«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 22 Οκτωβρίου ‘09


«Κυβερνητική»…….το «προνομιακό πεδίο» των Ελιτ…


Ποιος κυβερνάει άραγε αυτό τον τόπο;
Όχι πάντως εσύ….
Ούτε και όλη αυτή η μάζα των μυριάδων άσημων  που βλέπεις γύρω σου…
Όσα Συστήματα Δημοκρατίας κι αν εφεύρει ο νους, πάντα οι «Λίγοι των Ελίτ» θα κυβερνάνε τους πολλούς…
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο….
Φανερά ή συγκαλυμμένα…
Λιγότερο ή περισσότερο βίαια…
Το μόνο που μπορεί να κάνει ο Λαός για να διασφαλισθεί η εξέλιξή του ως υγιές και δημιουργικό Έθνος, είναι να παρεμβάλλει ανάμεσα σ’ αυτόν και στις Κυρίαρχες Ελίτ μια άλλη Ελίτ που όντας γεννημένη και συντηρηθείσα  από τα σπλάχνα του,  μόνο ρόλο θα έχει να προστατεύει το Έθνος και το Λαό από την αυθαιρεσία, τη Διαφθορά και τη Διαπλοκή των υπολοίπων ιστορικών  Ελίτ των «Ευγενών Επιγόνων καταχραστών της Εξουσίας»….


Ένα παράδειγμα από το 1909

«…Ο πρόεδρος του τμήματος των ανωτέρων αξιωματικών υποναύαρχος Ι. Μιαούλης, γενναίος, φιλόπατρις και ένθερμος οπαδός του έργου της ανορθώσεως, ευκόλως παρεσύρετο εις αποφάσεις δυναμένας να έχωσι δυσάρεστα αποτελέσματα, εξ εισηγήσεων τινων εκ των περί αυτών, οίτινες οτέ μεν ηξίουν να έχωσι γνώμην επί παντός ζητήματος προ πάσης αποφάσεως της Επιτροπής του Στρατιωτικού Συνδέσμου ένεκεν αντιζηλίας, διότι είναι μέλη της Επιτροπής ταύτης κατώτεροί των, οτέ δε επαρουσιάζοντο υπερασπισταί της Κυβερνήσεως και της δήθεν κινδυνευούσης Δυναστείας…» (σ. 105)

Αυτά γράφει στα Απομνημονεύματά του ο Στρατηγός Νικόλαος Ζορμπάς, ηγέτης της Επανάστασης στο Γουδί το 1909 για κάποια από τα «διαχειριστικά προβλήματα που αντιμετώπιζε» από ορισμένα μέλη του Κινήματος, τα οποία ήθελαν να «έχουν λόγο στα πάντα».
Για να σχολιάσει επ’ αυτού ο Στρατηγός :
«…Οι κύριοι ούτοι ενόμιζον εαυτούς σοφούς, αλλ’ ηγνόουν την αληθή κατάστασιν των πραγμάτων…»
Ουδέν καινόν υπό τον Ήλιον θα πει κάποιος με σκωπτική διάθεση.
Και φυσικά έτσι  έχουν τα πράγματα.
Τα ίδια έλεγαν πάντα όλες μα όλες οι «Ηγετικές Ελιτ» όλων των ιστορικών εποχών ανά την υφήλιο όταν αναφέρονταν στους «Εκτός Ηγετικού Νυμφώνος» επικριτές τους.
«…Μιλάνε χωρίς να γνωρίζουν…»
«…Εκτοξεύουν κορώνες και εξεγείρουν τα πλήθη αλόγιστα χωρίς να γνωρίζουν….»
Κάτι τέτοια θα είπαν φαντάζομαι και οι Ευγενείς των Παρισινών Ανακτόρων για τους Ηγέτες του εξεγερμένου Παρισινού όχλου, προτού πέσουν κι οι τελευταίοι Ελβετοί φρουροί κάτω από τις λάμες των Επαναστατών της Βαστίλης.

Διαχρονικές αγαπημένες Επωδοί:

«…Τα Μυστικά και το Προνόμιο της Ηγεσίας, της Διοίκησης του Κράτους και του Στρατού, του Ιερατείου και της Οικονομίας,  της Διπλωματίας και της Εξωτερικής Πολιτικής, της Πολιτείας και της Κοινωνίας εν γένει, δεν είναι κτήμα του καθενός. Πολύ δε περισσότερο του Όχλου. Δεν μπορούν και δεν επιτρέπεται να είναι…
…παρά αποτελούν  Μυστική Γνώση και Τέχνη των Ολίγων Μεμυημένων της εκάστοτε Ηγετικής Ελιτ που  από Κοινωνικής Θέσεως και Τάξεως εκπαιδεύονται δια βίου δι’ αυτές τούτες ακριβώς τις Απαιτητικές Ανώτατες Πολιτειακές και Κοινωνικές Θέσεις…».
(Εξ’ ου και κάποτε στα Ανάκτορα - διεθνώς - εκπαιδεύονταν ιδιαιτέρως οι «Ευγενείς Γόνοι» της Επικράτειας προκειμένου να αναλάβουν κατόπιν τα Ανώτατα Πόστα της Πολιτείας).
Δυστυχώς, η αμείλικτη πραγματικότητα  δείχνει πως αυτό ακριβώς εξακολουθεί να συμβαίνει και σήμερα.
«…Η πολιτική ασκείται στα Παρασκήνια των Ελίτ και όχι στα Κοινοβούλια και τους Θεσμούς που υπάρχουν απλώς για το Λαϊκό Θεαθήναι…»
(Οι Ελίτ «αποφασίζουν» και στους Βουλευτές απλώς γνωστοποιείται τι θα ψηφίσουν στο Κοινοβούλιο. Για ποια Δημοκρατία μιλάνε λοιπόν – ένθεν κι ένθεν;).
Και πόσα δεν γνωρίζουν άραγε τα «περιβόητα παρασκήνια» που ποτέ δεν φτάνουν στο πλήθος;
Οι διάφορες διεθνείς συμφωνίες περιλαμβάνουν όρους και συναλλαγές που στην συντριπτική τους πλειοψηφία ούτε είναι γνωστές στις μάζες ούτε και φτάνουν ποτέ…τουλάχιστον έγκαιρα.
Σήμερα ας πούμε, γνωρίζουμε ίσως κάποιες ιστορικές λεπτομέρειες για τις συναλλαγές της Ιεράς Συμμαχίας των Αγγλοσαξόνων και του Μέτερνιχ με την Οθωμανική Αυτοκρατορία εις βάρος της Ελλάδας.
Ακόμη δε και σήμερα όμως δεν είναι τα πάντα γνωστά – εφόσον μπορεί τα «γραπτά να μένουν», έλα ντε όμως που οι «Διακρατικές Συμφωνίες» δεν διαπραγματεύονται ποτέ εγγράφως. Τι θα καταγραφεί δηλαδή; Ο τάδε ή ο δείνα «εδαφικός εκβιασμός ή απειλή/επιβουλή» σε περίπτωση «μη συμμόρφωσης»;
Τότε όμως δεν ήταν τίποτα γνωστό στις ευρείες λαϊκές μάζες της Ελλάδας.
Παρά μόνον σε λίγους κι εκλεκτούς.
Όπως ο Καποδίστριας ας πούμε.
Και οι Φαναριώτες.
Αλλά και οι κάθε λογής κοτζαμπάσηδες, που γνώριζαν «πως κλείνονται οι δουλειές».
Γι’ αυτό άλλωστε και ο Καποδίστριας δεν δέχτηκε την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας.
Γι’ αυτό αντίστοιχα και ήταν διπλά ήρωας ο Α. Υψηλάντης που δέχτηκε την ηγεσία της Ελληνικής Επανάστασης – εφόσον από θέσεως γνώριζε πως οι μέρες του ήταν μετρημένες άμα τη στέψη του ως «Αρχηγός των Επαναστατών». Των «Απεχθών Ποπολάρων που απειλούσαν την έννομη τάξη της Ευρωπαϊκής Μοναρχίας» όπως μετά βδελυγμίας τους χαρακτήριζαν οι Ευρωπαϊκές Ηγετικές Ελίτ της εποχής.
Οι μάζες όμως και οι «χαμηλόβαθμοι λαϊκοί ηγέτες» δεν γνώριζαν τίποτα γι’ αυτά τα παρασκήνια της Μυστικής Διπλωματίας και Πολιτικής.
Παρ’ όλα αυτά , έδρασαν, κόντρα σε κάθε «πολιτικάντικη λογική φωτισμένης διπλωματίας», επέμειναν και νίκησαν - αφού με την «ξεροκέφαλη (παράλογη) εμμονή» τους κατόρθωσαν να «σύρουν» εντέλει και τους Σώφρονες («βολεμένους γαρ») Έλληνες πολιτικούς, Κοτζαμπάσηδες, Ιερατείο και Διπλωμάτες στον Αγώνα.
Και τούτο ακριβώς το ακατανόητα «Αλύγιστο Συλλογικό Μαχητικό Πνεύμα» είναι που στο τέλος «έσυρε» και την Διεθνή Διπλωματία στο να αναγνωρίσει την Ελληνική Επανάσταση.
(Κάπως έτσι «φοβούνται» και σήμερα οι Ελίτ στις «Μυστικές παρασκηνιακές απειλές» των «Μεγάλων» και κάνουν διαρκώς πίσω στα Εθνικά μας Θέματα. Απειλές – άγραφες πάντα - που όμως σταματάνε σ’ αυτούς και ποτέ δεν φτάνουν στο Λαό. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί ο Λαός θα αντιδρούσε τελείως διαφορετικά και δη «συναισθηματικά», τουτέστιν «δια οργής» και θα έπραττε το ακριβώς αντίθετο από τις «επιταγές των Μεγάλων»;)
Λέγεται πως σήμερα είναι «αλλιώτικα», διότι ζούμε στην εποχή της πληροφορίας, όπου οι Μάζες είναι ισχυρά πληροφορημένες λόγω του υπέρογκου πλήθους των media – ιδίως του internet – και του συνακόλουθου τεράστιου όγκου των διακινούμενων πληροφοριών.
Είναι στ’ αλήθεια όμως έτσι;
Η πληροφορία άραγε που φτάνει στον πολίτη μέσω media είναι πληροφορία ή απλώς «σωρός από άχρηστα ανεπεξέργαστα στοιχεία» που μόνο «σύγχυση» μπορούν να προκαλέσουν ως «τέτοια»;
Μήπως είναι απλώς μια πνιγηρή παρελκυστική τεράστια ποσότητα δεδομένων – άχρηστων τα περισσότερα - που πολύ δύσκολα μπορούν να μετατραπούν έστω και σε «υποτυπώδη πληροφορία»;
Προφανώς, ούτε τα «ουσιώδη» φτάνουν ποτέ στη δημοσιότητα, ούτε και από τα υπόλοιπα μπορεί να βγει εύκολα άκρη εφόσον ο «όγκος δημοσιευμένων στοιχείων» είναι πια «εκτός ορίων επεξεργασίας».
Η ίδια η Κυβερνητική άλλωστε ορίζει πως :

«…άλλο Δεδομένα και άλλο Πληροφορία…»


Ποιος κυβερνάει αυτό τον Τόπο;

Οι «Αποφάσεις» άραγε παίρνονται με βάση τις Τάσεις (και Ιαχές) του πλήθους ή τις «Εμπιστευτικές» (και «Απόρρητες») πληροφορίες που έχουν στη διάθεσή τους οι «ιθύνοντες»;
Δημοκρατία όμως σημαίνει πως ο λαός αποφασίζει. (Εάν τον θεωρούμε ανώριμο κι ανίκανο για κάτι τέτοιο, τότε τι την χρειαζόμαστε την Δημοκρατία;)
Από την άλλη, για να αποφασίσει κάποιος χρειάζεται «ουσιώδεις στρατηγικές πληροφορίες».
Ο λαός άραγε έχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για ν’ αποφασίσει;
Χρειάζεται επίσης και τα κατάλληλα κοινωνιοψυχολογικά στοιχεία (πχ Γνωστική και Τεχνική Κατάρτιση, Όραμα, Φρόνηση, Διαίσθηση, Υπομονή, Ψυχρός υπολογισμός, Διαπραγματευτική διάθεση και ικανότητα, κλπ)
Όλα αυτά τα κρίσιμα «τεχνικά χαρακτηριστικά» τα διαθέτει άραγε η μάζα;
Κι εάν όχι, αυτοί που τα διαθέτουν (οι «Εκπρόσωποί» της – είτε Αιρετοί, είτε Διορισμένοι) είναι σε «Δημοκρατική Αντιστοιχία» με τις «εκάστοτε διαθέσεις» της μάζας ή κυβερνούν «αυτοβούλως»;
Και αν ναι, τι είδους καθεστώς είναι αυτό;
Γιατί σίγουρα Δημοκρατία, κατ’ ουσίαν δεν είναι. (Ο Λαός ας πούμε αρνείται τη χρήση του ονόματος Μακεδονία κατ’ ουδένα τρόπο από τα Σκόπια. Παρ’ όλα αυτά, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Πολιτικών το αποδέχεται και πολιτεύεται σύμφωνα με το δικό της «πιστεύω» και «θέλω». Από πότε ορίζει κάτι τέτοιο η «Δημοκρατία»;).
Ακούει πχ ο λαός «…Η Κύπρος είναι Ελληνική» και εξεγείρεται συναισθηματικά.
Πιστεύει δε, πως με τις «φωνές στα τηλεοπτικά πανελ», άντε καμιά διαδήλωση και κανέναν «ηχηρό τίτλο εφημερίδας» δίνει τον «τόνο» στην πολιτική των «Ειδημόνων».
Είναι όμως έτσι;
(Ή μήπως οι Ελίτ απλώς περιμένουν να «καταλαγιάσει» η όποια παροδική ένταση και στο τέλος κάνουν πάντα το «δικό τους»;)
Για τον Λαό είναι απλά τα πράγματα.
«Η Κύπρος είναι ελληνική».
Ακούει κατόπιν :
«Διαπραγματεύσεις για την Κύπρο»

 και…. «μπλοκάρει».
Δεν καταλαβαίνει στην «απλή Συλλογική Ψυχή» του τι σημαίνει «διαπραγματεύσεις» για κάτι που «είναι δικό του».
«Θα διαπραγματευθώ το σπίτι μου;», σου λέει με αφοπλιστική απλότητα ο λαός.
Δεν αντιλαμβάνεται την τερατώδη πολυπλοκότητα της έννοιας «Διαπραγματεύσεις».
Πως κάποιοι «απέναντι ειδήμονες»  θα «δημιουργήσουν επί μακρόν καταστάσεις», θα πάνε στο τραπέζι με χίλια θέματα, με σκοπό να δώσουν (δήθεν) χωρίς να δώσουν τίποτα και να πάρουν τα πάντα.
Και πως και οι «δικοί του ειδήμονες» θα επιδιώξουν μεν (υποτίθεται τουλάχιστον) να κάνουν το ίδιο αλλά…χωρίς να τον ρωτήσουν για το αν συμφωνεί με «Στρατηγικές Συλλογιστικές», με τα «Προσφερόμενα» και τα «Διεκδικούμενα».
(Υπάρχουν πχ «Αιρετοί εκπρόσωποί» του που δηλώνουν έτοιμοι «…να παραχωρήσουν εθνικές εκτάσεις σε έξωθεν διεκδικητές προκειμένου  να μην έχουμε πολεμικές περιπέτειες και να κοιμόμαστε ήσυχοι…». Και θεωρούν πως έχουν «κάθε δικαίωμα» να σκέφτονται και να λειτουργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αλλά αν είναι έτσι, τότε γιατί κάναμε τον κόπο διακόσια χρόνια τώρα να χτίσουμε – και δη «αιματηρά» - την Πατρίδα που χτίσαμε αφού θα ερχόταν μέρα που θα την «επιστρέφαμε πίσω» για να ξαναπροσκυνήσουμε Σουλτάνους, Πασάδες, Βοεβόδες, Κράληδες και Τσάρους;).
Αέναες Διπλωματικές διαπραγματεύσεις λοιπόν, όπου όμως, φευ, σε τούτες τις λεπτομερέστατες και χρονοβόρες διαδικασίες τον πλέον σημαίνοντα ρόλο εν τέλει παίζει η Οικονομική και Αμυντική Ισχύς του Έθνους και όχι τα όποια τυχόν καλοδιατυπωμένα διπλωματικά επιχειρήματα.
πχ Διαρκώς αναρωτιόμαστε τα τελευταία χρόνια  «…μα πως είναι δυνατόν να μην κάνουμε κατανοητά διεθνώς τα επιχειρήματά μας περί Μακεδονίας; Μα τι κάνει το ΥΠΕΞ και η Ακαδημαϊκή μας Κοινότητα;»…
Το ΥΠΕΞ και οι μηχανισμοί του μια χαρά φαντάζομαι πως διατυπώνουν τα διπλωματικά τους επιχειρήματα όλα αυτά τα (τελευταία δυστυχώς) χρόνια που  αναζωπυρώθηκε τούτο το Ζήτημα. Όπως και οι Έλληνες (και μη) Ακαδημαϊκοί ανά την υφήλιο.
Κανείς «αρμόδιος» όμως δεν ενδιαφέρεται να ακούσει «φραστικά επιχειρήματα» και «ιστορικές φιλοσοφίες περί φυλετικών δένδρων». Οι εκάστοτε «Ιερές Συμμαχίες» με τους  διάφορους Μέττερνιχ – Κίσσινγκερ ενδιαφέρονται μόνον για την «Ισχύ» που φέρει μαζί του το κάθε Κράτος-Έθνος. Ισχύς Οικονομική και Στρατιωτική είτε προερχόμενη από αυτό το ίδιο, είτε από σθεναρή «Συμμαχική Υποστήριξη» Ισχυρών Δυνάμεων.
Για να μην μας λαμβάνουν υπόψη λοιπόν, προφανώς, το «Στρατιωτικό μας Αντίβαρο» δεν θεωρείται αξιόλογο για να επιτρέψει κάτι τέτοιο.
Αλλού πρέπει να στραφεί η προσοχή μας λοιπόν. Στο χτίσιμο μιας ισχυρής κι επίφοβης Πολεμικής Μηχανής.  Και όχι στις απέραντες και ατέρμονες θεωρητικολογίες. Που στο τέλος τέλος φτάνουν να κοστίζουν και πολύ πιο ακριβά.



Το Σύνδρομο της Βαστίλης

Και ο λαός μένει να αναρωτιέται:
Μα τι διαπραγματεύονται τριάντα χρόνια τώρα;
Είναι ή όχι δική μας η Κύπρος;
Κι αν ναι γιατί εξακολουθεί να την κατέχει άλλος;
Βαυκαλίζουν και παραπλανούν τη μάζα καλά καλά με προεκλογικά συνθήματα και κατόπιν οι «Κυβερνητικές Ελιτ» αλωνίζουν κατά το δοκούν.
Διότι «…ο καθείς στο ρόλο του…», ανακράζει η τάδε Ηγετική Ελίτ – όταν καταδέχεται να απευθυνθεί στον λαουτζίκο.
Κι αδιαφορούν επί τέσσερα χρόνια για την γνώμη και τις τάσεις  του λαού.
(Έχουν το θράσος να μην ανοίγουν ούτε καν το «Φάκελο της Κύπρου» για να μην αποκαλυφθούν τα αίσχη των εθνοπροδοτών πολιτικών και των Ηγετικών Ελίτ που τους στηρίζουν).
Για να δείξουν ένα ψευδεπίγραφο ενδιαφέρον για τη γνώμη αυτού του λαού κατά την περίοδο των εκλογών ξανά.
Μέχρι που έρχεται μια στιγμή που κάποιος «απρόσμενος παράγοντας» φουντώνει για καλά το «φρόνημα» και τις «τάσεις» του λαού κι αυτός μετατρέπεται σε «χείμαρρο» που ξεχύνεται και παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του.
Είναι η φάση που η πολιτική παύει να είναι το τσιφλίκι διακοσίων «ανωτέρων οικογενειών» του τόπου και περνάει στα χέρια των «Άγνωστων Επαναστατών της Μάζας».
Τότε είναι που δημιουργούνται Μεγάλα Εθνικά κέρδη ή Μεγάλες Εθνικές Καταστροφές.
Διότι μόνον τότε, όταν αφρίζει, οργίζεται και φουντώνει η Συλλογική Ψυχή του Λαού, φουντώνει μαζί της και η Συλλογική Ισχύς του έθνους.
Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο, το ισχυρότερο και αποτελεσματικότερο χαρτί της Διπλωματίας.
Και το πιο επικίνδυνο συνάμα καθώς δύναται να φέρει σε μια στιγμή τον Παράδεισο μα και την Κόλαση.
Αλλά μήπως και στην περίοδο της κυριαρχίας των Ηγετικών Ελιτ και της «Σώφρονος Διπλωματίας» πάλι  απώλειες δεν υφίσταται η χώρα;
Σύμφωνα μάλιστα με τις σύγχρονες θεωρίες αποτροπής, μεγαλύτερες δύνανται να είναι πια οι εθνικές απώλειες σε καιρό ειρήνης  - ένεκα των ακατάσχετων εξωτερικών διπλωματικών επιθέσεων και διεκδικήσεων σε πλήθος μικρών διπλωματικών επεισοδίων - παρά σε «συγκεντρωτικά μεγάλα θερμά επεισόδια» - που έχουν πάντα σχέση με ξεσπάσματα της Εθνικής Συλλογικής Ψυχής που μπορεί όπως είπαμε να φέρουν τα πάνω κάτω και συνάμα είναι και «ανεξέλεγκτα» από «επίσημες Ηγεσίες».

Παρεμπιπτόντως, η Τουρκία σήμερα έχει κερδίσει πολλά περισσότερα έναντι της Ελλάδας με την Στρατηγική των Διαρκών Διπλωματικών πιέσεων σε όλα τα Εθνικά μέτωπα (Αιγαίο, Ίμια, Γκρίζες ζώνες, 6 νμ, Casus Belli, Θράκη, ΑΟΖ, 25ος Μεσημβρινός, Αρχηγεία ΝΑΤΟ, Έρευνα – Διάσωση, κλπ κλπ) παρά εάν είχε επιλέξει την θερμή αντιπαράθεση.

Παραβιάζουμε «ανοιχτές θύρες» με τις παραπάνω επισημάνσεις;

Ίσως.

Εάν όμως, όντως βρισκόμαστε πλησίον της ανωτέρω περιγραφόμενης «Κοινωνικής Έκρηξης», τότε οι «Ηγετικές μας Ελιτ» καλά θα κάνουν να τα «φρεσκάρουν» λίγο στο «Γαλαζοαίματο μυαλό» τους καθώς οι «Ελβετικές Φρουρές» ποτέ δεν στάθηκαν αρκετές για να τους «εξασφαλίσουν βιωσιμότητα» στο διηνεκές….

Γεράκι του Αιγαίου