«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 24/06/10


Στον Αστερισμό του «Γεωπολιτικού Παράδοξου» (2)

Ελληνικός Vs Τουρκικού Εθνικισμού…
…ή μήπως 
Προς ένα  «Βυζαντινοοθωμανικό Imperium»;

Δεύτερη Ανάγνωση «πίσω από τις γραμμές» και «Αιρετικές Δεύτερες Σκέψεις»

Λογικό συμπέρασμα του προηγούμενου σημειώματος αποτέλεσε  το ότι την ώρα της Ελληνοτουρκικής σύγκρουσης κάποιοι άλλοι θα βρουν την ευκαιρία να αποσπάσουν εδάφη και από τις δύο χώρες.

Οι λαοί ιστορικά δεν βλέπουν με «εύνοια» τις «Μεγάλες Ριζικές Κοινωνικές Αλλαγές». Επιθυμούν «κοινωνική σταθερότητα».
 Πολιτική, Οικονομική, Πολιτιστική.
Ακόμη κι όταν αυτή φτάνει να είναι εφάμιλλη του «βαλτώματος» (βλ. παρακμή και κατάπτωση).
Ασχέτως εάν γοητεύονται από τις συχνές «κορώνες περί Αλλαγής» των εκάστοτε Πολιτικών Δημαγωγών.
Βλέπεις, οι Θεσμικές «Αλλαγές και Αναδιατάξεις», (βλ. «σπάστα και ξαναρίχτα») σημαίνουν «ξεβόλεμα της Κοινωνίας». Και το «ξεβόλεμα» απαιτεί «ένταση», «κολύμπι στο άγνωστο» και βεβαίως εμπεριέχει και υπονοεί «απροσδιόριστη έκβαση».
Έτσι, οι Κοινωνίες ως Πλειοψηφικές (και δη συντηρητικές) Μάζες προτιμούν την (έστω και νοσηρή) ηρεμία της ρουτίνας, ακόμη κι αν αυτή είναι συνώνυμη της μιζέριας.

Καλύτερα μια μιζέρια που την ξέρεις απ’ έξω κι ανακατωτά παρά γενναίοι πειραματισμοί με ένα άδηλο μέλλον που ίσως επιφυλάσσει μια ακόμη χειρότερη μοίρα.

Αυτή είναι η φιλοσοφία του «Μέσου ανθρώπου» που αποτελεί και το μεγαλύτερο φρένο της Κοινωνικής Εξέλιξης. (Κατά «σύμπτωση» αυτή είναι και η κρυφή πεμπτουσία της «Δημοκρατίας/Οχλοκρατίας»).
Να όμως που ποτέ οι (όποιοι κατά καιρούς) Ισχυροί δεν ρωτούν τους Λαούς γι’ αυτές τις αλλαγές όταν κρίνουν πως πρέπει τούτες να γίνουν. Απλά τις μεθοδεύουν, ότι κι αν στοιχίσει σε κοινωνικό κόστος.
Σε καιρούς τέτοιων «Γιγαντιαίων Αλλαγών» βρεθήκαμε να ζούμε σήμερα.
Και με το να αρνούμαστε να το δούμε – ως γνήσιες στρουθοκάμηλοι που πολλοί ορέγονται - απλώς επιδεινώνουμε την ήδη οικτρή θέση μας ως αξιολύπητα υποκείμενα αυτών των δραματικών αλλαγών – ξεχνώντας πως οι στρουθοκάμηλοι είναι  ταυτόχρονα και εύκολα θύματα εξ’ αιτίας ακριβώς αυτής τους της αφελούς αντίδρασης.
Θα πρέπει – σε ένδειξη ακμάζουσας αίσθησης αυτοσυντήρησης -  πάραυτα να συνειδητοποιήσουμε ότι σύντομα ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα πάψει να υφίσταται.
Τόσο η ΕΕ όσο και το ΝΑΤΟ (κυρίως αλλά  όχι μόνον) οδεύουν  – εκ των πραγμάτων - σε «οργανωτική ανασύνταξη».
Νέοι Διεθνείς Οργανισμοί, νέες Συμμαχίες, Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Ήδη οι «κεντρόφυγες τάσεις» σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς (με εμφανή κορύφωση στην Ευροζώνη) μαίνονται μέρα τη μέρα όλο και πιο λυσσώδεις. «Διαλυτικές» τις ονομάζουν κάποιοι, «Ανασύνταξη» τις ονομάζουν κάποιοι άλλοι.
Ας μην γελιόμαστε.  Το ίδιο πράγμα είναι.
Οι Αγγλοσάξονες προώθησαν μια εκτεταμένη Διεύρυνση της Ευρώπης προκειμένου αυτή να μην οδεύσει προς την «Πολιτική Ενοποίηση» και να είναι έτσι πιο «ελέγξιμη» (με απώτερο σκοπό βεβαίως μια Παγκόσμια Αγγλοσαξονικής Προτεσταντικής υφής Κοινοπολιτεία).
 Την εμφύτευση του ιού της εκτεταμένης διεύρυνσης της Ευρώπης όντως την επέτυχαν. Μόνο που ταυτόχρονα πέτυχαν και κάτι ακόμη -άθελά τους προφανώς και ως «απευχόμενη παρενέργεια».
Ξύπνησαν τον «Τευτονικό Δαίμονα».
Τον έφεραν ξανά στο βάθρο του «Οικονομικού Βασιλέα». Κι αυτού του είδους η «Στέψη», ιστορικά και αναπόφευκτα φέρνει πάντα μαζί της κι άλλα «προνόμια» (κι αντίστοιχα «Δεινά» για κάποιους άλλους).
Η Γερμανία ήδη αλλάζει φυσιογνωμία, μεταστρέφεται κοινωνιοψυχολογικά για μια ακόμη φορά στην ιστορία του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.
Ο ίδιος ο Πρόεδρός της πρόσφατα δήλωσε δημόσια πως

«…η Γερμανία οφείλει να ξαναβρεί την Παγκόσμια Στρατιωτική της Ισχύ, προκειμένου να υπερασπίσει – όπου γης – τα διεθνή οικονομικά της συμφέροντα…»

Κι όταν η Γερμανία αρχίζει να επαναστρατιωτικοποιείται, τότε σε απόσταση αναπνοής είναι και η «αλλαγή του ΝΑΤΟ», όπως και συνακόλουθα ο παγκόσμιος Αμυντικός και Γεωπολιτικός Χάρτης.
Μαζί και του ΟΗΕ. Φαντάζεται κανείς το επόμενο Συμβούλιο Ασφαλείας χωρίς τη Γερμανία; (Ή χωρίς την Ιαπωνία αμέσως μετά; Ή χωρίς την Ινδία κατόπιν; κοκ).
 Όπως συνέβαινε πάντα, έτσι και τώρα.
Τίποτα καινούριο, τίποτα πρωτότυπο.
Οι «ανασυντάξεις» Εθνών, Συμμαχιών και Διεθνών Οργανισμών δεν είναι προ των Πυλών. Εξελίσσονται ήδη και μάλιστα πυρετωδώς.
Και βεβαίως αυτές οι «αναδιατάξεις» δεν γίνονται ποτέ «ανώδυνα». (βλ. Κύπρος, Κουρδιστάν, Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Γεωργία, Αφρική, Β. Κορέα, κλπ).
Περιλαμβάνουν πάντα αλλαγές σφαιρών επιρροής, τουτέστιν «Νέους Γεωπολιτικούς Διεκδικητές»,  «Νέες εδαφικές διεκδικήσεις» και γενικώς «Διεθνείς Αναδιατάξεις Δυνάμεων».

Σε μια τέτοια «Παγκόσμια Γεωπολιτική Αναδιάταξη» λοιπόν, ίσως η Τουρκία να είναι ο «μικρότερος και πιο ελέγξιμος κίνδυνος» που θα μπορούσε να απειλήσει την Ελλάδα.

Συνεπώς, ίσως θα έπρεπε να κάνουμε μια απόπειρα να «διαβάσουμε και να ερμηνεύσουμε κάπως αλλιώς τα πράγματα και τους οιωνούς». Λίγο πιο «αντισυμβατικά», λίγο πιο «ασύμμετρα».
Για πρώτη φορά στην ιστορία μας των τελευταίων αιώνων έχουμε πιθανόν μια ευκαιρία μπροστά μας.
Όπως υποστήκαμε εμείς πανωλεθρίες από τους Τούρκους, έτσι υπέστησαν κι αυτοί από μας.
Όπως γιορτάζουμε εμείς μια απελευθέρωση από τους Τούρκους (1821), έτσι κι αυτοί γιορτάζουν μια απελευθέρωση από τους Έλληνες (1923) (σωστό ή λάθος ιστορικά είναι αδιάφορο. Γεγονός παραμένει πως είναι τιμή μας να μας έχουν ανεβάσει στο βάθρο του «Επικίνδυνου, τρισκατάρατου, επίφοβου κι επίδοξου Κατακτητή ΤΟΥΣ»).
Όπως ζούμε εμείς διαρκώς υπό την απειλή μιας Τουρκικής εισβολής, έτσι ζούνε κι αυτοί υπό την απειλή μιας Ελληνικής εισβολής.
Να είμαστε βέβαιοι ότι τον Πόνο που προκάλεσαν στο Λαό μας επί αιώνες τους τον ανταποδώσαμε σε πολύ πολύ μεγάλο βαθμό. Καθώς και για τη σιγουριά τους ότι ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν να τον ξαναϋποστούν.
Να είμαστε σίγουροι ότι, χίλια χρόνια τώρα ένοιωσαν καλά μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής τους τι σημαίνει «Ελληνικό Λεπίδι». Με κορύφωση το 1922 που παρ’ ολίγον να τους διώχναμε οριστικά από τη Μικρασία στέλνοντάς τους στη γενέτειρά τους Μογγολία.
Συνεπώς, να είμαστε βέβαιοι πως για πρώτη φορά στην μεταξύ μας ιστορία μας υπολογίζουν ως σοβαρότατο κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή τους.
Αγγίξαμε λοιπόν το «ιστορικά βέλτιστο διπλωματικό υπόστρωμα» που θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ στις μεταξύ μας σχέσεις.

Την «Ισορροπία του Φόβου».

Άρα, βιώνουμε το ιδανικό χρονικό σημείο – το τέλειο ίσως timing -  μιας πιθανής «Στρατηγικής Αξονοποίησης» των δύο χωρών, όσο «παράδοξη» και αν ηχεί τούτη.

Που σημαίνει:

«…Μήπως ήρθε η ώρα οι δύο Εθνικισμοί, ο Ελληνικός και ο Τουρκικός να βρουν κάποια κοινή γλώσσα επικοινωνίας; Έναν κοινό Γεωστρατηγικό στόχο; Μήπως αυτός ο στόχος θα έπρεπε να είναι ένα «Ελληνορθόδοξο Μπόλιασμα» του «Νεοοθωμανισμού» τους,  η μετάλλαξή του  σε ένα «Νεοβυζαντινό Όραμα» και  η ίδρυση μιας νέας Βυζαντινοοθωμανικής Πολυεθνικής Επικράτειας» - με εξέχοντα ρόλο βεβαίως της Ελλάδας -  που θα εκτείνεται από την Μαρόκο ως το Σινικό Τείχος,  από την Κεντρική Ευρώπη ως την Ινδία και από τον Καύκασο ως την Υποσαχάρια Αφρική; Και μήπως το απαραίτητο όχημα γι’ αυτό θα ήταν η δημιουργία ενός Στρατηγικού Άξονα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας;»

Σε μια τέτοια πορεία «αναδιάταξης της Ευρώπης» - μεταξύ πολλών άλλων - σαφώς και θα επαναδιεκδικηθούν τα Βαλκάνια. Τόσο από τις Ευρωατλαντικές Δυνάμεις (Αγγλοαμερικάνοι), όσο και από τις Δυνάμεις της Κεντρικής Ευρώπης (Τεύτονες), όσο και από τους Σλάβους (Ρώσοι). Τα Βαλκάνια όμως, πριν οτιδήποτε άλλο ήταν Ελλάδα και Βυζάντιο. Είναι αντικειμενικά Ζωτικός μας Χώρος πλην όμως η δύναμη που θα μπορούσε να τα διεκδικήσει από τους τρεις παραπάνω πανίσχυρους διεκδικητές δεν είναι βεβαίως μια μικρή κι ανίσχυρη Ελλάδα, αλλά ούτε  και μια Τουρκία όπως είναι σήμερα.
Θα μπορούσε όμως μια Νέα Βυζαντινοοθωμανική Δύναμη του παραπάνω βεληνεκούς.
Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι στο νου μας.
Σε περίπτωση «οικονομικοστρατιωτικής εξόντωσης» της Ελλάδας (όπως αυτή που μέρα τη μέρα βλέπουμε έντεχνα να εξελίσσεται γύρω μας και εις βάρος μας), η μοίρα μας είναι ο διαμελισμός από τους βόρειους γείτονές μας (και τους διάφορους Πάτρωνές τους), η υποδούλωση σε διάφορους αφέντες και η «Υποταγή/Δορυφοροποίηση» - ότι Τμήματος απομείνει Ελληνικό - ως προς την Τουρκία.
Όσο διαθέτουμε όμως ακόμη την Στρατιωτική μας ισχύ, μπορούμε να κάνουμε λόγο για ισότιμη – και βεβαίως από θέση υπεροχής - «Στρατηγική Αξονοποίηση» των δύο χωρών. (Διότι, ως γνωστόν, ο «πολιορκούμενος» όταν έχει ταυτόχρονα στα χέρια του «ισχυρά όπλα» και νοιώθει  ως «στριμωγμένο αγρίμι» είναι ικανός για τα μεγαλύτερα θαύματα αλλά και για τις μεγαλύτερες καταστροφές και δη απολύτως μη προβλέψιμες, ούτε και ελέγξιμες).
Άλλωστε, το Βυζάντιο, που ο Ελληνικός Εθνικισμός επιθυμεί διακαώς να αναβιώσει ήταν μια πολυεθνική αυτοκρατορία. Αυτό ακριβώς είναι η Τουρκία αυτή τη στιγμή. Η «Πολιτειακή Βάση» λοιπόν υπάρχει. Ίσως πρέπει να την εκμεταλλευθούμε. Υπάρχει ακόμη, όπως υπήρχε πάντα στη Μικρασία, είναι εκεί και ιστορικά μας περιμένει.
Το πώς θα την ξανααποκτήσουμε είναι που πρέπει να μας απασχολήσει. Διεκδικώντας την πολεμικά και καταστρέφοντας τον «τωρινό της φύλακα», το πιθανότερο είναι πως θα καταλήξει στα χέρια άλλων «διεκδικητών», πέραν των Ελλήνων και των Τούρκων.
Για να ξανααποκτήσουν αυτά τα μέρη ΜΑΣ και πάλι «άρωμα Ελληνικό» θα πρέπει να γίνει ομαλά η «μετάβαση». Ο τωρινός φύλακας θα πρέπει να διατηρηθεί μέχρι την στιγμή της «Μετάλλαξης».
Συνεπώς, η Ελλάδα – όσο και αν κατ’ αρχήν ηχεί παράταιρα – ίσως θα μπορούσε άνετα να πάρει μια εξέχουσα και δεσπόζουσα θέση μέσα  σε αυτό το Πολυεθνικό μωσαϊκό στου οποίου τον «εμπλουτισμό» βεβαίως θα συμβάλλει.
Το εξίσου παράδοξο είναι πως ίσως στην τελική διαπιστώσουμε ότι πιο πολύ μας σέβονται και μας εκτιμούν αυτοί οι ιστορικοί ασιάτες αντίπαλοι παρά οι δήθεν φίλοι και σύμμαχοί μας  Δυτικοί και Βόρειοι.
Βεβαίως μια τέτοια κίνηση επ’ ουδενί δεν θα έπρεπε να στρέφεται ενάντια στην Δυτική Συμμαχία.
(…Από τους Δυτικούς κινδυνεύουμε να χάσουμε τα εδάφη μας. Από τους Σλάβους όμως κινδυνεύουμε να χάσουμε την ψυχή μας…»όπως περίπου λέγανε πάντα και οι Πολωνοί και όχι άδικα).
Αλλά σαφώς θα προοριζόταν να εγγράψει «Υποθήκες Πολεμικής Ισχύος» αναμένοντας την «επικείμενη Αναδιάταξη» των Διεθνών Αμυντικών και Γεωπολιτικών Συμμαχιών.
Άγνωστο άλλωστε το ΝΑΤΟ σε πόσες Υποσυμμαχίες θα χωριστεί προτού «επανασχηματισθεί» σε μια ενιαία, όπως και άγνωστο η ΕΕ σε πόσες υπο-ΕΕ θα διαχωριστεί προτού επαναπροσδιορίσουν την «συνολική εικόνα» τους.
Επίσης, στα πλαίσια μιας τέτοιας «παράδοξης Γεωπολιτικής Ελληνικής Επιλογής», δεν θα έπρεπε να λησμονούμε τα δεκάδες εκατομμύρια Ελληνογενών (εξισλαμισμένων) Τούρκων υπηκόων, Κρυπτοχριστιανών και μη. Σε μια τέτοια κατάσταση «Αξονοποίησης» θα αρχίσουν να «έλκονται» σφόδρα από την Ελληνοχριστιανική Ταυτότητα. Το Ελληνικό τους γονίδιο θα ξυπνήσει.
Σε ελάχιστα χρόνια, οι Έλληνες και ο Χριστιανισμός θα ήταν κυρίαρχο στοιχείο σε αυτή την Νέα Βυζαντινοοθωμανική Επικράτεια.
Εάν υπόδουλοι επί τετρακόσια χρόνια και τους επηρεάσαμε σε τόσο μεγάλο βαθμό, ας φανταστούμε μόνο πόσα μπορούμε να κάνουμε σήμερα από θέση ισχύος.
Σε περίπτωση που παραμείνουμε εδώ που είμαστε, η μοίρα που μας περιμένει είναι η εξόντωση και ο διαμελισμός από τους ίδιους τους Δυτικούς (δήθεν) συμμάχους μας, σε αγαστή συνεργασία με τους «Ομόδοξους» Σλάβους, τους Αλβανούς και Βούλγαρους και βεβαίως Τούρκους και Ισραηλινούς.
Πρέπει λοιπόν πάση θυσία και με κάθε «απίθανο και ασύμμετρο μέσο» να διατηρήσουμε αλώβητη την Στρατιωτική μας δυναμική, την Εδαφική μας ακεραιότητα και την Εθνική μας ανεξαρτησία.
Πρέπει συνεπώς, προετοιμαζόμενοι για τις κοσμογονικές γεωπολιτικές αλλαγές που ήδη εκρήγνυνται  γύρω μας, να εντοπίσουμε και να συνδεθούμε με τον «κατάλληλο Στρατηγικό εταίρο» για να ενισχύσουμε την δική μας Γεωπολιτική Θέση της Επόμενης Μέρας.
Κι εάν περιμένουμε την Ελληνοτουρκική σύγκρουση για να το κάνουμε κατόπιν – αφού θα έχουμε δείξει τα δόντια μας κατά μια λογική -  θα είναι πλέον πολύ αργά.
Όχι μόνον γιατί και οι δύο Στρατιωτικές Δυνάμεις θα έχουν χάσει το μεγαλύτερο μέρος της Ισχύος τους από την αλληλοεξόντωση, όχι μόνον διότι κατά την σύγκρουση κάποιοι άλλοι θα επωφεληθούν αρπάζοντας εδάφη και των δυό μας, αλλά και γιατί θα έχει χαθεί το πιο πολύτιμο «καύσιμο» μιας τέτοιας επιδιωκόμενης «Στρατηγικής Συνέργειας»:

 τα 35 τελευταία χρόνια ειρήνης.

Ο Πόλεμος θα ξυπνήσει και θα οξύνει σε τέτοιο βαθμό το «Μίσος» («Ακραία Συναισθήματα», το απαραίτητο καύσιμο του Πολέμου) που δεν θα μπορεί επ’ ουδενί να γίνει λόγος για «Στροφή και Συνεργασία» με αυτόν που μέχρι χτες σφαζόμασταν.

Ακούγεται βεβαίως «παράδοξο» να λες πως ίσως πρέπει να δημιουργηθεί ένας Στρατιωτικός Άξονας Ελλάδας – Τουρκίας την ίδια στιγμή που υπερασπίζεσαι με σθένος την ανάγκη ενός άμεσου Επιθετικού Πολέμου εναντίον της Τουρκίας (σε περίπτωση μη οριστικής και άμεσης Λύσης μεταξύ των δύο χωρών).
Το ίδιο παράδοξο, όπως θα ακούγονταν κάποτε στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο η πρόταση να ενισχυθούν δια μιας «Κοινής Πολιτείας» αντί να εξολοθρεύονται οι Γότθοι. Αυτός που  θα το πρότεινε θα άκουγε φαντάζομαι τα εξ’ αμάξης με προεξάρχον το:

«…μα τι λες άνθρωπέ μου; Από τους Γότθους κινδυνεύει η Ρώμη. Και ζητάς να τους ενισχύσουμε;»

Αυτό που δεν αντιλαμβάνονταν βεβαίως ήταν το ότι είχαν φτάσει στο σημείο που όφειλαν να ενωθούν με τους Γότθους οι Ρωμαίοι προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους νέους γεωπολιτικούς κινδύνους. Να μεταλλάξουν το Ρωμαϊκό σε Ρωμαιογοτθικό Imperium. Δεν το κατανόησαν ούτε όταν ο Γότθος Ρωμαιοποιημένος Αέτιος ως Στρατηγός των Ρωμαϊκών Λεγεώνων τους έσωσε από τις Ορδές των Ούνων. Φυλακισμένο τον είχαν πριν την μάχη, δολοφονημένος προδοτικά από Ρωμαϊκά χέρια κατέληξε μετά.
Αντίστοιχα, αυτό δεν αντιλήφθηκαν για μια ακόμη φορά οι Δυτικοί και οι Βαλκάνιοι – σε σχέση με το Βυζάντιο αυτή τη φορά - τους κατοπινούς αιώνες. Πως θα έπρεπε δηλ. να μετατρέψουν πχ οι Σλάβοι το προσωπικό τους Imperium σε Σλαβοβυζαντινό Imperium προκειμένου να επικρατήσουν έναντι των κατοπινών Οθωμανικών εισβολών. Δεν το έπραξαν οι Βαλκάνιοι «διεκδικητές» με αποτέλεσμα την υποταγή όλων στους Οθωμανούς.
Παρά φύσιν «μείξεις Εθνικών Οραμάτων»;
Μπροστά στην επιβίωση καμία συμμαχία δεν είναι αιρετική και παρά φύσιν όσο δεν υποτάσσεσαι, δεν προδίδεις τα δικά σου Σύμβολα και μάχεσαι για την αναβίωση με κάθε τρόπο του Εθνικού σου Imperium.
Παρά φύσιν είναι η επιλογή της παραμονής στο στρατόπεδο των δήθεν συμμάχων όταν βλέπεις ότι επί αιώνες οι τάχα μου πολιτιστικοί αδελφοί σου σε καταστρέφουν αντί να σε στηρίζουν.

Αλλά περισσότερες λεπτομέρειες θα δούμε στο επόμενο σημείωμα.

Γεράκι του Αιγαίου