«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 24/12/09



Πόλεμος Πατήρ Πάντων: Οι αδυσώπητοι «Κύκλοι» της Ιστορίας

Λέγεται  ότι,

«Όσοι δεν διδάσκονται από την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν».

Μεγαλοστομία;
Δυστυχώς όχι.
Ανυπόκριτος αυτοσαρκασμός του Ανθρώπου;
Ναι. Όντας το περισσότερο που μπορεί να κάνει – όπως αποδείχτηκε επανειλλημμένα. Να διαπιστώνει το πρόβλημα, αλλά…όχι και να το λύνει.
Θανάσιμος Κυνισμός μιας «ακατανόητης ειμαρμένης»;
Μέχρι να βρεθεί ξεκάθαρη απάντηση στο

«που βρίσκονται τα Πρωτεία του Γίγνεσθαι;»,

(δηλαδή, «κυρίαρχο ρόλο έχει το (όποιο μεταφυσικό) «Συμπαντικό Σχέδιο» ή η (όποια αγνωστικιστική) «Ελεύθερη Βούληση»;) το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην μεταθέτουμε τόσο παιδιάστικα και ανεύθυνα τις δικές μας «Γήινες ευθύνες» σ’ ένα «Μεταφυσικό Κοσμικό Άγνωστο».
Τουλάχιστον, όχι «εν απολύτω».
Ναι, «Θεός Υπάρχει» αλλά «Υπάρχει και η Ελεύθερη Βούληση».
Πολύ απλά, όσο η ανθρωπότητα επιμένει να είναι ανεπίδεκτη «εμπειρικής προσαρμογής» (βλ. «ωρίμανση»), τόσο και η ιστορία – αναγκαστικά – θα επιμένει να κάνει «κύκλους». Αδυσώπητους κύκλους ανείπωτης οδύνης. Τουτέστιν, «…να επαναλαμβάνεται…».
Κωμικά  (θα έλεγαν κάποιοι «ξεχασμένοι απ’ το Λυκόφως» Νιτσεϊκοί Θεοί) πλην οδυνηρά μέσα στην τραγικότητά της, όπως διαπιστώνουν – πάντα εκ των υστέρων - οι «αδύναμοι θνητοί».
Ή, πιο γκλαμουράτα, Again and again and again…όπως θα ξέσπαγαν μέσα από ένα καταθλιπτικό ψυχεδελικό παραλήρημα, εν (τεχνητή) «εκστατική οδύνη» οι Cure.
Κι ακόμη χειρότερα,  διαρκώς με τον «ίδιο συγκεκριμένο τρόπο»:


Πόλεμος και (όχι) Ειρήνη

Η «Αιμάτινη Ατραπός» είναι πάντα το «Μέσο»…Ο «Δρόμος του Αίματος»… «Η Σκοτεινή Κοιλάδα του Θανάτου» σε όρους Αποκάλυψης.
Διακύβευμα η Ανθρώπινη Πρόοδος/εξέλιξη/βελτίωση – ή αντίστοιχα η «οπισθοδρόμηση».
Αντίτιμο, οι Ανθρώπινες ζωές. Σταθερή συναλλακτική αξία - πλην άνευ ουσιαστικού αντικρίσματος στο διαχρονικό Γεωπολιτικό γίγνεσθαι.
 Κι επειδή τα «Παιδιά» (ή άλλως, οι «αιωνίως ανήλικοι/ανώριμοι άνθρωποι») έχουν ζωτική ανάγκη – προκειμένου για την ψυχική επιβίωσή τους - την ύπαρξη των «Παραμυθιών» στη ζωή τους, το απαραίτητο «Μεγάλο Παραμύθι» στα παραπάνω είναι η (δήθεν) «Ειρήνη». Η Ειρήνη που όλο (τάχαμου) κατακτάει ο Πολιτισμένος Άνθρωπος μα που όμως «ποτέ δεν υπάρχει στ’ αλήθεια».
Το «…πες μου ένα ψέμα ν’ αποκοιμηθώ», δυστυχώς αναδεικνύεται στο διάβα των αιώνων πεισματικά και πάντα υπέρτερο της «Ψυχρής Λογικής», της «Αλάθητης Διαίσθησης» κι εντέλει της «Ξεκάθαρης Διάκρισης».
Ποιος άραγε μπορεί ν’ αρνηθεί ότι

«όπου υπάρχει Πόνος και στερήσεις δεν υπάρχει επ’ ουδενί Ειρήνη, παρά μόνον Πόλεμος; Διαρκής καθημερινός πόλεμος! Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Φανερό ή συγκεκαλυμμένο. Ξεκάθαρα αιματηρό ή ύπουλα θανάσιμο».

Άρα, και η ίδια η κοινωνία δεν θα έπρεπε να τρέφει αυταπάτες. Εφόσον βιώνει έναν διαρκή πόλεμο, θα έπρεπε  και η καθημερινότητά της να είναι ανάλογη.
Σε μία από την φύση της «Πολεμική Ζωή» δεν είναι δυνατόν να έχει την αφελή απαίτηση το Άτομο να διάγει βίο «ευτυχή κι ανέφελο» με την έννοια της «τρυφηλότητας και της ανεμελιάς».
Για να μπορεί να αντεπεξέρχεται με αξιώσεις, «ατομικά και συνολικά» σ’ αυτή την «Διαρκή πολεμική πραγματικότητα» είναι υποχρεωμένο να «ζει ανάλογα». Δηλαδή, διαρκώς υπό καθεστώς «πολεμικής προετοιμασίας». Ειδάλλως, οι «λίγοι προετοιμασμένοι (βλ. στρατιωτικοποιημένοι) Πραίτορες») μονίμως θα ηγεμονεύουν (και δη «καταχρηστικά») επί της μεγάλης (μη στρατιωτικοποιημένης) πλειοψηφίας των «πολλών ναρκωμένων», αφελών και τρυφηλών πολιτών.



Η (απαράλλακτη) Δυναμική Ροή κάποιων «άλλων Κύκλων»:

Απ’ τ’ αγκάθι βγαίνει Ρόδο: Η Γέννηση των Προμηθέων

Τα Πέτρινα Χρόνια της Υποταγής τους οι Έλληνες είναι ένα με την άβουλη μάζα. Δεν αντιλαμβάνονται πως είναι Γιοί έννοων και απροσκύνητων Αρχαίων Γιγάντων του Πνεύματος και του Ξίφους. Σ’ αυτή τη φάση δεν είναι παρά δυστυχή επιλήσμονα υποχείρια έμπειρων απάτριδων εθνοπροδοτών.
Είναι Κοσμικός Κανόνας όμως – κάτι σαν «Εσωτερική ασφάλεια» της Φυλής - μέσα από τα σπάργανα αυτής της άβουλης «σιδερωμένης»  - από τους λίγους «επιτήδειους» - μάζας να ξεπηδούν πάντα οι «Προμηθείς».
«Διανοητές της Αρχέτυπης Ρίζας και της Ιεράς Παράδοσης της Δυνάμεως» » είναι πάντα οι πρώτοι που «συνειδητοποιούν» την «Ύβρη» κατά της Ψυχής του Γεννήτορος Λαού τους.  Συλλέγουν κι επεξεργάζονται (αποσιωπηθέντα) ιστορικά στοιχεία, κάνουν (αιρετικούς για το κατεστημένο) φιλοσοφικούς στοχασμούς, (ανα)συνθέτουν (αναβιώνοντας πεισματικά) κοινωνικοπολιτικές θέσεις που προτάσσουν την  «αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου της Εθνικής Ισχύος», προτείνουν πολιτικοκοινωνικά οράματα στηριγμένα στον «Υπεράνθρωπο» και όχι στον «Υπάνθρωπο».
Επιδιώκουν με μυστικιστική ένταση την αναγέννηση της Φυλής σε Μεγάλο Έθνος κυνηγώντας το Όνειρο σαν ένα άλλο Χρυσόμαλλο Δέρας, όσο μακρινό και φυλακισμένο από Ξένες Σκοτεινές Δυνάμεις κι αν φαντάζει τούτο.
Σταδιακά έλκεται και δομείται γύρω τους ένας Κύκλος «Αδελφών Υποστηρικτών». Χτίζονται οι πρώτες «Οργανωμένες Δομές».
Ο «Πρώτος Κύκλος» των αρχικών Πρωτεργατών της Εσώτερης Ηγετικής Στρογγυλής Τραπέζης έχει μόλις γεννηθεί.
Γεννώνται οι σπερματικές «Συσσωματώσεις» - ακόμη «Κλειστού Τύπου». Είναι ο «Καιρός της Μυστικότητας». Μια πνοή Μεταφυσικής μυστικοπάθειας διαπνέει τα πάντα. Ακόμη είναι συγκεχυμένα τα σύνορα ανάμεσα στην Υπερβατική Φιλοσοφία και την Πρακτική (Εφαρμοσμένη) Πολιτική. Μέχρι που η δεύτερη κατορθώνει να πάρει σάρκα και οστά μετουσιώνοντας την πρώτη σε μεστές και εφαρμοστέες πολιτικοκοινωνικές προτάσεις.
Κάτι που γίνεται εφικτό όταν και μόνον από τα δύο παραπάνω κατορθώσει να γεννηθεί η Υπερβατική Υψηλή Πολιτική.


Το «Δεύτερο Κύμα»

Είναι η στιγμή που γεννάται ο «Δεύτερος Κύκλος».
Είναι ταυτόχρονα η στιγμή που παλεύουν (πάντα)  «δύο Στρατηγικές» δείχνοντας η καθεμία και σε διαφορετική «Ατραπό».
Η μια δείχνει προς την Οδό της «εν κρυπτώ Αδελφότητας» και την ανάλογη «Αθέατη Δράση» σε επίπεδο «Κομβικών Ανθρώπων» με σημαίνουσα Θέση στην Κοινωνία.
Η δεύτερη δείχνει προς την «Ανοιχτή Κινηματική Δράση» σε επίπεδο «ευρείας Κοινότητας».
(Κάποιοι λίγοι - ενίοτε - διακρίνουν πως η «Επιλογή της Ισχύος» οφείλει να πατάει και στις δύο Ατραπούς. Φευ όμως! Ο Στρατηγικός αυτός Συνδυασμός της «Υπέρτατης Διπρόσωπης Ισχύος του Ιανού» σπανίως επιτυγχάνεται – εφόσον εξίσου σπανίως ένα «Κοινωνικοιδεολογικό Μέτωπο» έχει Υπερβατικό Φιλοσοφικό Υπόβαθρο και ακόμη κι αν έχει, ακόμη σπανιότερα «επιλέγεται» ο εν λόγω «Συνδυασμός ως Στρατηγική Δράσης»).
Κατά κανόνα, η «Ροπή» οδηγεί προς το «Δεύτερο Μονοπάτι». Την Ανοιχτή Πολιτική Κινηματική Δράση.
Γεννώντας και τον «αντίστοιχο Δεύτερο Κύκλο».
Η Πρώτη εσωτερική Μεγάλη Μάχη έχει ήδη «κριθεί» σ’ αυτό το στάδιο.
Αυτός ο «Δεύτερος Κύκλος», πέριξ του «Σκληρού Πυρήνα» των Διανοητών, είναι που γεννάει πάντα  τους «Πολιτικούς», την «Πρώτη Γενιά των Προικισμένων Ικανών Ηγετών» που θα διασπείρουν, θα διαδώσουν και θα διαχύσουν (εκλαϊκεύοντάς τες) τις «Ιδέες» στην «Μεγάλη Μάζα».
Μέσα από αυτή την δράση γεννιέται νομοτελειακά ο «Τρίτος Κύκλος». (Τουλάχιστον αυτή η «εσωτερική τάση» υπάρχει). Είναι το πρώτο «Ευρύ Κοινό».
Καθοριστικός παράγοντας κατά την σύσταση και ανάπτυξη των «Κύκλων» (πέραν της απαραίτητης «Πνευματικής/Γνωστικής πληρότητας της Ιδεολογίας» και της «Εξέχουσας Αύρας των Φορέων της» ως βασικών προϋποθέσεων) είναι πάντα κάτι παντελώς «γήινο» και «απωθητικό»: Οι «Πόροι». Η «Χρηματοδότηση».
Εάν αυτοί είναι «αρκετοί» και «ισχυροί», τότε τα βήματα της νομοτελειακής ροής των Ιστορικών Κύκλων θα είναι «ταχύτατα» και ιδιαιτέρως αποτελεσματικά.
«Ικανοί Πόροι» σημαίνει «Ισχυρή Οργάνωση» και «Ισχυρή Επικοινωνία» (πχ αποτελεσματικές κι εκτεταμένες οργανωτικές δομές, παραγωγή πνευματικού έργου, εκπαίδευση στελεχών και μελών, media, Δημόσιες Σχέσεις, εκδόσεις, προπαγάνδα, κλπ κλπ). Είναι ακριβώς οι δύο κρισιμότεροι τεχνικοί παράγοντες για την «δριμεία γιγάντωση» ενός Κινήματος.
Εάν ελλείψει «Υψηλών Πόρων» η Οργάνωση στηριχτεί σε υποτυπώδη και ανεπαρκή «πενιχρά οικονομικά μέσα», όλο το Σύστημα των Κύκλων θα υποστεί τόσο συνταρακτικούς κλυδωνισμούς που οι πιθανότητές του θα είναι ανύπαρκτες να επιτύχει την ωρίμανση και γιγάντωσή του.


Η Ώρα των «Τεκτονικών Ρήξεων»

Εάν και όταν εκπληρωθούν αυτά, τότε στα όρια του Τρίτου Κύκλου βιώνεται η άλλη Μεγάλη Σεισμική Δόνηση, το γνωστό ιστορικό «Σύνδρομο των (Πολυ)διασπάσεων».
Το Κίνημα εξαπλώνεται με ξεκάθαρες τάσεις να σχηματίσει τον «Μεγάλο Τέταρτο Κύκλο». Το «Μεγάλο Κοινό» των χιλιάδων «Συμμαχητών Αδελφών».
Εκεί είναι που όμως χάνεται η στενή επαφή και η άμεση «Όσμωση/συνέργεια» μεταξύ των Προικισμένων Διανοητών/Στελεχών/Ηγετών και των Λίγων (πλην «κοντινών στον Πυρήνα») «Πρώτων Αδελφοποιημένων Συμπολεμιστών».
Τότε είναι που γεννώνται τα «Μπαϊράκια» και τα «Φέουδα». Κάθε Διανοητής, κάθε Πολιτικός Ηγέτης και μια ξεχωριστή μικρή «Πόλη – Βασίλειο».
Είναι η στιγμή που, ή θα φουντώσει και θα γιγαντωθεί το Κίνημα κατακυριεύοντας τα πάντα ή θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη.
Εκεί είναι που απαιτούνται κάποια «κρίσιμα στοιχεία» για να «δέσει και να ομογενοποιηθεί» το Κίνημα.


Ηγεμόνας και Ήρωες

Κατ’ αρχήν χρειάζεται να «αναδειχθεί ο ΗΓΕΤΗΣ». Ο «Προικισμένος Ηγεμόνας» που θα κατορθώσει να «γεφυρώσει διαφορές» και να «εμπνεύσει την σύμπνοια» και την «Πίστη στη Νίκη». Αυτός που θα κατορθώσει με την «Αύρα» του να γαληνεύσει κάθε «εσωτερική ιδεολογική ένταση και αντιπαλότητα». Αυτός που με το Πνεύμα, το Λόγο και την Πράξη του αβίαστα θα εμπνέει την αλληλοαποδοχή και αλληλοσυμπλήρωση των Συμπολεμιστών. Αυτός που θα πείσει όλα αυτά τα «Μπαϊράκια» να συστρατευθούν κάτω από ένα Μεγάλο Λάβαρο. Αυτός που με την Εσωτερική του Δύναμη θα εμπνεύσει στην «Συλλογική Ψυχή του Λαού» του τον «Υπεράνθρωπο» και όχι τον ποταπό, άχρηστο «Υπάνθρωπο».
Ο πειρασμός για «παραδειγματική βίαιη καθυπόταξη των Αντιθέτων/διαφωνούντων» σ’αυτό το στάδιο είναι πάντα μεγάλος. Η «Διαγραφή» όμως του φορέα ενός «διασπαστικού κινδύνου» - αν και κάποτε είναι απαραίτητη - δεν είναι και πάντα «συνώνυμη με την εξαφάνιση του ίδιου του κινδύνου». Ενίοτε οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα.
Το δεύτερο ζωτικό στοιχείο που απαιτείται σ’ αυτή την «Κρίσιμη Καμπή» του Κινήματος είναι τα «Ορόσημα». Οι «Ήρωες». Οι «Μάρτυρες».
Το Κίνημα σ’ αυτή  τη φάση χρειάζεται Ενεργά Σημεία Αναφοράς μέσα στην Κοινωνία. Δηλαδή, «Πράξεις» πλέον. Ο καιρός των Λόγων και των Κοινωνικών Προτάσεων που στηρίζονται στην Θεωρία θα έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Το Κίνημα σ’ ετούτη τη φάση χρειάζεται πολλές, πάμπολες «Καίριες Κοινωνικές Δράσεις» που θα λειτουργούν ως Τομές στην Πολιτικοκοινωνική καθημερινότητα. Δράσεις που όντας «ρηξικέλευθες» (δηλαδή «επαναστατικές», άρα  «κοινωνικά εκρηκτικές κι ανατρεπτικές») θα «διώκονται» από το «Κατεστημένο κυρίαρχο Πολιτειακό Σύστημα» δημιουργώντας τους άκρως απαραίτητους «Ήρωες/Μάρτυρες του Κινήματος».
Κι αυτή ακριβώς είναι η «Προσδοκία» και ο «Αντικειμενικός Σκοπός».
Το «Καθεστωτικό Σύστημα των Μαυροκορδάτων» στην αρχή θα «αγνοεί» αυτές τις «Δράσεις του Κινήματος». Ή καλύτερα, θα «προσποιείται πως αγνοεί». Δεν θα «αντιδρά», ακριβώς για να μην δημιουργήσει «Μάρτυρες και Ήρωες». Αλλά δεν θα μπορεί να συνεχίσει επ’ άπειρον αυτή τη στάση.
Κάποια στιγμή, μετά από επίμονη πίεση θα αναγκαστεί να αντιδράσει και να «πλήξει» τους φορείς των Δράσεων του Κινήματος.
Κι έτσι θα υλοποιήσει τον Αντικειμενικό Σκοπό αυτών των Δράσεων.
Θα συμβάλλει στο να γεννηθούν οι τόσο απαραίτητοι σύγχρονοι Ήρωες του Κινήματος και τα εξίσου σύγχρονα Κοινωνικά Ορόσημά του που με τους κατάλληλους Συμβολισμούς θα αναδεικνύουν στην Κοινωνία τα Ιδεολογικά Οροθέσια του Κινήματος.
Κι όπως σοφά είπε ο Μαχάτμα Γκάντι :

«Στην Αρχή σε αγνοούν, μετά σε γελοιοποιούν, κατόπιν σου επιτίθενται και μετά ΝΙΚΑΣ…»


Γεράκι του Αιγαίου