«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

«Τζιχάντ» ή «Εισοδισμός»;Οι δύο Στρατηγικές του Ισλάμ

Στόχος, 26/03/09

γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος


Φαντάζεται άραγε κανείς μια Ισλαμική ισχυρή βόμβα στον σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα τι θα μπορούσε να προκαλέσει;
Ή ας πούμε μια βακτηριακή επίθεση στην Υλίκη…
Ή μια από αέρος χημική επίθεση στην Αθήνα…
Φρίκη…
Ο όλεθρος σε όλη του την τραγικότητα…

Επειδή όμως τα παραπάνω θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν συμβεί στην πραγματικότητα, είναι εξαιρετικά διδακτικό να αναρωτηθούμε :

 «…γιατί άραγε δεν έχουν συμβεί;…»

Ως ένα βαθμό συνέβησαν στους Δίδυμους Πύργους, συνέβησαν στο Λονδίνο, συνέβησαν στη Μαδρίτη, στο Μπαλί, συμβαίνουν καθημερινά σε όλο τον Ισλαμικό κόσμο.

«…Δεν συνέβησαν επειδή εδώ είναι Ελλάδα και οι Ισλαμιστές γενικά δεν χτυπούν Έλληνες…»,

βιάζονται να απαντήσουν κάποιοι,  βασισμένοι στο «εθνικό μας παράδοξο» να υπάρχει τόσο εκτεταμένη «συμπάθεια» των Ελλήνων όλου του πολιτικού φάσματος προς την Ισλαμική Κοινωνία – αν και αυτός ο τόπος ήταν επί τετρακόσια συναπτά έτη σκλαβωμένος στο Ισλαμ, δεινοπάθησε αιματηρά και εξανδραποδίστηκε από αυτό.
Εάν ήταν έτσι όμως δεν θα είχαν χτυπηθεί επανειλημμένα Έλληνες τουρίστες τόσο στην Αίγυπτο όσο και στην Κωνσταντινούπολη.
Δεν θα είχε συμβεί ούτε καν η Παλαιστινιακή τρομοκρατική επίθεση στο κρουαζιερόπλοιο City of Poros την δεκαετία του ’80.
Άρα, δικαιούμαστε να υποθέτουμε πως «κάτι άλλο» συμβαίνει….
Για κάποιους «ιδιαίτερους λόγους» η Διεθνής Ισλαμική Τρομοκρατία αποφεύγει να χτυπήσει στόχους στην Ελλάδα ή και Ελληνικούς στόχους στο εξωτερικό.
Ένα ερώτημα είναι φυσικά εάν αυτοί οι «λόγοι» αφορούν αποκλειστικά την Ελλάδα ή ολόκληρη την Υφήλιο – δεδομένου ότι έχουν σταματήσει όλες οι Ισλαμικές επιθέσεις στον Βορρά μετά την «Μαδρίτη» - με εξαίρεση τις Τσετσένικες επιθέσεις σε Ρωσικούς στόχους που συνέχισαν επί μακρότερο χρονικό διάστημα για να διακοπούν όμως και αυτές μετά το Μπεσλάν.
Είναι γεγονός άλλωστε το ότι υπάρχουν – γενικά – δύο «Σχολές Σκέψης» στους Κόλπους του Διεθνούς Ισλάμ. Κοινό τους στοιχείο αποτελεί φυσικά ο «ιερός (πολιτικός) στόχος της παγκόσμιας εξάπλωσης του Ισλάμ». Να μετατρέψουν την Νταρ Αλ Χαρμπ (χώρα του Πολέμου – των Απίστων) σε Νταρ Αλ Ισλαμ (Χώρα της Ειρήνης – του Ισλαμ).
Η διαφορά τους όμως έγκειται στην «μεθοδολογία». Στην «Στρατηγική» και στις «Τακτικές» κατάκτησης αυτού του στόχου.


Οι δύο Στρατηγικές του Ισλάμ

Η μια είναι η «Πολεμική», η άλλη ο «Αθόρυβος Εισοδισμός».
Η «Πολεμική Ισλαμική Πτέρυγα» είναι φυσικά υπέρ του ολοκληρωτικού ιερού πολέμου ενάντια στους Άπιστους και δη κυρίως τους Χριστιανούς. Είτε σε Μέτωπα πολέμων όπως Ιράκ, Αφγανιστάν, Κόσοβο, Βοσνία, Αφρική είτε μέσω τρομοκρατικών ομάδων όπως η Αλ Κάιντα και οι κάθε λογής άλλες ισλαμικές ανάλογες ομάδες διεθνώς.
Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι για να υποκύψουν οι Άπιστοι στη Δύναμη του Ισλάμ πρέπει να πνιγούν στο αίμα. Πρέπει να μεταφερθεί ο πόλεμος μέσα στα σπίτια τους, τις χώρες τους, τις γειτονιές τους. Να πάψουν να νοιώθουν ασφαλείς.
Η άλλη άποψη, του «Αθόρυβου Εισοδισμού» προωθεί την Στρατηγική της Eurabia ή όπως αλλιώς απεκλήθη του Londonistan.
 Την σταδιακή και αθόρυβη δημιουργία μιας Ισλαμικής Αφανούς τεράστιας χώρας «κρυμμένης» μέσα στο Πολυεθνικό Μωσαϊκό του Χριστιανικού Βορρά, χτισμένης βήμα βήμα μέσα από το «κανάλι της Οικονομικής Μετανάστευσης» του Νότου προς το Βορρά.
Αυτή η δεύτερη άποψη της «Ήρεμης Δύναμης του Ισλαμ», η άποψη των «Σοφών του Διαχρονικού Ισλάμ» προσπαθεί να μεταδώσει στους φλογισμένους υπέρμαχους της Ισλαμικής Τζιχάντ μια άλλη διαχρονική – κοσμοϊστορική θέαση του ανταγωνισμού Ισλαμ – Χριστιανισμού.
Σύμφωνα με αυτήν την θεώρηση, θα έπρεπε να ιδωθεί συνολικά, ιστορικά η αντιπαράθεση του Ισλάμ με τους «Άπιστους».
 Και όχι να ερμηνεύονται ιστορικά ζητήματα όπως οι «Σταυροφορίες» και η «Αποικιοκρατία» σε «politically non correct» (για το Ισλαμ) διαστάσεις.
Για την ακρίβεια, οι υπέρμαχοι αυτής της «θεωρίας» λένε:

«…Σκεφτείτε συνολικά, ιστορικά την αντιπαράθεση του Ισλάμ με τους Άπιστους. Από το 699 ως σήμερα, τι απώλειες είχαμε; Μόνον κάπου διακόσια χρόνια που οι Σταυροφόροι καταλαμβάνοντας την Ιερουσαλήμ απλώς καθυστέρησαν την επέκτασή μας. Ένα αγκάθι ήταν και τίποτε άλλο. Ένα χρήσιμο αγκάθι όμως που βοήθησε να «εμπεδωθεί το αίσθημα ενός ενιαίου Αντιχριστιανικού Ισλαμικού Έθνους και Μετώπου». Άντε και άλλα 100 χρόνια Δυτικής αποικιοκρατίας, που ευτυχώς που συνέβη, γιατί μέσω των αντιαποικιακών εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που αναπτύχθηκαν, το Ισλαμικό Έθνος ξαναβρήκε την ζωτικότητά του. Έτσι, ιστορικά, επι 300 περίπου χρόνια μετράμε ήττες (αμφισβητούμενες, εφόσον αποδεδειγμένα ενδυνάμωσαν απίστευτα την Ισλαμική ορμή και πολεμική ζωτικότητα) και επί 1000 χρόνια είμαστε σαφέστατα νικητές έναντι Δύσης και Ανατολής, Βορρά και Νότου…»


Ισλαμ και Ελλάδα

Ίσως τελικά ο "Συμβολισμός" που εμπεριέχει η εμφάνιση του Κορανίου ως "Απαγορευμένο" στο V for Vendetta να πρέπει να ιδωθεί και από την "ανάποδη" και όχι μόνον ως "βιβλίο στην πυρά". Ίσως και όχι. Η ιστορία θα δείξει.
Αναμφισβήτητα πάντως, οι εκατόν πενήντα από τις περίπου τετρακόσιες σελίδες του Κορανίου είναι γεμάτες με Φλογερές προτροπές προς τους Πιστούς να συμβάλλουν με κάθε μέσο - «ακόμη και χύνοντας το αίμα των Απίστων» - στην Δημιουργία ενός Παγκόσμιου Χαλιφάτου του Ισλαμ. Γεγονός που φαίνεται ευδιάκριτα κυρίως στις προ του ’80 μεταφράσεις του Κορανίου που ήταν πιο «πιστές» στο «σκληρό γράμμα και νοηματική» του Αραβικού πρωτοτύπου. ( Από εκείνο το «χρονικό σημείο» κι έπειτα το Πνεύμα των Μεταφράσεων «μαλακώνει» - τυχαίο άραγε; Ή μήπως «ταυτίζεται επικοινωνιακά» με την Παλινόρθωση του «Διεθνούς Ισλαμικού Πανεθνικισμού»; Πχ Βλ. Ισλαμικό Αμερικανικό Κίνημα και «Παλαιστινιακή Αναζωπύρωση», Νασερισμός και Λιβύη, Λιβανικός Εμφύλιος και Ιράν κλπ κλπ)
Πολλά θα μπορούσαν να καταλογιστούν στο Ισλαμ.
Το κυριότερο όλων ο «φανατισμός».(Από την άλλη, πώς να μην λάβεις υπόψη τον αντίστοιχο φανατισμό διαφόρων εξίσου θερμόαιμων Χριστιανών Φουνταμενταλιστών; πχ Αμερικανοί Προτεστάντες).
 Είναι παράξενο λοιπόν, όταν η Ελλάδα συμμετέχει επί μακρόν στις Νατοικές δυνάμεις σε Ισλαμικές χώρες, όταν έχει ισλαμιστές γείτονες ως ιστορικούς εχθρούς, το πώς δεν έχει δεχτεί ισλαμικές τρομοκρατικές επιθέσεις.
Πόσο μάλλον όταν η Ελλάδα ήδη φιλοξενεί έναν τεράστιο όγκο ισλαμιστών λαθρομεταναστών και όταν είναι γνωστό πως οι τρομοκρατικοί πυρήνες λειτουργούν ανεξάρτητα από γιγάντιες πολυεθνικές δομές και οργανογράμματα. Ένας θερμόαιμος, ανεγκέφαλος φανατικός θα αρκούσε για να τινάξει στον αέρα ένα ολόκληρο λεωφορείο με επιβάτες ή ένα βαγόνι ή ένα Σταθμό του Μετρό ή μια Δημόσια Υπηρεσία κλπ κλπ.
Το ίδιο φυσικά θα μπορούσε να συμβεί και σε ολόκληρο το Βορρά.
Αλλά «δεν συμβαίνει» -  από την Μαδρίτη και έπειτα.
Όσες δε, φιλότιμες προσπάθειες να κάνουν οι Δυνάμεις Ασφαλείας του Βορρά (και της Ελλάδας φυσικά), όταν ήδη έχουν χάσει τη μάχη με την Εγκληματικότητα λόγω έλλειψης επαρκών πόρων, εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι εάν η Διεθνής Ισλαμική Τρομοκρατία αποφάσιζε να εξαπολύσει επιθέσεις στο έδαφος του Βορρά, αυτές επ’ ουδενί δεν θα μπορούσαν να «αποτραπούν επαρκώς».
Είναι Ηλίου Φαεινότερον λοιπόν, πως «Κάτι άλλο», πολύ «ισχυρότερο από την Πολιτική Βούληση ή την Αποτρεπτική Δυνατότητα του Βορρά», σταματάει όλους αυτούς τους «θερμοκέφαλους» που σίγουρα υπάρχουν και κατοικοεδρεύουν, λαθραία και μη, ανά την Ελληνική Επικράτεια – και σε όλη την Ευρώπη.
Οι «Ιθύνοντες» αυτού του «κάτι άλλου» πιθανότατα σκέπτονται ίσως πως η φυσική αντίδραση του Βορρά (και δη η «μόνη τους επιλογή») σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ήταν η «δίωξη όλων των Μουσουλμάνων από τις χώρες του Βορρά» και το «κλείσιμο των συνόρων σε νέους Ισλαμιστές μετανάστες».

Κάτι που σαφώς θα κατέστρεφε αποφασιστικά την «Πολιτική μακρόχρονου Ισλαμικού Εισοδισμού στο Βορρά».

Αξίζει να σημειωθεί, πως ένα τρομοκρατικό επεισόδιο σε Ελληνικό στόχο θα έβαζε φυσικά φωτιά όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και σε όλη τη γύρω περιοχή. Τα πάντα θα μετατρέπονταν σε πυριτιδαποθήκη παρασέρνοντας την Ελλάδα σε πολεμικές περιπέτειες τόσο εντός της, όσο και στα σύνορά της όσο και μέσω της μάχιμης πλέον συμμετοχής της σε όλα τα «Νατοικά Μέτωπα».
Κι αυτό, πολύ απλά γιατί πλέον θα «άλλαζε δραστικά η ψυχολογική αντιμετώπιση» του Ισλαμικού Ζητήματος από πλευράς της Ελληνικής κοινωνίας -  η οποία, όντας οργισμένη πια και ψυχικά φορτισμένη αρνητικά, θα έβλεπε θετικά την Ελληνική συμμετοχή στην ένοπλη σύρραξη Βορρά – Ισλάμ. Θα βλέπαμε πχ τότε την ενεργό συμμετοχή του Ελληνικού Στρατού στις μάχες σε Αφγανιστάν και Ιρακ.
Θα βλέπαμε επίσης την Ελληνική κοινωνία να «διώχνει» δια της βίας τους (λαθρο)μετανάστες, Ισλαμιστές και μη, να κλείνει τα σύνορά της και να «στρατιωτικοποιείται» πάραυτα.
Θα βλέπαμε επίσης βίαιο κι εκτεταμένο πογκρόμ των Μουσουλμάνων της Θράκης γεγονός που φυσικά θα ξεκινούσε αυτομάτως πολεμικές περιπέτειες με την Τουρκία.
Πολλοί λοιπόν θα είχαν λόγους να προκαλέσουν ένα τέτοιο δυσάρεστο συμβάν παρασύροντας τη χώρα σε περιπέτειες.
Τουτέστιν, δικαιολογημένα αναρωτιέσαι τελικά σε «τι» να οφείλεται άραγε η μέχρι τώρα αποφυγή τέτοιων «αιματηρών εκτρόπων» σε ένα τόσο «εύφλεκτο κι ευαίσθητο περιβάλλον»….
Εξίσου δικαιολογημένα φυσικά  αναρωτιέσαι, τι κάνει τον Σ.Χάντινγκτον στην «Σύγκρουση των Πολιτισμών» να εντάσσει την Ελλάδα (και την Ορθοδοξία) στο Ισλαμικό Τόξο και όχι πχ σε αυτό του Βορρά και της Χριστιανικής Δύσης στο οποίο ούτως ή άλλως κι επί διακόσια χρόνια είναι προσδεδεμένη….
Το μόνο σίγουρο είναι πως κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή αποφεύγουμε έναν Μεγάλο Πόλεμο που κάθε λεπτό πολιορκεί την Ελλάδα από παντού και που το ξέσπασμά του φαντάζει τόσο μα τόσο εύκολο….
Τόσο εύκολο που σχεδόν το μυρίζεις στην ηλεκτρισμένη διεθνή (αλλά και «στενότερα τοπική») ατμόσφαιρα…
Πολύπλοκο το Ζήτημα….εξαιρετικά πολύπλοκο… «ανεξήγητο και παράξενο»….

Και «ιδιαζόντως ανησυχητικό»….

Aigean Hawk