελτζούκοι) πλήξει με όπλα μαζικής καταστροφής την Αττικοβοιωτία, να μεταφερθούν και πάλι S-300 στην Κύπρο, κλπ Πρωτίστως, να απελαθούν οι Μουσουλμάνοι της Θράκης με το πρώτο Ελληνοτουρκικό επεισόδιο.
Και πάνω απ’ όλα να ενισχυθούν όλοι εκείνοι οι «Τουρκικοί εσωτερικοί Μηχανισμοί» που ωθούν να βγει η Τουρκία από το ΝΑΤΟ και τον Δυτικό της προσανατολισμό. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να ενισχυθεί η Εργκένεκον και οι Τούρκοι Φανατικοί Ισλαμιστές.
Ο μόνος τρόπος για να σταθεί η Δύση δίπλα μας σε ένα νέο «Ναυαρίνο» είναι να χαρακτηριστεί η Τουρκία ξεκάθαρα ως «εχθρός της Δύσης».
Η Τουρκία έχει ήδη ξεπεράσει κάθε Κόκκινη Γραμμή «Εθνικού Συναγερμού». Έχει καταργήσει, έχει ποδοπατήσει κάθε περιθώριο ειρηνικής συνύπαρξης και συνδιαλλαγής. Διεκδικεί την ίδια την ύπαρξη του Ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους ως υπόδουλο τμήμα της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Είμαστε υποχρεωμένοι, για την επιβίωσή μας ως Έθνος, ως Γένος και Λαός να προετοιμαστούμε  – και μάλιστα άμεσα – γι’ αυτόν τον πόλεμο. Αποφεύγοντας φυσικά τα λάθη της τελευταίας μεγάλης καταστροφής, της Μικρασιατικής – και μιμούμενοι αντιθέτως την εμπνευσμένη Προπολεμική Εθνική (και σωτήρια) πρόνοια του Μεταξά ως προς την εντατική στρατιωτική προετοιμασία της Ελλάδας για την επικείμενη εισβολή.
Τους πόλεμους βλέπεις, δεν τους διεξάγουν δημοκρατίες αλλά Ηγεμόνες με Υπερεξουσίες.
Οι κατάλληλοι Ηγεμόνες.

Αυτό είναι πάνω απ’ όλα και πρώτο απ’ όλα σ’ έναν πόλεμο.

Ο Ηγεμόνας δε, ο κατάλληλος για πόλεμο μπορεί να προκύψει μόνον μέσα από μια «Στρατιωτικοποιημένη/πολεμική Κοινωνία».

Όπως Τρυφηλή κοινωνία θα αναδείξει τρυφηλό ηγέτη και κοινωνία του καναπέ και της ροζ τηλεόρασης θα αναδείξει τον αντίστοιχο ηγέτη, έτσι και μόνον μια «Πολεμική Κοινωνία» θα αναδείξει τον «κατάλληλο Πολέμαρχο Ηγεμόνα».
Αυτό το «στάδιο κοινωνικής εξέλιξης» λοιπόν πρέπει να κατακτήσει άμεσα η Ελλάδα.
Να δώσει επιτέλους σημασία στο ένστικτο αυτοσυντήρησής της ως Έθνος και να μετατραπεί πάλι στην παλιά, πατροπαράδοτη πολεμική Ελλάδα.
Αυτή είναι η κοινωνική Μήτρα του «Ηγεμόνα Πολέμαρχου» και αν κάποιους ξενίζει αυτή η έννοια, ας θυμηθούν πως κάτι τέτοιοι (σαν τον Θ. Κολοκοτρώνη) είναι που λευτέρωσαν αυτό το Έθνος. Και όχι οι «βολεμένοι βελούδινοι» ευγενείς γόνοι των Κοτζαμπάσηδων.
Όπως και το ότι η «έλλειψη» ενός «Μεγάλου τέτοιου Ηγεμόνα» που θα κατόρθωνε να σταθεί με πυγμή πάνω από τις «Εθνικές Διχόνοιες» είναι που ανέκοψε την ορμή της Ελληνικής Επανάστασης του ’21 επιφέροντας τα γνωστά ανείπωτα τραγικά εθνικά δεινά.
Ας θυμηθούν επίσης πως όλοι αυτοί οι Πολέμαρχοι γεννήθηκαν και αναδείχτηκαν μέσα από «Στρατιωτικοποιημένες Κοινωνίες» (πχ Κλεφτουριά – Αρματολίκια).
Η έννοια της «Υπερεξουσίας του Ηγεμόνα Πολέμαρχου», επίσης δεν πρέπει να ξενίζει. Ας θυμηθούμε πως, ούτως ή άλλως, κανένας πόλεμος δεν διεξάγεται χωρίς «Στρατιωτικό Νόμο». Για οποιοδήποτε Πολιτειακό καθεστώς κι αν μιλάμε.
Εν κατακλείδι, οι επιτυχείς πόλεμοι δεν διεξάγονται από δημοκρατίες αλλά από ισχυρούς ηγέτες. Ακόμη και αν «τυπικά» ηγούνται Δημοκρατικών Καθεστώτων.
Οι πόλεμοι της δημοκρατίας είναι σαν τη Σικελική Εκστρατεία για την Αρχαία Αθήνα. Εθνική τραγωδία. Ή ακόμη και σαν την Μικρασιατική Εκστρατεία. Εθνική καταστροφή.
Δημοκρατία σε καιρό ειρήνης νοείται. Σε καιρό πολέμου Όχι.

Αν οι Έλληνες πολίτες συνειδητοποιήσουν πόσο κοντά βρίσκονται σε μια νέα εθνική καταστροφή από την Τουρκία και τους συμμάχους της, θα πάρουν την απόφαση να εκλέξουν την κατάλληλη Πατριωτική Βουλή που θα οδηγήσει τη χώρα στην άκρως αναγκαία και επείγουσα «Στρατιωτικοποίησή» της.

Και μέσα από αυτή τη νέα Πολεμική Κοινωνία θα αναδειχτεί ο Νέος «Πολέμαρχος Ηγεμόνας» της.

Ο Πόλεμος είναι κοντά. Πολύ κοντά.
Ο «Πολέμαρχος Ηγεμόνας» μας είναι ήδη ανάμεσά μας έτοιμος να ηγηθεί του Ελληνικού Στρατεύματος και ενός νέου Πολεμικού Ελληνικού Έθνους.
Είναι δική μας ευθύνη να διαμορφώσουμε ΑΜΕΣΑ τις «Πολιτικοκοινωνικές Συνθήκες» εκείνες που θα τον «αναδείξουν» ως τέτοιο.

Συνθήκες οι οποίες δεν εξαρτώνται πάντα από κοινοβουλευτικές διεργασίες (σαν την παραπάνω που «προτείνεται»).
 Η «Αυτοοργάνωση Πολιτοφυλακής/Εθνοφυλακής» λχ ως «από τα κάτω Παραγωγή κοινωνικοπολιτικών Εθνικοπατριωτικών αποτελεσμάτων», ή
Πχ μια «Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης» (ως «επιβοηθητική κίνηση», από πλευράς Πολιτείας αυτή τη φορά) θα προσέφερε πολλά στον Αντικειμενικό Σκοπό της Στρατιωτικοποίησης της Χώρας.

Αιτίες «Εκτάκτου Ανάγκης»;
 Να είμαστε σίγουροι πως θα δούμε ακόμη πολλά «Δεκεμβριανά ‘08». Και χειρότερα ακόμη. Η εθνοπροδοτική Αριστερά και οι λοιποί Πεμπτοφαλαγγίτες Εφιάλτες εχθροί του Έθνους και οι «έξωθεν πάτρωνές» τους θα φροντίσουν γι’ αυτό.
Ήδη «φροντίζουν», με τα πογκρόμ και τη βία εναντίον πατριωτών στα Ελληνικά Πανεπιστήμια ή και απλών Ελλήνων πατριωτών που ευλόγως διαμαρτύρονται για τον «ανεξέλεγκτο κατακλυσμό της χώρας από λαθρομετανάστες».

Πατριώτες της «Βάσης» και Πατριώτες των «Μηχανισμών της Πολιτείας» θα πρέπει να προετοιμάζονται να «ενεργήσουν τα δέοντα» ως προς τα παραπάνω.
Προτού είναι πολύ αργά για την Εθνική μας Ανεξαρτησία.
Και μην περιμένετε διαταγή από κανέναν για να «τα πράξετε».

«Αυτοοργανωθείτε», «δράστε» και «γνωστοποιείστε» το.

Τα «υπόλοιπα θα έλθουν μόνα τους».


Γεράκι του Αιγαίου