«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 24/04/11


Ιαπωνία…Το Λυκόφως των Θεών…

Όταν η «Θεία Εύνοια»…τελειώνει….
                       ….και οι «Σογκούν αναγεννώνται»…



«....Οι εικόνες τον πλημμύριζαν καταιγιστικές μέχρι που σταθεροποιήθηκαν σε μία σκηνή που μάλλον έμοιαζε με τελετουργική προετοιμασία μάχης…
Οι πολεμιστές και από τις δύο πλευρές κάλπαζαν  με τα άλογά τους ως την γραμμή του μετώπου, όπου φώναζαν το όνομά τους κραδαίνοντας το ξίφος τους. Υπέρτατη ένδειξη τιμής που πιστοποιούσε την πίστη τους στην εντολή του “Kώδικα  Μπουσίντο” να πολεμάνε μόνο επώνυμα και φανερά και ποτέ κρυφά…
Ναι ήταν Σαμουράι...και μαζί τους κι αυτός…από τις πιο τιμημένες ράτσες πολεμιστών που πέρασαν στην ιστορία.
 Έτος 1.160 μ.Χ. Σε λίγη ώρα θα γίνονταν η σύγκρουση των Πατριών Τάϊρα και Μιναμότο. Κι αυτός, ο Σάϊτο, ήταν στην φρουρά των αδερφών Μιναμότο που περίμεναν είκοσι χρόνια για να πάρουν την εκδίκησή τους για τη σφαγή του πατέρα τους από την αντίπαλη πατριά των Τάϊρα.
Από παιδί, ο Σάϊτο, εκπαιδεύθηκε, όπως κάθε Σαμουράϊ, με μπούσουλα τη γενναιότητα. Πίστευαν ότι η δειλία ήταν μικρόβιο. Ένα μικρόβιο που έτσι και κολλήσει ένα μικρό παιδί, θα το μολύνει για πάντα. Τον μύησαν στον κώδικα Μπουσίντο…

… Τον Δρόμο του Πολεμιστή.

Δεν έχω γονείς. Ο Ουρανός και η Γη είναι οι γονείς μου.
Δεν έχω Θεία δύναμη. Η υπακοή είναι τα μέσα μου.
Δεν έχω μαγική δύναμη. Η εσωτερική δύναμη είναι η μαγεία μου.
Δεν έχω ζωή ούτε θάνατο. Το αιώνιο είναι η ζωή και ο θάνατός μου.
Δεν έχω σώμα. Η ανδρεία είναι το σώμα μου.
Δεν έχω μάτια. Η αστραπή είναι τα μάτια μου.
Δεν έχω αυτιά. Η ευαισθησία είναι τα αυτιά μου.
Δεν έχω μέλη. Η ταχύτητα είναι τα άκρα μου.
Δεν έχω σκοπούς. Η ευκαιρία είναι οι σκοποί μου.
Δεν έχω θαύματα. Το Πεπρωμένο είναι το θαύμα μου.
Δεν έχω αρχές. Οι αρχές μου είναι η προσαρμοστικότητα σε όλα τα πράγματα.
Δεν έχω φίλους. Ο Νους είναι ο φίλος μου.

Η εκπαίδευσή τους ξεκινούσε ουσιαστικά απο την γέννησή τους.
 Ο βίος τους περιέκλειε πάντα την αίσθηση της Τιμής.....
Και το κεφάλαιο της ζωής τους έκλεινε πάντα με αίμα....
Είτε στην μάχη.....είτε σε μονομαχία....είτε με Σεπούκου (τελετουργική αυτοκτονία - χαρακίρι)....

 Του δίδαξαν ότι ήταν τιμή του να υπάρχει και να ζει μέσα σε αυτή την ξεχωριστή τάξη επαγγελματιών πολεμιστών της Ιαπωνικής κοινωνίας.
Από τη στιγμή που γεννήθηκε ήταν προορισμένος – όπως κάθε Σαμουράϊ - για τον πόλεμο. Ήξερε ότι η ίδια η έννοια της λέξης Σαμουράϊ είναι «Υπηρετώ». Και ότι μόνο ένα 6% των συμπατριωτών του ήταν Σαμουράϊ. Όπως κάθε Σαμουράϊ, μπήκε στην υπηρεσία ενός Άρχοντα και ζούσε μόνο για να τον υπηρετεί με την ζωή του.
Τον 12ο αιώνα, πολλές πατριές απέκτησαν δύναμη και μεγάλους στρατούς. Και αναζητώντας μεγαλύτερη ακόμη δύναμη, πολεμούσαν διαρκώς μεταξύ τους σε έναν αδελφοκτόνο πόλεμο. Χρειάστηκε να περιμένει η Ιαπωνία μέχρι το 1570 για να ενωθεί κάτω από τη στιβαρή εξουσία του πρώτου Σογκούν, του Τοκουγκάγουα Αϊγεγιάσου.
Ο Σάϊτο, από παιδί έμαθε πως ο πιο καλός του σύμμαχος θα είναι το άλογό του. Διδάχτηκε λοιπόν ιππασία από παιδί και αφού έμαθε να ιππεύει στην εντέλεια, ήρθε η ώρα να μάθει και να τοξεύει από τη σέλα του ενώ ιππεύει. Κατόπιν εκπαιδεύθηκε στο «Σοτζούτσου» (Ακόντιο) και στο «Ναγκανάτα» (Λογχοπέλεκυς).
Εκεί που δόθηκε πραγματική έμφαση στην εκπαίδευσή του όμως ήταν το «Κεντζούτσου». Το ξίφος. Μέχρι που έγινε δεινός ξιφομάχος. Του έμαθαν επίσης ότι μια τομή με το ξίφος στο πλάι του λαιμού, που θα κόψει τον τράχηλο σκοτώνει το θύμα σε 3 – 4 δευτερόλεπτα. Μια τομή στους καρπούς ή τις μασχάλες θα ήθελε λίγη παραπάνω ώρα για να σκοτώσει μέσω της αιμορραγίας.
Ήξερε, όπως κάθε Σαμουράϊ, ότι η ζωή του πιθανότατα θα ήταν σύντομη. Περίμενε τον θάνατο όμως τον επεδίωκε ένδοξο.
Έβλεπε τον εαυτό του να διαλογίζεται πριν τη μάχη και να πέφτει σε μία έκσταση.
Ήξερε, επίσης ότι εάν κινδυνεύσει από ατίμωση , σαν τελικό του όπλο είχε το «Σεπούκου», κάτι που επιτρεπόταν μόνο στους Σαμουράϊ. Το χαρακίρι. Εκείνη την ύστατη στιγμή θα κάθονταν για τελευταία φορά στα γόνατα. Θα διαλογιζόταν για τελευταία φορά.
Ο βοηθός του θα του έδινε ένα τελευταίο σάκε και κατόπιν θα του πρόσφερε ένα ξιφίδιο με τη λεπίδα τυλιγμένη σε μετάξι που θα απορροφούσε το αίμα. Όντας ακόμη υπό διαλογισμό, θα έχωνε το εγχειρίδιο κάτω από τη μέση, στην αριστερή πλευρά, θα το τραβούσε αργά προς τη δεξιά πλευρά και τέλος στρίβοντάς το στην πληγή θα έκανε μια ελαφρά τομή προς τα πάνω.
Μα τελικά, δε χρειάστηκε εκείνη την ημέρα να κάνει αυτή την ιερή τελετή αυτοεξαγνισμού. Ήταν μια άγρια μάχη όπου η πλευρά του, οι Μιναμότο, την κέρδισαν τελικά.....»


Ιαπωνία. Η μόνη χώρα στην ιστορία που διασώθηκε επανειλημμένα ΧΑΡΗ σε απίστευτης ισχύος φυσικά φαινόμενα κατορθώνοντας - ΧΑΡΗ σ’ αυτό εν πολλοίς - να γίνει η πανίσχυρη δύναμη που έγινε. Λύγισε ΧΑΡΗ σ’ ένα ανθρώπινης κατασκευής υπερόπλο που που όμως μιμήθηκε την φύση στην καταστροφικότητα και που σήμερα κινδυνεύει να καταστραφεί ακριβώς ΕΞ’ ΑΙΤΙΑΣ ενός τριπλού καταστροφικού φαινομένου. Δυο φυσικών και ενός ανθρώπινου.

Ιαπωνία. Η χώρα των Σαμουράϊ, των πολεμιστών και του θρυλικού Κατάνα. Του ανυπέρβλητου ξίφους τους που η απομόνωσή τους κατόρθωσε να διαφυλάξει τα μυστικά της κατασκευής του για αιώνες.

Ιαπωνία: η μία από τις χώρες του Άξονα, πανίσχυρη, αμείλικτη, αγέρωχη, αλαζονική. Που όμως, παρ’ όλα αυτά, είχε το Πολεμικό Ήθος να απονείμει διθύραμβους τιμής προς τον ηρωϊσμό των Ελλήνων στα βουνά της Αλβανίας το ’40, επιτρέποντας στις Ιαπωνικές εφημερίδες να γράφουν ανάλογα τιμητικά πρωτοσέλιδα τις ημέρες που οι Έλληνες τσάκιζαν τις (συμμάχους των Ιαπώνων!) Ιταλικές δυνάμεις.

Ιαπωνία: Η μόνη χώρα στην ιστορία που υπέστη πολεμικό πυρηνικό πλήγμα και καταστροφή. Χωρίς κανένα σχεδόν φυσικό πόρο κατόρθωσε μεταπολεμικά να μετατραπεί και πάλι σε υπερδύναμη. «Μίμος» στην αρχή (κατασκευαστής «μαϊμούδων» θα λέγαμε σήμερα) - σαν την σημερινή Κίνα ακριβώς - καθιερώθηκε παντού μιμούμενη την Δυτική τεχνολογία και πουλώντας «φτηνά». Από κει βγήκε άλλωστε και η «ελληνική/αργκώ» λέξη «Τζάμπα» (συντομογραφία του Japan) και σήμαινε βεβαίως «πάμφθηνα».

Παρ’ ότι επλήγη βαρύτατα από τις συνέπειες του ραδιενεργού πλήγματος του ’45 (Χιροσίμα) πήρε την απόφαση και στηρίχτηκε – ελλείψει δικών της ορυκτών καυσίμων εν μέρει κι ακολουθώντας την πανάρχαια φιλοσοφική αρχή τους του «απομωνοτισμού και της αυτάρκειας» - στην πυρηνική ενέργεια. Δεκάδες πυρηνικά εργοστάσια ανέλαβαν την κάλυψη της Ιαπωνίας σε ενέργεια. Ποτέ δεν ακούστηκε ανάμειξή της σε παραγωγή πυρηνικών όπλων, αλλά…με πενήντα τόσα πυρηνικά εργοστάσια, επί πενήντα χρόνια και απέναντι σε παραδοσιακούς εχθρούς όπως η Κορέα, η Ρωσία και η Κίνα, τι θα έπρεπε τάχα να υποθέσουμε περί «παράπλευρων διαδικασιών εμπλουτισμού και αντίστοιχου knowhow»;

Η Ιαπωνία, γνωρίζοντας βεβαίως ότι βρίσκεται σ’ ένα ιδιαίτερα κρίσιμο γεωλογικά σημείο, πήρε ένα τεράστιο ρίσκο. Ναι μεν εξασφάλισε κατ’ αυτόν τον τρόπο την βέβαιη ανάπτυξή της αλλά ταυτόχρονα έβαλε και το κεφάλι της στον «ντορβά».

Σεισμοί, Τυφώνες, Ηφαίστεια και Τσουνάμι του Ωκεανού ήταν παράγοντες βεβαιότητας για την απόλυτη καταστροφή που περίμενε την Ιαπωνία μια μέρα. Δεν «παίζουν» με το «Δαχτυλίδι της Φωτιάς». Καθώς έτσι λέγεται ο Ειρηνικός και όχι άδικα αφού έχει τη συντριπτική πλειοψηφία ηφαιστείων, σεισμών (και μεγασεισμών), τσουνάμι και τυφώνων στον πλανήτη.

Γιατί λοιπόν πήρε τέτοια ρίσκα; Και γιατί πυρηνικά εργοστάσια στην εξαιρετικά πιο επικίνδυνη γεωλογικά περιοχή των ακτών της επί του Ειρηνικού;
Γεωστρατηγικά ιδωμένο, θα έλεγε κανείς πως μάλλον θέλησε να προστατέψει την βιομηχανική και πυρηνική της ζώνη από ενδεχόμενες πιθανές μελλοντικές επιθέσεις των «εν δυνάμει πολεμικών» γειτόνων της.

Ταυτόχρονα όμως η Ιαπωνική φιλοσοφία έχει και μια ιδιάζουσα μοιρολατρία. Σφυρηλατημένη από αιώνες απομονωτισμού αλλά και πολεμικών επιτυχιών που την έπεισαν πως οι…Θεοί και οι Δυνάμεις της Φύσεως είναι με το μέρος της. Γιατί αυτό;

Τρία είναι κυρίως τα ιστορικά γεγονότα που γέννησαν και εδραίωσαν αυτή την εντύπωση:

Κατ’ αρχήν, το Νοέμβριο του 1274  οι Μογγόλοι που κατείχαν Β. Κίνα και Κορέα αποφάσισαν να καταλάβουν και την Ιαπωνική νησιωτική επικράτεια. Ο Κουμπλάι Χαν διέταξε τους υποτελείς του Κορεάτες να ετοιμάσουν έναν στόλο 1000 πλοίων, τον επάνδρωσε με 50,000 στρατό (25,000 μογγόλους, 15,000 Κορεάτες και περί τους 10,000 Κινέζους ναυτικούς) κι επιτέθηκε. Μικρό εκστρατευτικό σώμα εάν σκεφτεί κανείς πως ο Ιάπωνας Σογκούν μπορούσε να στρατολογήσει εν ανάγκη 400,000 πολίτες. Ξέχωρα τους σαφώς λιγότερους αλλά ικανότατους «επαγγελματίες Σαμουράι». Οι Μογγόλοι στις αρχικές επαφές με τον εχθρό κατά την εισβολή στα πρώτα Ιαπωνικά νησιά κυριάρχησαν. Οι τοξοβόλοι τους έκαναν τρομερή ζημιά με τις μακρινές καταιγιστικές βολές τους, ακόμη κι εν καλπασμώ. Οι Σαμουράι από την άλλη κυριαρχούσαν κατά κράτος στις «εκ του σύνεγγις μάχες» πλην  όμως τούτο δεν ήταν αρκετό για την αντιμετώπιση του εχθρού.
Μέχρι που ανέλπιστα, «παρενέβησαν» τα ίδια τα στοιχεία της φύσεως. Ένας τρομακτικής ισχύος τυφώνας κατέστρεψε τον εχθρικό στόλο και όλο τον στρατό εισβολής. Οι Ιάπωνες θεώρησαν τούτο ως σημάδι εύνοιας των Θεών τους (Σιντοϊσμός) και το ονόμασαν Καμικάζι (Θεϊκός Άνεμος).

Οι Μογγόλοι δεν το έβαλαν κάτω. Ο Κουμπλάι Χαν θεώρησε πως χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερο στράτευμα. Κι αυτό έκανε. Ναυπήγησε ακόμη μεγαλύτερο στόλο (3,500 πλοία) κι επτά χρόνια αργότερα επιβίβασε εκατοντάδες χιλιάδες στρατό ξεκινώντας μια τεράστια εκστρατεία κατά της Ιαπωνίας. Ιούνιο του 1281 επέδραμε. Οι αρχικές μάχες ήταν και πάλι με το μέρος των Μογγόλων. Επειδή είχαν διασπείρει όμως, τις δυνάμεις τους σε ένα μεγάλο εύρος μετώπου και απ’ την άλλη μεριά οι Ιάπωνες είχαν κάνει εξαιρετική αμυντική προετοιμασία τα επτά αυτά χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη εισβολή, το μέτωπο άρχισε να δίνει ενδείξεις σταθεροποίησης.
Οι Μογγόλοι τότε συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους εστιάζοντας την επικείμενη επίθεσή τους στις αμυντικές θέσεις του Μιζούκι. Οι Ιάπωνες ήσαν πια τόσο λίγοι και αποδυναμωμένοι που δεν θα άντεχαν σε μια τέτοια ολοκληρωτική «συγκεντρωμένη» επίθεση. Και να, για δεύτερη φορά ένας Καμικάζι και πάλι, ο «Θεϊκός Άνεμος» ήρθε να παρέμβει καίρια.
Πριν κατορθώσουν να εγκαταστήσουν ασφαλή προγεφυρώματα οι Μογγόλοι, να δέσουν με ασφάλεια τα πλοία τους και ν’ αποβιβάσουν τα στρατεύματά τους, ο Τυφώνας ξέσπασε με όλη του τη μανία.
Για μια ακόμη φορά ένας πανίσχυρος εισβολέας συνετρίβη. Μόνο που αυτή τη φορά το πλήγμα ήταν βαρύτατο. Ήταν συντριπτικό. 3,500 πλοία και εκατοντάδες χιλιάδες πολεμιστές βρέθηκαν κομματιασμένοι στο βυθό της θάλασσας.
Μετά απ’ αυτό οι Μογγόλοι δεν ξαναεπιχείρησαν εισβολή στην Ιαπωνία. Ούτε και κανένας άλλος ποτέ.
Η Ιαπωνία έμεινε «απερίσπαστη» στην ανάπτυξή της για εκατοντάδες χρόνια.
Η επόμενη απόπειρα έγινε επτάμισυ (!) ολόκληρους αιώνες μετά.

18 Δεκεμβρίου 1944, λίγο πριν το «Ιαπωνικό Τέλος», ο «Θεϊκός Άνεμος», ο φύλακας Άγγελος της Ιαπωνίας «ξαναχτύπησε»  μια ακόμη φορά. Με έναν εξίσου δραματικό τρόπο.
Μέσα Δεκέμβρη του ’44, ένας τεράστιος Αμερικανικός στόλος κινούταν προς τις Φιλιππίνες με σκοπό να υποστηρίξει τις επιχειρήσεις απόβασης του στρατηγού Μάκ Άρθουρ. 132 πλοία του 3ου Στόλου των ΗΠΑ (ενενήντα μεγάλα – αεροπλανοφόρα και θωρηκτά – και πλήθος μικρότερων συνοδευτικών αμυντικών – αντιτορπιλικών – και υποστηρικτικών – πετρελαιοφόρα) βρίσκονταν 300 μίλια ανατολικά από το «στόχο» (Λουσόν, το μεγαλύτερο νησί των Φιλιππίνων). Αν και υπήρχαν μετεωρολογικές ενδείξεις και σχετικές προειδοποιήσεις, αν και οι ναυτικοί του ωκεανού ήξεραν ανέκαθεν τι σημαίνει να «πέσει το βαρομετρικό χαμηλά» σε μια επικίνδυνη θάλασσα σαν τον Ειρηνικό, κάποιοι ενώ θα έπρεπε δεν έδωσαν την δέουσα σημασία και ρίσκαραν την πλεύση της νηοπομπής. Σύμφωνα με το σκεπτικό των «οργανωτών», μια τόσο μεγάλη επιχείρηση σαν την απόβαση στις Φιλιππίνες, που πήρε τόσον καιρό να οργανωθεί δεν μπορούσε να περιμένει ούτε να αναβληθεί.
Όποιος όμως δεν διδάσκεται από την ιστορία και όποιος δεν παίρνει στα σοβαρά τα στοιχεία της φύσεως, ιδίως στο πιο επικίνδυνο – γεωλογικά - σημείο του πλανήτη, στο «Δαχτυλίδι της Φωτιάς» (Ειρηνικός), διαπράττει ύβρη και είναι έτσι καταδικασμένος να ξαναζήσει – ως «άγγιγμα Νέμεσης» - την ίδια την ιστορία.
Αποτέλεσμα:
Ο Αμερικανικός Στόλος των αλαζόνων κι απερίσκεπτων Αμερικανών αξιωματικών ναυτικών (;) υπέστη συντριπτική πανωλεθρία από τον «Καμικάζι». Τον «Θεϊκό Άνεμο». Τον τροπικό Τυφώνα του Ειρηνικού.
790 Αμερικανοί ναυτικοί έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη μέρα, τρία πλοία βυθίστηκαν και 146 μαχητικά αεροπλάνα καταστράφηκαν. Εκτός μάχης τέθηκαν επίσης – λόγω σοβαρών ζημιών – άλλα δέκα πλοία.
Όμως και συνολικά, ολόκληρος ο 3ος Στόλος υπέστη σοβαρές αβαρίες, σοβαρότατο πλήγμα χωρίς καν να χρειαστεί οι Ιάπωνες να ρίξουν ούτε μια οβίδα.
Η απίστευτου μεγέθους ιστορική τύχη τους καθώς φαίνεται δεν κλονίστηκε ούτε καν τον Αύγουστο του ’45 με την ατομική καταστροφή.
Η πιο  επικίνδυνη γεωλογικά χώρα του πλανήτη – και η μόνη που έχει υποστεί πυρηνική καταστροφή – δεν δίστασε να κατασκευάσει 55 (!) πυρηνικά εργοστάσια προκειμένου να αναπτυχθεί οικονομικά.
Και όντως τα κατάφερε θεαματικά. Άλλωστε, μεγάλα ρίσκα, μεγάλα κέρδη λένε στον χώρο των επιχειρήσεων.
Τα μεγάλα ρίσκα εμπεριέχουν όμως και μεγάλους κινδύνους.
Πιθανότατα σήμερα ήρθε η ώρα να λήξει αυτή η «ιστορική τύχη» της Ιαπωνίας.
Κάτι που σημαίνει ότι αφού – προφανώς – έληξαν οι εποχές των «παχιών αγελάδων», ήρθε ο καιρός που θα αναδυθεί για μια ακόμη φορά – και σίγουρα δριμύτερος – ο «Πολεμικός εαυτός» της Ιαπωνίας.
Ο Ιαπωνικός εθνικισμός και η απόλυτη στρατιωτικοποίηση της χώρας είναι όχι απλώς προ των πυλών αλλά θα κυριεύσει κάθε χιλιοστό της Ιαπωνικής πραγματικότητας με ασύλληπτη ταχύτητα.
Και κάτι μου λέει, ότι αυτός ο μοναδικός «ζωντανός σύνδεσμος» με τις αρχαίες πολεμικές κοινωνίες θα μπορούσε να αποδειχτεί ο ιδανικός «Στρατηγικός Εταίρος» του Ελληνικού εθνικισμού.


(Ιστορικά στοιχεία αντλήθηκαν από το βιβλίο «Ο Παράγων Καιρός», του Erik Durschmied, εκδ.Ενάλιος).

Γεράκι του Αιγαίου