«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 22/04/10


Η αναγέννηση της «Τουρκοκουρδικής Συμμαχίας»

Το Ξύπνημα ενός χιλιόχρονου Εφιάλτη


Το καθεστώς Ερντογάν – Νταβούτογλου πάει να κάνει πάλι το «θαύμα» του στην Ανατολία:
«…να τα βρουν με τους Κούρδους».
Όπως άλλωστε επί χίλια συναπτά έτη συστηματικά γίνεται μεταξύ Τούρκων και Κούρδων. (Και πιο παλιά μεταξύ Περσών και Καρδούχων).
Ουδέν πρωτότυπον ιστορικά.
Ως συνήθως, εξασφαλίζουν πρώτα οι Σελτζούκοι τα νώτα τους και το «Ανατολικό Στρατηγικό τους Βάθος» μέσω Στρατηγικής Συμμαχίας με τους Κούρδους και κατόπιν ενισχυμένοι εξαπολύουν τις καταστροφικές τους επιθέσεις σαν φονική πλημμυρίδα προς πάσα κατεύθυνση και κυρίως προς δυσμάς (Βλ. Αιγαίο – Βαλκάνια) και Μέση Ανατολή.
Η Παλιά (βλ. Βυζαντινή) Αυτοκρατορία έτσι κατέρρευσε δυστυχώς.
Πιστοί στις δοκιμασμένες συνταγές του παρελθόντος τους λοιπόν, αυτό κάνουν και τώρα.
Τίποτα καινούριο και «ακατανόητο» συνεπώς στην πολιτική τους είτε ονομάζονται Σελτζούκοι, είτε Σουλτάνοι, είτε Οθωμανοί, είτε Νεότουρκοι, είτε Νεοοθωμανοί, είτε «Ευρωπαίοι απόγονοι Ελλήνων» - όπως αυτοδιαφημίζονται (!) αίφνης τον τελευταίο καιρό ναυπηγώντας και νηολογώντας αρχαία ελληνικά πλοιάρια υπό την Τουρκική σημαία (για να βυθιστούν τελικά – λόγω βλακείας – στην Μασσαλία όπου φυσικά (και δικαίως) δεν τους επετράπη η «ανίερη είσοδος» στα Ευρωπαϊκά ποτάμια.
 Το όνομα αλλάζει μόνο. Η Γεωστρατηγική τακτική τους μένει πάντα ίδια.
«Καρότο και Μαστίγιο» εναλλασσόμενα. Έτσι και τώρα.
Πχ Τα (ελάχιστα) τηλεοπτικά προγράμματα στην Κουρδική γλώσσα ήταν το… «καρότο».
Ενώ η δικαστική ανακήρυξη του Κουρδικού Κόμματος (DTP) σε παράνομο, όπως και οι συχνές «εσκεμμένες ταλαιπωρίες» του Οτσαλάν είναι το … «μαστίγιο».
Πάντα μα πάντα οι ίδιες και δοκιμασμένες «συνταγές».
Που φυσικά οδηγούν – επίσης πάντα – με μαθηματική ακρίβεια στην «ευόδωση των γεωστρατηγικών σχεδιασμών» του ισχυροτέρου (βλ. Οθωμανού).
Με διόλου ευχάριστα αποτελέσματα φυσικά για τους «πέριξ» και «παραπλεύρως θιγόμενους» (εδώ μπαίνουμε εμείς – και όχι μόνο – στο έργο).
Πόσο μάλλον που μέχρι και το «αυτόνομο» Ιρακινό Κουρδιστάν «λοξοκοιτάζει» πλέον όλο και πιο πολύ προς μια «επανένωση» με την «Νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία» απομακρυνόμενο διαρκώς και περισσότερο από την Βαγδάτη και προσεγγίζοντας - αντιστρόφως ανάλογα - την Άγκυρα.
Έφτασε δε μέχρι και να «αυτοπροσδιορίζεται ως Ευρωπαϊκό έδαφος» (!), ορεγόμενο αυτό ακριβώς το «ιδιαίτερο στοιχείο» της Τουρκίας – σε αντιδιαστολή με την «μεσανατολίτικη ταυτότητα» του Ιράκ.
Μέχρι και το ίδιο το PKK διά του αρχηγού του Μουράτ Καραγιλάν, έφτασε να δηλώσει στην εφημερίδα Neue Zürcher Zeitung ότι «δεν θέλουμε να διασπάσουμε την Τουρκία».
Αυτά τα «…σκοτεινά σύννεφα της Ανατολίας» άραγε «αξιολογούνται επαρκώς» από τους άμεσα θιγόμενους;
Άμεσα θιγόμενοι φυσικά είναι αυτοί που ιστορικά υφίστανται την Τουρκική Λαίλαπα όταν αποφασίζει να «επεκταθεί» διεκδικώντας ακόρεστα «ζωτικό χώρο» στα εδάφη των γειτόνων της.
Τουτέστιν και κυρίως, τα ίδια τα  «συνορεύοντα κράτη».
Μεταξύ αυτών και η Ελλάδα φυσικά. Πρωτίστως μάλιστα θα λέγαμε αφού για τα «…κεφάλια των παιδιών μας πρόκειται…».
(Αλλά και η Αρμενία, η Βουλγαρία, το Ισραήλ κινδυνεύουν εξίσου. Για την Συρία δεν γίνεται λόγος εφόσον ήδη άρχισε να εντάσσεται κι αυτή στο Νεοοθωμανικό άρμα).
Κατά πόσο αξιολογείται επαρκώς λοιπόν αυτή η νέα προσπάθεια των Τούρκων να «τα βρουν» και πάλι με τους Κούρδους»;
Αντιλαμβάνεται μήπως η Ελληνική Πολιτεία το τι εφιάλτης θα επακολουθήσει εις βάρος μας όταν ολοκληρωθεί αυτός ο νέος κύκλος «Τουρκοκουρδικής προσέγγισης» ;
Έχουν συνειδητοποιήσει άραγε οι Εθνοπατέρες μας Πολιτικοί, οι Διπλωμάτες και οι Στρατιωτικοί πως «χίλια χρόνια Στατιστικής εμπειρίας» δείχνουν μετά βεβαιότητας πως εν τέλει ΘΑ ΤΑ ΒΡΟΥΝ οπωσδήποτε μεταξύ τους αυτοί οι δύο παραδοσιακοί ιστορικά Σύμμαχοι – εάν αφεθούν να τα βρούν;
Έχει τάχα συνειδητοποιήσει η «Ευγενής Τάξη των Νεοκοτζαμπάσηδων Ηγητόρων» μας πως είναι θέμα ελάχιστου χρόνου να συμβεί αυτό;
Χίλια χρόνια εμπειρίας Οθωμανικού Ολέθρου καταδεικνύουν με απόλυτη ασφάλεια ότι αυτοί οι δύο λαοί είναι σαν δύο χημικά στοιχεία που όταν «ενώνονται» μετατρέπονται σε ένα ισχυρό και άκρως καταστροφικό εκρηκτικό στοιχείο που προκαλεί ωκεανούς αίματος στους γείτονές τους.
Κι αυτά τα δύο στοιχεία μέρα με τη μέρα προσεγγίζουν όλο και περισσότερο αυτή την ολέθρια και απευκταία «ολοκληρωτική ένωση».


Οι Πραίτωρες ας ξυπνήσουν τους Πατρίκιους

Έχουν επιτέλους «Γνώσιν οι Έλληνες Φύλακες»; Ή μήπως μέσα στην τρυφηλότητα της καλοζωΐας τους (ως νέοι Πατρίκιοι της παρακμάζουσας Ρώμης – αλλά και Πόλης αργότερα) απώλεσαν ακόμη κι αυτή την ενστικτώδη ικανότητα να αντιλαμβάνονται τους Εθνικούς κινδύνους και να αντιδρούν ανάλογα;
Δεν καταλαβαίνουν επιτέλους πως για την ασφάλεια όλης της ευρύτερης περιοχής μας και κυρίως της ίδιας της χώρας μας, αυτοί οι δύο λαοί δεν πρέπει επ’ ουδενί να επανενωθούν διότι αυτό θα σημάνει τον ολοκληρωτικό αφανισμό της Ελλάδας;
Δεν φτάνουν για μάθημα των ηγητόρων μας χίλια χρόνια αδικοχυμένου Ελληνικού αίματος και οδύνης του λαού μας κάτω από τις ανηλεείς κι αιμοβόρες επιθέσεις των Τούρκων και των (Κεντρασιατών, Μικρασιατών και Μεσανατολιτών) συμμάχων τους;
Παρόμοια δε σχέδια - «επαναπροσέγγισής τους» - επεξεργάζονται, μεθοδεύονται και κατατίθενται κι από τις δύο πλευρές: Τούρκων και Κούρδων.
Επιπροσθέτως (κι ακόμη χειρότερα), με τις «οιονεί ευλογίες» πια Τουρκικού Βαθέος Κράτους και Στρατού.
Θα το επαναλάβουμε όσες φορές κι αν χρειαστεί :

 Θα πρέπει επιτέλους να γίνει συνείδηση στους Πολιτειακούς μας Ηγέτες πως αυτοί οι δύο παραδοσιακοί σύμμαχοι (Τούρκοι – Κούρδοι) δεν πρέπει επ’ ουδενί να επανενωθούν.
Με ότι κι αν σημαίνει τούτο. Ακόμη κι αν χρειαστεί να συμμαχήσουμε με τον ίδιο το Διάβολο.
Τουτέστιν, η Ελλάδα έχει μπροστά της ένα μονόδρομο για να το επιτύχει αυτό. Την στήριξη του Πολεμικού Μετώπου Κουρδιστάν. Και όχι μόνον, αλλά πρέπει να στηρίξει με κάθε τρόπο την κλιμάκωση της πολεμικής αντιπαράθεσής τους. Να στηρίξει την προοπτική αυτονόμησης του Κουρδιστάν. Με κάθε μέσο. Και δεν έχει μείνει πολύς χρόνος γι’ αυτό.
Ο κανόνας είναι πως κάθε μέρα που περνάει – χρόνια τώρα - η Τουρκία δυναμώνει και η Ελλάδα αποδυναμώνεται.
Ότι είναι να γίνει λοιπόν, πρέπει να γίνει σύντομα. Άμεσα.
Προτού είναι αργά.
Και σε λίγους μήνες θα είναι «απολύτως αργά».
Παρεμπιπτόντως, όλα αυτά τα χρόνια η Ελλάδα χάνει διαρκώς έναντι της Τουρκίας ένεκα αυτού του «σιωπηλού ακήρυκτου πολέμου» των Τουρκικών Διεκδικήσεων.
Η Ελλάδα μπορεί να τα βγάλει πέρα με την Τουρκία εν καιρώ πολέμου, τουτέστιν στα Πολεμικά Πεδία και δη τα «παρατεταμένα» που αναπόφευκτα θα επιφέρουν «ευρεία στρατιωτικοποίηση» της χώρας μας και συνακόλουθα αναγέννηση του «Πολεμικού εαυτού» της.
Όχι όμως εν καιρώ ειρήνης – δηλαδή, στο Πολιτικοδιπλωματικό πεδίο. Εκεί «κυριαρχεί» η Τουρκία. Και θα συνεχίσει να κυριαρχεί σε αυτό το Μέτωπο.
Την Ελλάδα δεν τη συμφέρει λοιπόν μια «Κατάσταση μόνιμης ειρήνης» με την Τουρκία. Μια Ειρήνη υπό πολεμικούς αστερίσκους, ναι. Όπως ήταν οι δεκαετίες μετά την «Χαλύβδινη Στρατιά του Έβρου» το ’22. Και τότε είχαμε τους πάντες εναντίον μας και όλους με το μέρος της Τουρκίας. Αλλά η Τουρκία ήξερε πως οι Στρατηγοί μας τότε και Στρατό ετοιμοπόλεμο είχαν κι εμπειροπόλεμοι ήταν και κυρίως δεν «χαμπάριαζαν» . Αντιθέτως, διψούσαν να πάρουν πίσω τα «χαμένα». Οι Έλληνες Αξιωματικοί ένοιωθαν τότε τι εστί «αίσθηση στρατιωτικής τιμής ως προς την ταπεινωτική ήττα».
Την Ελλάδα δεν συμφέρει μια «πολιτικοποιημένη» Τουρκία. Μια Τουρκία των πονηρών «Πολιτικών και Διπλωματών».
Παρά έχει συμφέρον από μια στρατιωτικοποιημένη Τουρκία παλαιοοθωμανικού τύπου. Μια Τουρκία των Στρατηγών και της διαρκούς «θερμής αντιπαράθεσης». «Οιονεί» και «εν τοις πράγμασι».
Κι αυτό ακριβώς θα πρέπει να στηρίζουμε.

Η Ελληνική εθνική πολιτική ως προς την Τουρκία θα πρέπει να στοχεύει σε τρεις στόχους :

1) την εκτενή στρατιωτικοποίηση της χώρας
2) την διατήρηση του Τουρκοκουρδικού Μετώπου, την ενίσχυση των Κούρδων και την στήριξη της Προοπτικής αυτονομίας τους.
3) με κάθε τρόπο η Τουρκία θα πρέπει να ωθηθεί να δείξει το «πραγματικό της πρόσωπο» στη Δύση (αντιδυτικισμός, Ακραίος Τουρκικός εθνικιστικός ισλαμισμός, άκρατος μιλιταρισμός εις βάρος των γειτόνων της. Άλλωστε, έτσι κι αλλιώς θα το δείξει μια μέρα. Καλύτερα έγκαιρα λοιπόν παρά «αργά»)
4) Χτίσιμο ενός Διεθνούς Αντιτουρκικού Μετώπου

Το στρατιωτικό κάθεστώς της Τουρκίας – για διαφορετικούς λόγους – επιθυμεί (εν μέρει) παρόμοιους στόχους. Ο μόνος τρόπος, άλλωστε να διατηρηθούν στην εξουσία είναι η «πολεμική ένταση» με την Ελλάδα.
Από πολλές πλευρές λοιπόν – «ένθεν κι ένθεν» και όχι μόνον - θεωρείται ως «γεωπολιτικά χρήσιμο» - και ταυτόχρονα «νομοτελειακός μονόδρομος -  ένα «θερμό επεισόδιο διαρκείας». Η «απαραίτητη πίεση» έχει ήδη συσσωρευθεί. Είναι θέμα ελάχιστου χρόνου να συγκεντρωθεί η «κρίσιμη μάζα» και να εκραγεί κλιμακούμενη σε παρατεταμένη «θερμή σύγκρουση».

Και παρ’ όλα αυτά, οι «κατ’ όνομα Φύλακες του Έθνους», ενώ βλέπουν αυτόν τον «φονικό τυφώνα» να έρχεται κατά πάνω μας με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αντί να αυξάνουν δραστικά και ταχύτατα την στρατιωτική μας ισχύ, την μειώνουν με αλόγιστα μέτρα.
Ανοίγουν, για μια ακόμη φορά τις «Κερκόπορτες».
Με το συμπάθειο κύριοι, αλλά καμία κοινοβουλευτική πλειοψηφία (πολλώ δε μάλλον τεχνητή κι επίπλαστη) δεν δικαιολογεί τέτοιες προδοσίες που από μέρα σε μέρα θα οδηγήσουν τη χώρα σε πανωλεθρία. Να μην ξεχνάτε δε ποτέ ότι εκτός της τυπικής Δικαιοσύνης που υπάρχει για να νομιμοποιεί τις ατασθαλίες και ολιγωρίες σας, υπάρχει (σε «Σκοτεινούς Καιρούς» σαν αυτούς που έρχονται) και η «Λαϊκή Δικαιοσύνη».
Αρκετό αίμα επιτέλους έχυσε αυτός ο λαός εξαιτίας της ιστορικής ολιγωρίας και της προδοσίας των Κοτζαμπάσηδων και των Μαυροκορδάτων σαν του λόγου σας. Των Εφιαλτών αυτού του χιλιοματωμένου τόπου.



Οι Ενισχύσεις που δεν ήρθαν ποτέ…

Κάποιοι θα πρέπει επιτέλους να νικήσουν τις «ρεαλ πολιτίκ καριερίστικες φοβίες» τους και να αποφασίσουν να πατήσουν πόδι στους Πολιτικούς της Προδοσίας.
Κι αν φοβούνται την «αντίδραση» των πολιτικών ας βρούν τον τρόπο να ενισχύσουν πολιτικοκοινωνικά τη θέση τους προτού «σηκώσουν ανάστημα».
Η ιστορία άλλωστε έχει να διδάξει «πολλούς τρόπους».
Εάν θέλουν να σώσουν την πατρίδα τους από την εγκληματική ολιγωρία των πολιτικών και των νεοκοτζαμπάσηδων, υπάρχουν τρόποι.
Ας τους αναζητήσουν.
Αλλιώς, να ετοιμάζονται να πεθάνουν πρώτοι – ιδίως οι «μικροί/μεσαίοι αξιωματικοί» (και οι φαντάροι τους φυσικά – τα «παιδιά» τους όπως είθισται να τους αποκαλούν «δήθεν») – σε κάποια έρημη ακτή του Αιγαίου, χαράματα υπό την σφοδρή εισβολή των Τούρκων και εγκατελειμμένοι από Πολιτικούς και Ανώτατη Στρατιωτική Ιεραρχία. Ναι, όπως τότε στην Κύπρο. Αλλά όπως και στα Ίμια. Διότι κάπως έτσι «εγκατελειμμένοι» θα ένοιωσαν και οι συνάδελφοί σας, οι τρεις πιλότοι του ελικοπτέρου που αφέθηκαν απ’ ΟΛΟΥΣ – μεταξύ αυτών κι από ΣΑΣ, «συνειδητοποιείστε το» επιτέλους  - να πεθάνουν μόνοι, αστήρικτοι κι απροστάτευτοι. Και φυσικά «ανεκδίκητοι». Γι’ αυτό άλλωστε, θα είστε εσείς οι επόμενοι «αδικοχαμένοι νεκροί» κύριοι αξιωματικοί. Διότι δεν προσφέρατε στήριξη στ’ αδέλφια σας και αναλόγως  κανείς δεν θα σας στηρίξει όταν θα χρειαστείτε εσείς βοήθεια.
Εκτός κι αν φροντίσετε έγκαιρα γι’ αυτό.
Εάν παρ’ όλα αυτά, θέλετε όντως να «δράσετε» για την Εθνική Συνειδητοποίηση του Λαού μας και την Στρατιωτικοποίηση της χώρας, αλλά νοιώθετε πως «δεν διαθέτετε από μόνοι σας αρκετή ισχύ» γιατί δεν απευθύνεστε στο λαό;
Υπάρχουν τεράστιες δυνάμεις στις Λαϊκές Πατριωτικές Δεξαμενές έτοιμες να σας στηρίξουν με κάθε τρόπο και μέσο.
Δεν είδα όμως κανένα Στρατιωτικό Σύνδεσμο ή Εθνική Εταιρεία να βγαίνει προς τα έξω στην κοινωνία και να προσπαθεί να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει για τους σοβαρούς εθνικούς κινδύνους που διέρχεται η χώρα, να παλεύει να κινητοποιήσει τις κοινωνικές δυνάμεις ώστε να σταθούν δίπλα του τις δύσκολες ώρες που έρχονται.
Κι ακόμη και αν υπάρχει κάποια ελάχιστη δικαιολογία για τους εν ενεργεία, δεν υπάρχει ουδεμία δικαιολογία για τους αποστράτους σας κύριοι.
Όπως επίσης καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για τους Διπλωμάτες αυτής της χώρας που τηρώντας μετ’ ευλαβείας το «απόρρητο» και μη ενημερώνοντας το λαό για τα «πραγματικώς τεκταινόμενα», θεωρούν αλόγιστα ότι πράττουν ορθά και προφυλάσσουν τα συμφέροντα αυτής της χώρας.
Ακόμη δε και στον Πατριωτικό Χώρο, επίσημες πολιτικές φωνές αποκηρύσσουν την «βαθεία ενημέρωση και πατριωτική κινητοποίηση του λαού» διότι – λένε - «…δεν πρέπει να φοβίζουμε το λαό με ακραίες θέσεις…».
Κύριοι, όλοι εσείς των παραπάνω ρεαλ πολιτίκ θέσεων, αναλογιστείτε τρία κρίσιμα στοιχεία :
1)       Από την στιγμή που η χώρα θα μπει σε πόλεμο, θα απαιτηθεί (έτσι νωθρή που είναι πια η Ελληνική κοινωνία) ένα εξαιρετικά σημαντικό χρονικό διάστημα για να «στρατιωτικοποιηθεί» και να βρει τον «παλιό αρχέτυπο πολεμικό εαυτό της».
2)       Πιστεύετε στ’ αλήθεια πως ο αντίπαλος δεν το γνωρίζει αυτό; Πιστεύετε λοιπόν ότι θα μας δοθεί αυτός ο «χρόνος - ανάσα ζωής»; Θα μας δώσουν αυτό το «περιθώριο να ορθοποδήσουμε στρατιωτικά»; Μα για τόσο ηλίθιους τους έχετε; Ή ασπάζεστε αλόγιστα όλοι την εθνικά ανώριμη κι επικίνδυνη ατάκα ενός εκπροσώπου των σύγχρονων Μαυροκορδάτων (πρόσφατου οικονομικού δερβέναγα στο ΥΠΕΘΑ «…σιγά τώρα Στρατηγέ μην γίνει πόλεμος…»
3)       Εάν όντως πιστεύετε πως οδηγούμαστε σε «θερμή αντιπαράθεση» (όπως φαίνεται εσχάτως ότι αναγκάζεστε να παραδεχτείτε), τότε πως αλήθεια πιστεύετε ότι – βάσει των προηγούμενων 1 και 2 – είναι δυνατόν να αποκτήσει η Ελληνική κοινωνία (κι ο Στρατός συνακόλουθα) από τη μια στιγμή στην άλλη τον απαραίτητο βαθμό στρατιωτικής/πολεμικής ικανότητας για να αντιπαρατεθεί με επιτυχία στον σημαντικά ανώτερο ποσοτικά (αλλά και εμπειροπόλεμο) Τουρκικό Στρατό;
Εκτός εάν ενεργώντας για λογαριασμό ξένων συμφερόντων όλοι σας προετοιμάζετε την Ελλάδα να μετατραπεί σε μια μικρή επαρχία Αθηνών-Πελοπονήσου-Ρούμελης και διευκολύνετε σε τούτο τους επίδοξους εισβολείς με το να εξαφανίζετε κάθε δυνατή αυτοάμυνα του έθνους.

Υπ’ αυτά τα δεδομένα μόνον μια φράση μπορεί να ειπωθεί τιμής ένεκεν και προς τον ιστορικό μας Αρχιστράτηγο :

«… Φωτιά και Τσεκούρι στους προσκυνημένους…»

Αρκετά πια με τις φοβίες και την ρεαλ πολιτίκ μετριοπαθή στάση αναμονής.
Να αναμένουμε τι;
Την απόλυτη καταστροφή μας; Τη Σφαγή των παιδιών μας;
Ο Πόλεμος είναι μπροστά μας. Το σύννεφο από τις οπλές του εχθρού ήδη φάνηκε στον ορίζοντα.
Η Κατάρα των φονιάδων Ούνων που κατέκαψε την Παλιά Αυτοκρατορία εξαπολύθηκε ήδη για μια ακόμη φορά εναντίον μας.
Χρόνος για σπατάλη δεν υπάρχει πια.
Αυτοί που μπορούν με τον οποιονδήποτε τρόπο να δράσουν πατριωτικά ας το κάνουν αμέσως. Με οποιοδήποτε τίμημα και οποιοδήποτε κόστος η Ελλάδα πρέπει να στρατιωτικοποιηθεί ΤΩΡΑ.

«…Φωτιά και Τσεκούρι στους προσκυνημένους…»

ΤΩΡΑ!!!

        Γιατί τώρα είναι η ώρα. Και όχι όταν θα έχουμε μείνει το ένα τρίτο από μας και τα εδάφη μας.
        Όχι όταν θα δούμε σφαγμένα ή πεταλωμένα τα παιδιά μας.

Γεράκι του Αιγαίου