«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 26/08/10


Πολιτειακή Διαφθορά και (δήθεν) «Λαϊκή Ένοπλη Δράση»…

Πρόσεχε!Αν τολμήσεις και επισημάνεις πως «κάτι περίεργο συμβαίνει στα υπόγεια της Δανιμαρκίας» θα κατηγορηθείς για «συνωμοσιολογία»…Για «φαιδρότητα» και «γραφικότητα»…
Να όμως που κάτι δεν πάει καλά…
Καθόλου μα καθόλου  καλά…


Τόσα σκάνδαλα. Τόση διαφθορά. Τόση Διαπλοκή. Τόσοι υπεύθυνοι. Τόσοι «οργισμένοι».
Παραδόξως όμως, όσο κι αν περισσεύει η οργή,  το παρασκήνιο της μίζας ζει και βασιλεύει.
Δεν το αγγίζει τίποτα. Ούτε νόμοι, ούτε ελεγκτικοί θεσμοί, ούτε δικαιοσύνη, ούτε Βουλή, ούτε τίποτα.
Θα έλεγε κανείς πως μέσα σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο «μη απονομής Δικαίου» από την έννομη Πολιτεία, θα ήταν αναμενόμενο να ανθήσει η Λαϊκή Αυτοδικία.
Έτσι, άλλωστε γίνονταν πάντοτε και παντού ιστορικά σε κάθε σημείο του πλανήτη και της ανθρώπινης ιστορίας.
Πως θα μπορούσε ν’ αποτελεί εξαίρεση το σήμερα;
Υπάρχουν όντως απόψεις που υποστηρίζουν πως, εκ πρώτης όψεως η «Τρομοκρατία» είναι ίσως απότοκος της παραπάνω «Πολιτειακής ατέλειας/έλλειψης».
Είναι όμως όντως έτσι;
Η τρομοκρατία πράγματι καλά κρατεί δεκαετίες τώρα.
ΑΛΛΑ!
Πότε χτυπήθηκε άραγε «γρανάζι της διαπλοκής»;
Είτε «δωροδοκούμενος» - Πολιτικός, Ιδιώτης ή Γραφειοκράτης – είτε «δωροδοκητής» (κι εννοείται «Φυσικό Πρόσωπο» και όχι «Συμβολικός στόχος» όπως μια πολυεθνική ή μια Πρεσβεία).
Ποτέ!!!
Που και που κανένας άσχετος μόνο.
Ο απλός νους λοιπόν εύκολα οδηγείται στην πονηρή (και μη αποδεκτή ή νομιμοποιούμενη) σκέψη:

«…Μα καλά, όλοι βρίζουν τους “Διαπλεκόμενους της Πολιτείας”, τους «ευνοημένους πονηρούς της κοινωνίας» που απομυζούν αδίστακτα το Δημόσιο εις βάρος των «υπολοίπων της σιωπηλής πλειοψηφίας» (που μονίμως πληρώνουν τη νύφη με βαρύτατη φορολογία – κατά το “ άλλος τρώει κι άλλος πληρώνει”)… όλοι τους ρίχνουν ανάθεμα… συνεπώς,  εάν βρισκόταν και κάποιος από αυτούς τους αυτόκλητους επίδοξους αυτοδικούντες μασκοφόρους εκτελεστές να αποδώσει δικαιοσύνη, προφανώς όχι μόνον ουδείς εκ του λαού θα διαμαρτύρονταν, αλλά αυτή η “Οργάνωση Λαϊκής Δικαιοσύνης» θα ανακηρύσσονταν και πρώτο κόμμα. Γιατί λοιπόν άραγε δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο; ….»

Χωρίς να δικαιολογούμε μια τέτοια στάση αυτοδικίας, από την άλλη, πώς να μην θεωρηθεί «στέρεος» ο παραπάνω συλλογισμός κι αντιστοίχως  επιεικώς «ύποπτο» το «μη συμβαίνον» της παραπάνω «λογικά αναμενόμενης κατάστασης»;
Αντιθέτως, βλέπουμε «βόμβες και ρουκέτες εκ του ασφαλούς», ενίοτε «τυφλά χτυπήματα» (πχ τράπεζες, Γραφεία, λεωφορεία), καταστροφές μικρομεσαίας περιουσίας κι ενίοτε φτωχών πολιτών (πχ κάψιμο οχημάτων και μικροεπιχειρήσεων) και εσχάτως «δολοφονίες αστυνομικών των 600 ευρώ» αλλά και υπαλλήλων (τραπεζοϋπάλληλοι Marfin).

Την ίδια στιγμή που είναι ηλίου φαεινότερον ποιοι πολιτικοί, καρεκλοκένταυροι του Δημοσίου και άλλοι «επιτήδειοι ημέτεροι» είναι αυτοί που πλουτίζουν από «υπερκοστολογήσεις», «μίζες» και γενικότερα «καλοστημένες προμήθειες» του Δημοσίου.
Είδε μήπως κανείς να εκτελείται ποτέ κανένας πολιτικός που έκανε δις από την «πολιτική του καριέρα»;
Μήπως κανένας Δ/ντής Εφορίας ή Πολεοδομίας ή Νοσοκομείου;
Όχι.Αυτοί ανήκουν στους «ανέγγιχτους»…
Ε, λοιπόν, κάτι δεν πάει καθόλου καλά με την (αυτοπροσδιοριζόμενη ως)  «ένοπλη εξέγερση» και την «αυτοδικία» στην Ελλάδα.
Κάποτε, στις αρχές του Μεταπολιτευτικού κύματος τρομοκρατίας, επιχειρήθηκε να τηρηθεί ένας «άγραφος νόμος της αυτοδικίας/λαϊκής δικαιοσύνης» από την 17 Νοέμβρη στο πρώτο της χτύπημα κατά του Αμερικανού Σταθμάρχη της CIA, πλην όμως κατέπεσε σχεδόν εν μια νυχτί.
Αυτός ο ιστορικός «άγραφος νόμος» λοιπόν όλων των «ένοπλων κινημάτων» που φιλοδοξούσαν πάντα να πάρουν με το μέρος τους την κοινωνία επέτασσε το εξής :

«…Εντόπισε την διαφθορά και την καταπίεση  μέσα στις δομές της κοινωνίας, ιδεολογικοποίησέ την,  προσωποποίησέ την, στοχοποίησε τους φορείς της  και εκτέλεσε τον πιο τρανταχτό, χωρίς παράπλευρες απώλειες στον αθώο πληθυσμό …»

Ο παραπάνω αρχιπράκτορας της CIA συγκέντρωνε αυτά τα χαρακτηριστικά υπό το «επικοινωνιακό κοινωνιοψυχολογικό πρίσμα» εκείνης της «ευαίσθητης εθνικά εποχής». Εξ’ ου και το συγκεκριμένο χτύπημα συσσώρευσε υψηλότατο βαθμό αποδοχής από την τότε Ελληνική κοινή γνώμη.
Όχι όμως τα υπόλοιπα χτυπήματα του «Ελληνικού ένοπλου αντάρτικου πόλεων».

Εκατοντάδες τα σκάνδαλα επί μεταπολίτευσης ένθεν κι ένθεν απ΄ όλες τις κυβερνήσεις.
(Τα «φανερά και μεγάλα», καθ’ ότι τα «μικρά και αφανή» είναι και καθημερινά και χιλιάδες).
Εκτελέστηκε μήπως κανείς για το Χρηματιστήριο;
Το παραδικαστικό;
Τους θανατηφόρους σεισμούς  λόγω κακοτεχνιών και τις πάμπολες συνεπακόλουθες πονηρές πτωχεύσεις;
Για τα διάφορα «Ρικομέξ», «Σάμαινα», «πτώσεις Puma στο Αιγαίο»;
Για κείνο το καημένο το νήπιο από τη Μυτιλήνη που ανόσιοι υπουργοί και διευθυντές δεν επέτρεψαν να ανοιχτεί - και να χρησιμοποιηθεί για άμεση χειρουργική επέμβαση στις ΗΠΑ - ο λογαριασμός που είχαν με ανθρωπισμό «γεμίσει» οι Έλληνες πολίτες – με αποτέλεσμα το θάνατο του νηπίου;
Για τα «Ροζ DVD», «Ζήμενς», «Υποβρύχια», «Leopard», «S 300» και «Βατοπαίδιο»;
«Προμήθειες εξοπλισμών» και «Διαπλοκή-Μίζες Δημοσίου»;
 Κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις που επί ΠΑΣΟΚ  εκτίναξαν το Δημόσιο Χρέος;
 «Εθνικές προδοσίες τύπου Ίμια, Χόρα, Πίρι Ρέις, Κύπρος, Μακεδονικό»;
 «Ο εκτεταμένος χρηματισμός του Δημοσίου»;
 Το «ιατρικό φακελάκι»;
Οι «Εισπρακτικές εταιρείες» των Τραπεζών όπως και οι ίδιες οι τράπεζες που με την ανερυθρίαστη, αδίστακτη τοκογλυφική στάση τους καταστρέφουν διαρκώς κόσμο στέλνοντάς τους πρώτα στην εξαθλίωση και μετά στο θάνατο από έμφραγμα;
Άπειρες οι αιτίες και αφορμές που θα μπορούσαν να «στηρίξουν» επαρκέστατα (επικοινωνιακά και όχι κατ’ ουσίαν, να εξηγούμαστε) μια «τρομοκρατική ενέργεια» που θα συγκέντρωνε την άλλη στιγμή διθυραμβική λαϊκή υποστήριξη.
Κι όμως. Καμία τέτοια ενέργεια δεν έγινε ποτέ.
Κανένας «σύγχρονος κοτζαμπάσης», «δραγουμάνος», «γραμματικός», «σαράφης», «πασάς» ή «μπέης» δεν εκτελέστηκαν ποτέ (Παρεμπιπτόντως, τα τελευταία «επιτήδεια τρωκτικά» εκτελέστηκαν την εποχή του Στρατηγού Πάγκαλου από την ίδια την Πολιτεία και οπωσδήποτε όχι από κανέναν Λαϊκό Τιμωρό).

Γιατί άραγε;

Αντιθέτως, η «κλιμάκωση» του «Αντάρτικου Πόλεων» στην ένοπλη – και δη «φονική»  - μορφή του προτίμησε να περιλάβει στο μακάβριο και εγκληματικό μενού της εκτελέσεις απλών αστυνομικών υπαλλήλων.
Κάτι επιεικώς «ύποπτο» και «αμφιλεγόμενο» προφανώς υπάρχει στους κόλπους τους. Κάτι που παρέχει πληθώρα σοβαρών ενδείξεων ακόμη και στον πιο δύσπιστο πως άλλοι είναι οι σκοποί τους και η αιτία της ύπαρξής τους. Όπως και οι «γεννήτορές» τους.
Προ μηνών οι τρομοκράτες χτύπησαν έναν 40άχρονο αστυνομικό πατέρα ενός εννιάχρονου παιδιού.
Αλλά όχι μόνον. Τα τρομοκρατικά καλάσνικοφ και πιστόλια χτύπησαν κι άλλους αστυνομικούς. Κάποιοι απ’ αυτούς εξέπνευσαν  αφήνοντας πίσω τους οικογένειες απροστάτευτες.
Η αναρχοαριστερή ένοπλη δράση μόλις ξεπέρασε έναν ακόμη Ρουβίκωνα.
Στην διαδήλωση της 5ης /Μαίου 2010, έκανε στόχο τους υπαλλήλους της Εφορίας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των Τραπεζών.
Οι τράπεζες είχαν ήδη τα πρώτα τους θύματα.
Τους τρεις πρώτους νεκρούς. Αλλά φυσικά, όχι ιδιοκτήτες, όχι νομικούς συμβούλους και ηθικούς υπεύθυνους αφθόνων θανάτων πολιτών, παρά τρεις «απλούς υπαλλήλους», τρεις εκ των τελευταίων τροχών της αμάξης.
Από θαύμα δεν υπήρξαν θάνατοι και στις άλλες δύο «κατηγορίες Δημοσίου».
Παρ’ ολίγον να πεθάνουν και Εφοριακοί και υπάλληλοι της Νομαρχίας Αθηνών.
Παραπροχτές, ήταν κάποιοι αστυνομικοί νεκροί, προχτές κάποιοι τραπεζουπάλληλοι, χτες ένας δημοσιογράφος, αύριο θα είναι ένας εκδότης, ένας δικηγόρος, ένας τραπεζοεισπράκτορας ή ένας βιβλιοπώλης «μη αρεστός», μεθαύριο ποιος άλλος;
Οποιοσδήποτε δεν «εγκρίνεται» από μια όλο και πιο ωμή και ανεξέλεγκτη αναρχοαριστερά επικουρούμενη από κάθε εξωτερικό εχθρό της χώρας;
Ή η Πολιτεία θα αναλάβει την ασφάλεια των Πολιτών της ή οι ίδιοι οι Πολίτες θα πάρουν αργά ή γρήγορα την ασφάλειά τους στα χέρια τους.
Και τότε η Πολιτεία θα τρέχει όπως πάντα καθυστερημένη και καταϊδρωμένη να συμμαζέψει τ’ ασυμμάζευτα.
Κινδυνεύει πχ να δει ένα βράδυ ένοπλους εξαγριωμένους πολίτες να ορμάνε σε κτίρια καταλήψεων ή κοινόβια λαθρομεταναστών εξαπολύοντας χειροβομβίδες και ριπές πολυβόλων.
Να ανταποδίδουν δηλαδή τα «τυφλά χτυπήματα» της άκρας - και μη – Αναρχοαριστεράς με ανακλαστικά πλην εξίσου θανατηφόρα όσο κι αλόγιστα και τυφλά χτυπήματα «συλλογικής ευθύνης» απορρέοντα από συναισθήματα θυμού αγέλης.
Η οργή των πολιτών είναι δεδομένη. Όπως δεδομένο είναι και το ήδη εν εξελίξει πολύπλοκο ξέσπασμά της. Η «έννοη ατομική βούληση» και «σωφροσύνη» των Πολιτών βρίσκεται μια ανάσα πριν την εξαφάνισή της υπό το κράτος του Φόβου και του Θυμού.
Να «εξαφανίσει» η Πολιτεία αυτή την «φουσκωμένη Οργή» είναι αδύνατον.
Γιατί είναι καταδικασμένη να φουσκώσει ακόμη περισσότερο.
Εφόσον, ήδη οι Πολίτες έχουν αρχίσει να στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου.
Να ένα γλαφυρό παράδειγμα που ταυτόχρονα αντιπροσωπεύει πραγματικό περιστατικό :

Πριν λίγους μήνες λοιπόν, μια πελάτισσα σε κάποιο κατάστημα έλεγε για το πόσο ανυπομονούσε να πάει διακοπές στο εξοχικό της στη Σαντορίνη.
Η υπάλληλος φυσικά την «καλοτύχισε» θεωρώντας πως η πελάτισσα προφανώς τα «είχε».
Για να ακούσει έκπληκτη την πελάτισα αμέσως να της λέει:
«…μπα, μην νομίζεις. Λόγω της δουλειάς μου έτυχε να το βρω σε εξευτελιστική τιμή ευκαιρίας…».
«Τι δουλειά κάνεις»; Την ρώτησε φυσικά η υπάλληλος.
«Τραπεζοϋπάλληλος στην ….τάδε τράπεζα. Στο τμήμα των «κόκκινων στεγαστικών».»
«Τι είναι αυτό;» τη ρωτάει έκπληκτη η υπάλληλος
«Τα σπίτια που κατάσχονται επειδή δεν εξοφλήθηκαν τα στεγαστικά τους δάνεια. Είναι ολόκληρο κύκλωμα που τα διαχειρίζεται. Ε, όποιος  είναι στο Τμήμα, βλέπει πρώτος τις «ευκαιρίες» και όταν αξίζει τον κόπο τις «αρπάζει». Κάποιος τόχασε λοιπόν και το άρπαξα εγώ πριν φτάσει «παραέξω» και το πάρουν τα «κοράκια»…»

Αυτά, από μια «απλή τραπεζική υπάλληλο». Φαντάσου «παραπάνω και παραπέρα» τι «γίνεται»…

Δεν κομίζουμε φυσικά Γλαύκας εις Αθήνας. Όλος ο κόσμος ζηλεύει από τη μια τους Τραπεζικούς αλλά από την άλλη τους θεωρεί και ολίγον τι κάτι σαν το παραπάνω παράδειγμα. Αρπακτικά. Αδίστακτα αρπακτικά βαμπιρ.
Όπως επίσης, όλη η κοινωνία όταν ακούει «Τραπεζικός» εννοεί «Εισπρακτικές Εταιρείες».
Και το «αντίστροφο».
Πόσο ήθελε λοιπόν για να συμβεί το «απευκταίον αποτρόπαιον» που συνέβη την 5η του Μάη;
Όχι πολύ.

Όπως και αντίστοιχα «αισθήματα» κρύβει και για τους Εφοριακούς, εξ ου και παρ’ ολίγον να έχουμε κι εκεί θύματα (πρώην ΣΔΟΕ) κατά την ίδια απεργία.

Αλλά δεν είχαμε.
Όπως και σε καμία από τις παραπάνω κραυγαλέες περιπτώσεις διαφθοράς.

450 τρομοκρατικές επιθέσεις συνέβησαν το 2009 στην Ελλάδα κατά την πρόσφατη έκθεση του State Department. Χαρακτηρίστηκε μάλιστα – από τις ΗΠΑ - σοβαρή η «σχετική κατάσταση εσωτερικής ασφάλειας» που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα μετά τον Δεκέμβρη ‘08. Φιγουράρει μάλιστα η Ελλάδα στην Τρίτη θέση μετά από το Ιράκ και το Αφγανιστάν σε αριθμό επιθέσεων!

Κι όμως, κάτι μας «ξεφεύγει».
Κάτι «δεν κολλάει».
Καθόλου μα καθόλου.

Είναι λες και «κάποιοι» (έξωθεν «επίβουλοι» και εγχώριοι «Πεμπτοφαλαγγίτες») ναι μεν επιθυμούν – για χ, ψ λόγους - να δημιουργήσουν κατάσταση «έντασης» στην Ελλάδα, αλλά επ’ ουδενί αυτή η «ένταση» να πλήξει τους «μετέχοντες/υπαίτιους της Διαφθοράς».

Με τα όσα τραγικά συμβαίνουν με ρυθμό καταιγίδας πλέον στην έρμη τη χώρα μας, είναι ν’ αναρωτιέσαι εάν όντως «έχουν Γνώσιν οι Φύλακες» ή αν ακόμη και ο (Ελληνικός) Κέρβερος έχει εξουδετερωθεί…

Να δούμε πότε ο Πατριωτικός χώρος, οι Ένοπλες Δυνάμεις και οι Δυνάμεις Ασφαλείας θα συνειδητοποιήσουν πως είναι καιρός πια να πάρουν τα «προσήκοντα έκτακτα μέτρα» προστασίας του Έθνους, της ανεξαρτησίας του και της Εδαφικής του ακεραιότητας.

Να ευχόμαστε δε να γίνει αυτό προτού αποδομηθεί πλήρως η χώρα.

Αν και από «ευχολόγια» έχουμε απαυδήσει πλέον.



Γεράκι του Αιγαίου