«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 23/09/10


Αναζητώντας τον….Κλήρο στο Νέο Εθνικό Αγώνα


Και ο Κλήρος;
Ρωτάνε πολλοί συναγωνιστές.
Τι στάση θα κρατήσει; Και γιατί απέχει στην πλειοψηφία του από την υπεράσπιση της Εθνικής Υπόθεσης;
Παντού και πάντα η ίδια ερώτηση, πάνω από χίλια χρόνια τώρα.
Βλέπεις, για όλους τους λαούς όλου του κόσμου και αδιάλειπτα στην ιστορία (πλην της νοσηρής κομμουνιστικής παρένθεσης – αν και στα δύσκολα ο Στάλιν ξαναεπικαλέστηκε «Έθνος και Πατριωτισμό» και ξανάνοιξε τις Εκκλησίες) είχε πάντα την μέγιστη σημασία η συμμετοχή του «Ιερατείου» στους Πολεμικούς Αγώνες των Εθνών.
Το ίδιο ισχύει βεβαίως και για τους Ελληνορθόδοξους. Για  Λαό και Πολεμιστές είχε πάντα τη μέγιστη σημασία η στάση της Εκκλησίας ως προς τους Εθνικούς Αγώνες τους.

Το «Υπερ Βωμών και Εστιών» λέει βεβαίως πολλά από μόνο του.

Όπως  άλλωστε και τα λόγια του Αρχιστράτηγου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα

«…επήραμεν τα Άρματα πρώτα για την Πίστη μας και έπειτα για την Πατρίδα…»

είναι πλέον από σαφή.

Είναι κρίμα να τα θεωρούνε κάποιοι κούφια λόγια χαμένα στην αχλύ της ιστορίας, άχρηστα απομεινάρια μιας άλλης εποχής θαμμένα κάτω από τόνους σύγχρονης σκόνης.
Θα πρέπει να θυμηθούν - όσοι από τους (Αρχ)Ιεράρχες μας το λησμονούν - πως η καρδιά του Έθνους ιστορικά δονείται στα νάματα της Ορθοδοξίας και εξεγείρεται όταν αυτά συνδαυλίζουν τη φλόγα της.
 Νικάει δε η Ελληνορθόδοξη Ψυχή όταν παύει η Εκκλησία να είναι μακριά από τον Αγώνα, όταν παύει να «αφορίζει» τους Οπλαρχηγούς και τους Αγωνιστές ενισχύοντας πότε παθητικά και πότε ενεργητικά τους «Εχθρούς» της Φυλής και αποφασίζουν απλός Κλήρος και Αρχιερείς να πλαισιώσουν τον Αγώνα πυκνώνοντας τις Τάξεις των Πατριωτών Μαχητών.
Πολλώ δε μάλλον όταν αποφασίζουν να πάρουν τη θέση που τους πρέπει δίπλα στην Πολεμική Ηγεσία του Έθνους.
Δυστυχώς Συναγωνιστές, είναι αλήθεια.
Μόλις τέσσερις Αρχιερείς έχουν μέχρι τώρα προσθέσει τη Φωνή τους στον Εθνικό Υπερ Πάντων Αγώνα. (Δυναμικά τουλάχιστον, διότι – κι ευτυχώς – σιωπηρά είναι μάλλον αρκετά περισσότεροι).
Μόνον τέσσερις!
Οι Γενναίοι Σέργιοι και Άγιοι Πατέρες Θεσσαλονίκης Άνθιμος, Καλαβρύτων Αμβρόσιος, Κονίτσης Ανδρέας και Πειραιώς Σεραφείμ.
(Πρόσφατα, ακούστηκε – με έκδηλη Πατριωτική Ελπίδα ομολογουμένως - πως ίσως ευλογήθηκε και ενισχύθηκε αυτή η πολύτιμη (άτυπη κι ασχημάτιστη δυστυχώς, πλην οιονεί ) Ιερή Ομάδα των Αγίων Εθναρχών με ένα ακόμη άξιο τέκνο της (Ελλην)Ορθοδοξίας και του Έθνους. Τον Άγιο Πατέρα Κύριλλο της Κηφισιάς. Μακάρι να είναι έτσι. Για το καλό της Πατρίδας και της Ελληνορθοδοξίας).
Παρ’ όλα αυτά, είναι εξαιρετικά λίγοι οι «Υπέρ του Έθνους ενεργητικά Τολμήσαντες Άγιοι Πατέρες».
Κι αυτό είναι λυπηρό. Τόσο μα τόσο ιδιαίτερα λυπηρό.
Ας είναι όμως. Μαθημένα τα (Ελληνικά) βουνά απ’ τα χιόνια. Θα περιμένουμε. Δεν μπορούμε δυστυχώς να κάνουμε και τίποτε άλλο.
Βλέπεις, αυτός ο τόπος δεν στάθηκε τυχερός να εκλέξει η Ιερά Σύνοδος ως διάδοχο του Εθνάρχη Χριστόδουλου έναν άλλον Πατριώτη Μαχητή – όπως πχ οι παραπάνω - που θα ήταν πρόθυμος ν’ αγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις ενάντια στους Εθνικούς κινδύνους.
Ελπίδα των Πατριωτών, είναι σύντομα – και δη έγκαιρα - στην Πορεία του Αγώνα να έρθουν κι άλλοι.
Έτσι τουλάχιστον γίνονταν πάντα στις κρίσιμες Μεγάλες στιγμές του Έθνους, έτσι ευχόμαστε να γίνει και τώρα.
Στο τέλος, ελπίδα των Πατριωτών είναι ο Κλήρος να πυκνώσει κι αυτός τις Γραμμές του Εθνικού Μετώπου.
Οι παραπάνω λίγοι πλην γενναίοι Πατριώτες Αρχιερείς όμως (τόσο οι «εμφανείς» όσο και οι «αφανείς») θα πρέπει να κλιμακώσουν τον Αγώνα τους για να επιτευχθεί τούτο.
Καλώς έπραξαν ως τώρα, αλλά πλέον – με την ραγδαία αρνητική κλιμάκωση που παίρνουν οι Εθνικοί κίνδυνοι - δεν είναι αρκετό αυτό.
Ξαναγίνεται έκκληση στη φωνή της Στρατιωτικής Λογικής και Οργάνωσης καθώς και σ’ αυτήν της «Ελληνοχριστιανικής Αδελφότητας» ως τα μόνα που υποχρεούται να ακολουθεί ένας  Εθνικός Αγώνας.
Οι  γενναίοι αυτοί Πατριώτες Αρχιερείς πρέπει να μεταμορφωθούν σε μια Γροθιά, σε έναν Τιτάνιο Σέργιο και να συνειδητοποιήσουν πως ο καθένας μόνος του δεν είναι αρκετός για να φέρει τα «Μεγάλα Υπεράνθρωπα Αποτελέσματα» που έχει ανάγκη ένας Υπερ πάντων Εθνικός Αγώνας - που κινδυνεύει να είναι δε ο «Ύστατος της Φυλής» - όπως αυτός που διεξάγει τώρα η Πατρίδα μας.
Πρέπει, το οφείλουν στο Έθνος να ενώσουν πάραυτα τις Δυνάμεις τους οργανωτικά μπαίνοντας μπροστάρηδες σε τούτον τον Αγώνα.
Καλούνται λοιπόν, για μιαν ακόμη φορά να λάβουν τη θέση που τους αξίζει και που τους έταξε η Μοίρα του Έθνους μπαίνοντας στην Ηγεσία αυτού του Εθνικού Κινήματος.
Να μετατραπούν σε γνήσιους Άγιους Εθνάρχες.
Αν αυτοί ενωθούν, αν αυτοί μπουν μπροστά ως Ηγέτες, τότε πολλοί μα πάρα πολλοί ακόμη – «Μικροί και Μεγάλοι» αυτού του Τόπου - θ’ ακολουθήσουν.
Μυριάδες θάναι τότε αυτοί που θα σταθούν με θάρρος δίπλα και πίσω τους.
Όσον αφορά το «Εκκλησιαστικό αδίκημα του Φατριασμού», η «Κοινωνική Δυναμική» ιστορικά βρίσκει πάντα τρόπους να ξεπερνάει «Σκοπέλους».
Ιδίως όταν πρόκειται για την σωτηρία του Έθνους και ταυτόχρονα της ίδιας της Ελληνορθοδοξίας.


Οι Πατριώτες δεν είναι εχθροί σας….παρά οι πιο ένθερμοι (Ελλην)Ορθόδοξοι

Ναι, το Εθνικό Μέτωπο στέκεται με ιδιαίτερα κριτική διάθεση απέναντι στο Ιερατείο. Και κυρίως το Αρχιερατείο.
Αλλά όχι άδικα.
Προπάντων όμως, οι Έλληνες Πατριώτες δεν εμφορούνται από αισθήματα «ολικού Αφοριτισμού» συλλήβδην απέναντι στην Εκκλησία.
Τα βέλη τους οι Έλληνες Πατριώτες τα στρέφουν κατ’ αυτών και μόνον που με πράξεις ή παραλείψεις τους βλάπτουν το Έθνος.
Κατάσταση που άλλοτε είναι απολύτως ξεκάθαρη και άλλοτε περίπλοκα συγκεχυμένη για να εντοπιστεί και να αντιμετωπιστεί.
Να όμως που όταν συμβαίνει, είτε στη μια μορφή είτε στην άλλη είναι εξίσου (εθνικά) επιβλαβής και συνεπώς τότε κάποιοι πρέπει να αποφασίζουν να την χειρίζονται αποφασιστικά –  ακόμη και σαν Γόρδιο Δεσμό.
Όπως ας πούμε η (αρνητική για την χώρα) «Γεωστρατηγική διελκυστίνδα» που με τις εν λόγω «πράξεις και παραλείψεις» έχει σήμερα εμπλακεί η Ελληνική Εκκλησία και μέσω αυτής η ίδια η χώρα.

Πιο συγκεκριμένα:

Το «στρατηγικό ερώτημα» που πάντα απασχολεί τις Υπηρεσίες Ασφαλείας της κάθε χώρας – συνεπώς και της Ελλάδας - είναι βεβαίως το :

«… ποιος άραγε είναι ο Νο 1 Στόχος της- εγχώριας και μη -  τρομοκρατίας που θα μπορούσε να βάλει φωτιά στη χώρα;»

Κάλλιστα θα μπορούσε να απαντήσει κάποιος:

Μα…οι κυβερνήτες. Υπουργοί, πρωθυπουργοί…Με τέτοια κοινωνικοοικονομική κρίση, λογικό δεν είναι;
Όχι, δεν είναι.
Ο θάνατος του Άλντο Μόρο δηλαδή, ή του Ούλωφ Πάλμε ή του Κένεντι τι προκάλεσε;  Ή ακόμη και του Μπακογιάννη στα δικά μας μέρη.
Τίποτε απολύτως.
Το σύστημα δεν κατέρρευσε.
Ο θάνατος των πολιτικών  ποτέ δεν προκαλεί τίποτε παραπάνω από κάμποσα εκτενή βαρετά τηλεπαράθυρα.
Ουσιαστικά το Σύστημα τους θεωρεί αναλώσιμους.
Και τους αναπληρώνει εν τάχει.

«Μια πολύνεκρη έκρηξη στο Μετρό» όμως; θα μπορούσε να προσθέσει κάποιος άλλος.
«Θα την αποδώσουν σε Τούρκους ή Ισλαμιστές και ξαφνικά η χώρα θα μπει εν ριπή οφθαλμού σε τροχιά πολέμου».
Κι όμως, ούτε αυτό.
Πρώτον είναι περίπλοκο, δεύτερον θα έχει πολλά θύματα (και μάλιστα «μικρό λαουτζίκο»), τρίτον θα συσπειρώσει την κοινή γνώμη αντί να την διασπάσει. Εν πολλοίς, δεν εγγυάται σημαντικά αποτελέσματα με «μικρή επένδυση». Η περιπλοκότητα δε του εγχειρήματος, σημαίνει μεγάλο κίνδυνο «απρόβλεπτων εξελίξεων».

Σκοπός είναι να διαλυθεί το (Ελληνικό) Σύμπαν χτυπώντας έναν και μοναδικό άνθρωπο που συν τοις άλλοις θα θεωρείται και χαμηλού ρίσκου στόχος.

Κι ο άνθρωπος αυτός δεν είναι άλλος από τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

Εν πρώτοις λοιπόν,

Φυλάξτε τον καλύτερα, προτού σημάνει η καμπάνα της καταστροφής όλων μας σ’ αυτή την χώρα.

Το «γιατί», επ’ ουδενί δεν έχει να κάνει με τίποτα «δήθεν πληροφορίες» που κάποιοι «απλοί θνητοί Πατριώτες» έχουν. Απλή «εκτίμηση καταστάσεως» είναι στηριγμένη σε λογικούς συλλογισμούς.

Και να ποιοι είναι αυτοί :

Η Ορθοδοξία είναι βασικότατος Πυλώνας της Ελληνικής κοινωνίας. Κάποιος λοιπόν «εξωτερικός παράγοντας» που θα είχε συμφέρον να μας εμπλέξει σε εσπευσμένο (και γιατί όχι «απροετοίμαστο και άκαιρο») πόλεμο με το Ισλάμ δεν θα είχε παρά να πλήξει θανάσιμα τον Αρχιεπίσκοπο και να αναθέσει την ευθύνη του χτυπήματος σε μια (δήθεν) «Τουρκοισλαμική Οργάνωση».
Αυτομάτως θα αναδεικνύονταν Εθνικιστής Αρχιεπίσκοπος και η ανακλαστική/συναισθηματική μεταστροφή της Ελληνικής κοινής Γνώμης προς τον πολεμικό (και δη Αντιτουρκικό/αντιισλαμικό) εαυτό της θα ήταν βεβαίως άμεση.
Αυτό όμως πιθανότατα το γνωρίζουν εξίσου καλά και οι «θεωρητικοί ώριμοι καθοδηγητές της Ενόπλου Ακροαριστεράς». (Ή οι «πάτρωνές» τους, ας διαλέξει ο καθείς). Γνωρίζουν πως σε μια τέτοια περίπτωση σύσσωμος ο λαός θα εντάσσονταν στο Εθνικό Μέτωπο και θα γινόταν μια γροθιά ενάντια σε Τουρκία και Ισλάμ (και συνακόλουθα και της απάτριδος και άθρησκης Αριστεράς). Η Ελληνική κοινωνία σε μια βραδιά θα είχε μετατραπεί σε Εθνική, Αντιαριστερή και Πολεμική.
Είναι ένας εξαιρετικά μεγάλος κίνδυνος για να τον αφήσουν έτσι οι «σύντροφοι».
Και το χειρότερο; Είναι υποχρεωμένοι να τον «χειριστούν».
Το ακόμη χειρότερο; ΑΜΕΣΑ.
Κι ο τρόπος χειρισμού του είναι ένας και μοναδικός. Για την ακρίβεια είναι υποχρεωμένοι να το θεωρήσουν Μονόδρομο Δράσης :

Να χτυπήσουν αυτοί πρώτοι και σύντομα μάλιστα για να μην αφήσουν περιθώρια να υπάρξει ούτε κατά διάνοια το πρώτο σενάριο. Ένα θανάσιμο χτύπημα κατά του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου που θα φροντίσουν βεβαίως να το χρεώσουν με μια (ιδιαιτέρως προσεκτική στη διατύπωση) προκήρυξη στο Εθνικό Πατριωτικό Μέτωπο.

Όλοι γνωρίζουν την δυσαρέσκεια του Εθνικού Μετώπου ως προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και το «Ιερατείο του», συνεπώς ουδείς δεν θα δυσκολευτεί να δεχτεί ως γνήσια την ανάληψη της ευθύνης.
Όχι μόνον θα απομακρυνθεί (σχεδόν δια παντός) η προοπτική να αναδειχτεί Πατριώτης Αρχιεπίσκοπος αλλά και η κοινή γνώμη σ’ αυτή την περίπτωση, αντί να ενισχύσει το Εθνικό Μέτωπο θα αποστραφεί αυτού μετά βδελυγμίας.
Το πολιτικοκοινωνικό χτύπημα κατά του Εθνικού Μετώπου θα είναι τόσο βίαιο, άμεσο και αποτελεσματικό που η κατάρρευσή του σε μια βραδιά θεωρείται βέβαιη.
Που σημαίνει πως δεν θα έχει μείνει πια κανείς να στηρίξει την Εθνική Ασφάλεια και να παλέψει για τα Εθνικά Συμφέροντα.
Ταυτόχρονα, το σοκ της Ελληνικής κοινωνίας θα είναι τόσο ισχυρό που θα δράσει «διαλυτικά» για την όποια ψυχραιμία θα έχει απομείνει μετά από την χειρότερη κοινωνικοοικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών που ήδη διέρχεται η χώρα μας.
Η κοινωνική εξέγερση πάντων κατά πάντων πλέον θα είναι θέμα ωρών να εκραγεί.
Η Εθνοκτονία πια θα είναι βέβαιη και θα επίκειται άμεσα.
Μόνος κυρίαρχος της Ελληνικής κοινωνίας μέσα από αυτήν την – ουσιαστικά – εμφύλια σύρραξη θα αναδειχθεί η άθεη άπατρις Αριστερά και τα Νεοταξίτικα ανθελληνικά και αντιορθόδοξα αφεντικά της.

Συνεπώς:

«…Πρέπει να αυξηθεί σοβαρά η ασφάλεια του Αρχιεπισκόπου, αλλιώς θα έλθουν πολύ σκοτεινές μέρες για όλους μας…»

Οι διάφοροι «ανθέλληνες καλοθελητές» καραδοκούν. Με αυτήν την «αμυντική προειδοποίηση», ελπίζουμε να τους «ακυρώσαμε τα σχέδια». Κι αν συμβάλλουν σ’ αυτό οι Υπεύθυνοι Ασφαλείας του Ανώτατου αυτού Ελληνορθόδοξου Αρχιερατικού Θεσμού, καθώς και η σεβαστή Ιερά Σύνοδος, τότε έτσι και θα γίνει.
Αν και διαφωνούμε με τον Αρχιεπίσκοπο δεν είναι δυνατόν να επιτρέψουμε να πληγεί έτσι η Κορυφή της Ελληνορθοδοξίας.
Ναι, αυτές τις δύσκολες για το Έθνος ώρες, πρέπει να αποχωρήσει ο Σεβασμιώτατος  και να μπει στην θέση του κάποιος Πατριώτης Αρχιερέας αποφασισμένος να παλέψει υπέρ της επιβίωσης του Έθνους των Ελλήνων.
Πολλώ δε μάλλον, όταν ο νυν Αρχιεπίσκοπος καθιστώμενος (διεθνής κι εγχώριος) «Γεωστρατηγικός Στόχος» θέτει πλέον σε υπέρτατο κίνδυνο την ίδια την Εθνική Ασφάλεια.
 Αλλά ένας Αρχιεπίσκοπος πρέπει να «αποχωρεί και να διαδέχεται» με κάθε Βυζαντινορθόδοξη Τιμή και όχι κατ’ αυτόν τον ταπεινωτικό και καταστροφικό για την Ορθοδοξία και το Έθνος τρόπο που πιθανότατα απεργάζονται οι Προδότες και Εχθροί του Έθνους και της Ορθοδοξίας.
Τώρα έχουμε υποχρέωση να συμβάλουμε στην προστασία του Ιδίου, του Θεσμού και του Έθνους.
Πως;
Σκεπτόμενοι το ίδιο «περίπλοκα» όσο και οι …. «απέναντι ανθέλληνες».
Και προειδοποιώντας.
Όπως και πράξαμε.
Πιθανότατα το κείμενο αυτό δεν θα γίνει δεκτό προς δημοσίευση από τα ΜΜΕ. Πιθανότατα και να μην πρέπει να δημοσιευθεί ώστε να μην βάλει – άθελά μας – «ιδέες» σε «καλοθελητές».
Όπως και να έχει, η Ιερά Σύνοδος και τα σεπτά μέλη της θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως στα χέρια τους σήμερα βρίσκεται ένα ακόμη χειρότερο «1453» για το Έθνος των Ελλήνων.
Ας μην επιτρέψουν να συμβεί.
Όσο δύσκολες και ασυνήθιστες ιστορικά αποφάσεις κι αν χρειαστεί να λάβουν.

Γεράκι του Αιγαίου