«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος,  26/11/09


Εθνικό Μέτωπο Ελλάδας….

Το «Ευκταίο» που πρέπει πάραυτα να γίνει κι «Επικείμενο»…

Εάν υποθέσουμε πως γινόταν εντέλει κατορθωτό στο κοντινό μέλλον να υπάρξει μια Βουλή «Πατριωτική», πως θα την φανταζόμασταν άραγε;
Ανάλογα, θα πει κανείς, σε τι «όρους – πλαίσιο» αναφερόμαστε.
Προφανώς, ο κάθε Πατριώτης έχει ίσως και κάτι άλλο στο νου του.
Κάποιος φαντάζεται το «Πατριωτικό του Όραμα» με όρους Σοσιαλιστικούς, άλλος Καπιταλιστικούς, άλλος Μεικτούς, άλλος Στρατοκρατικούς, άλλος «Σπαρτιατικούς», άλλος «Δημοκρατικούς», άλλος «Αριστοκρατικούς» και ουκ έσται τέλος στα «Πατριωτικά Πολιτειακά Οράματα».
 Άβυσσος η φιλοσοφία και ακόμη μεγαλύτερη άβυσσος η κοινωνικοπολιτική εφαρμογή της.
Προσπαθώντας να δούμε λοιπόν σε όρους «ρεαλ πολιτίκ» και εφικτού ένα ευκταίο μελλοντικό «Πατριωτικό Κοινοβούλιο» θα μπορούσαμε να κάνουμε τουλάχιστον μερικές ρεαλιστικές υποθέσεις εργασίας.
Κατ’ αρχήν, ο «Σκληρός Πυρήνας» αυτού του ευκταίου νέου Ελληνικού Πατριωτικού Κοινοβουλευτισμού δεν μπορεί να είναι άλλος από τις κατεξοχήν Εθνικοπατριωτικές Δυνάμεις.
Κυρίως δε των Εθνικιστών.
Δυνάμεων που όμως διακρίνονται άλλοτε από την οργανωτική «Πολυδιάσπαση» και άλλοτε από το «Πολιτικοκομματικά Ανένταχτο» του χαρακτήρα τους.
Αυτοί όλοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα πρέπει να βρουν την εκπροσώπησή τους σ’ αυτό το «Πατριωτικό Κοινοβούλιο» του μέλλοντος.
Η «Δεύτερη Περίμετρος» του Σκληρού Πυρήνα ανήκει δικαιωματικά στον «Ρεαλ πολιτικ Εθνικοπατριωτισμό» (που σε τούτη τη φάση εκπροσωπείται από τον ΛΑΟΣ).
Ένα «Πατριωτικό Κοινοβούλιο» όμως για να υπάρξει, έχει ανάγκη «πατριωτικοποίησης» των δύο μεγάλων κοινωνικοκομματικών πυλώνων του :
Της «Συντηρητικής» και της «Σοσιαλιστικής» πτέρυγας του Κοινοβουλίου.
Θα πρέπει με κάποιον τρόπο, από την στιγμή που κινδυνεύει η εδαφική ακεραιότητα του Έθνους, να θεωρηθεί ως «βασικός όρος» για είσοδο κάποιου ως Βουλευτή στο Κοινοβούλιο ο «Δεδηλωμένος Εθνικοπατριωτισμός» του.



«Πρώτα η ακεραιότητα του Έθνους»…

 Αυτός πρέπει να είναι ο «Βασικός Πολιτικός Κανόνας» της επιδιωκόμενης Νέας (Πατριωτικής) Κοινοβουλευτικής ζωής του τόπου.
Αυτή τη στιγμή διαπιστώνουμε δυστυχώς σοβαρές οργανωτικές αδυναμίες επίτευξης αυτού του «Διασταλμένου Πατριωτικού Στόχου».
Οι ίδιες οι Πατριωτικές Δυνάμεις του τόπου αρνούνται να οργανωθούν υπό ένα ενιαίο Εθνικό Λάβαρο.
Αλληλοκατηγορούνται άλλοτε ως «ακραίες», άλλοτε ως «χλιαρές», άλλοτε ως «αιθεροβάμονες» και άλλοτε ως «αδιάφορες» εντείνοντας έτσι τα ενδοπατριωτικά πάθη.
Η ανάγκη χτισίματος ενός Ενιαίου Εθνικού Μετώπου είναι πασίδηλη. Πλην όμως, ο καθένας το οραματίζεται διαφορετικά. Το προς τα έξω «Μήνυμα» που βγάζει ο κάθε «οργανωμένος πολιτικά» (ή και μη) Εθνικοπατριωτικός Φορέας είναι το :

«…εγώ ειμί το Φως το αληθινό. Ο ακολουθήσας εμε – και μόνον εμένα - θα δικαιωθεί…»

Προφανώς και δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Δεν είναι δυνατόν οι Εθνικοσοσιαλιστές να έχουν όλο το «Πατριωτικό Δίκαιον και Ορθόν» του κόσμου, ούτε ο ΛΑΟΣ, ούτε οι «Εθνοκοινωνιστές», ούτε οι «Εθνοφιλελεύθεροι», ούτε οι «Στρατοκράτες», ούτε οι της «Πατριωτικής Λαϊκής Δεξιάς», ούτε οι «Σπαρτιάτες», ούτε οι «Δημοκρατικοί», ούτε οι «Αριστοκρατικοί», κοκ.
Φυσικά, εκ των πραγμάτων προκύπτει το «ουσιώδες μελλοντικό πρόβλημα» :
Εντάξει. Άντε και οι Πατριώτες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο γίνονται κυβέρνηση. Άντε και συμφωνούν όλοι με τον «Εθνικό Πυρήνα» της Πατριωτικής Πολιτικής , δηλαδή

«…Η Εθνική Ασφάλεια πρώτα».

Αυτό είναι όλο όμως; Εκεί τελειώνει το Πατριωτικό Κυβερνητικό Όραμα; Μάλλον όχι.
Εκεί αρχίζουν τα προβλήματα για την ακρίβεια.
Εκεί είναι που ο «Μεγάλος Πατριωτικός Συνασπισμός» θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει τον εαυτό του στο πεδίο πια της Εφαρμοσμένης Κυβερνητικής Πολιτικής.
Προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί τότε το Πατριωτικό Κοινοβούλιο-Κυβέρνηση;
Σοσιαλιστική;
Φιλελεύθερη;
Μεικτή;
Λαϊκό Κράτος;
Ελάχιστο Κράτος;
Λιγότερο ή περισσότερο Δημόσιο;
Στρατιωτικοποιημένη ή κλασσική δυτική μαλθακή φιλελεύθερη κοινωνία;
Παλλαϊκή Θητεία με ελεύθερο εξοπλισμό του πληθυσμού ή Μισθοφόροι Επαγγελματίες;
Με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ; Με την Ρωσία και την Κίνα; Ανεξάρτητοι;
Λαϊκή Δικαιοσύνη ή Δικαιοσύνη των Ελίτ;
Στην μάστιγα της πανταχού παρούσας Διαφθοράς τι θα πράξουν άραγε οι Εθνοπατέρες;
Το χρήμα είναι «γλυκό». Ακόμη και Πατριώτες πολιτικοί θα συνεχίσουν να «διαπλέκονται». Πως θα χτυπηθεί η «Διαφθορά»;
«Πολιτισμένα» (μέσω της «Διαβουλευτικής Αλληλεγγύης» της Παραγραφής και της Ασυλίας) όπως τώρα; Ή με εξαιρετική αυστηρότητα αποδεχόμενοι και την «σχετική (διασπαστική ένεκα «μικροσυμφερόντων») ένταση»;
Με την απαραίτητη δραστική ενίσχυση  της Εθνικής Ασφάλειας θα πληγούν αναπόφευκτα και οι  «Ελευθερίες» του πολίτη. Με τούτο  και με τα «προσωπικά δεδομένα» τι θα γίνει;
Πλήθος ατελείωτο τα «φιλοσοφικά» ερωτήματα που όμως μετατρέπονται σε βασανιστικά ζητήματα πολιτικής εφαρμογής από την μια στιγμή στην άλλη όταν κάποιος από «θιασώτης» μετατρέπεται σε «Κοινοβουλευτικό» και ακόμη περισσότερο σε «Κυβέρνηση».
Σε κείνη τη «Μελλοντική Φάση» είναι που το (Συνασπισμένο) Εθνικό Μέτωπο θα έρθει αντιμέτωπο με τον εαυτό του.
Γι’ αυτό και θα πρέπει από τώρα όλοι μα όλοι οι παράγοντες αυτού του «Οιονεί Εθνικού Μετώπου» να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα όλες τις «αναγκαιότητες». Σε όρους και προοπτική «Κυβερνητισμού» πια και όχι διάσπαρτης και πολυδαίδαλης εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης.


Σκληρή αλλά…πραγματικότητα

Σαφώς και πρώτη όλων έρχεται η αναγκαιότητα σοβαρής ενίσχυσης της Εθνικής Ασφάλειας της χώρας με απόλυτο γνώμονα πάντα την σωτηρία του Έθνους. Στο νου μας πρέπει να έχουμε πάντα τον επικείμενο διαμελισμό που μας επιφυλάσσουν «Ξένοι Παράγοντες».
Αυτή και μόνον η συνειδητοποίηση θα πρέπει να είναι αρκετή για να εφελκυσθούν με δριμύτητα όλες οι Πατριωτικές Δυνάμεις κάτω από τα Λάβαρα ενός Κοινού Εθνικού Μετώπου.
Αυτός ο Μέγας Εθνικός Κίνδυνος πρέπει να είναι αρκετός για να κάνει όλες τις συνιστώσες του Πατριωτικού χώρου να «συγκλίνουν» χωρίς δισταγμό προς ένα Ενιαίο Εθνικό Μέτωπο.
Εκ των πραγμάτων  είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε μερικές ακόμη  διαπιστώσεις – προβλέψεις :
Ο ΛΑΟΣ ανέβασε τη δύναμή του στις Ευρωεκλογές. Ταυτόχρονα όμως έχει αποδιώξει σοβαρές «συνιστώσες» εξ’ αυτών που το «στήριξαν καίρια» στο ξεκίνημά του χαρακτηρίζοντάς τους πια «ακραίους». Με τον καιρό έχει χαράξει μια πιο «καθωςπρέπει» («αμβλυμένη εθνικοπατριωτικά») πολιτική στάση και λόγο, έτσι που να μην «τρομάζει» αλλά αντιθέτως να «έλξει» τον «Μέσο λάϊτ πατριώτη οπαδό ψηφοφόρο της Νέας Δημοκρατίας». Επέλεξε έτσι να αποκόψει τον «ομφάλιο λώρο» του με τον «Σκληρό Πυρήνα» του «ευρύτερου» Εθνικού Μετώπου.
Τερμάτισε έτσι συνειδητά και αναπόφευκτα την «παρουσία» του στο «Δρόμο/πεζοδρόμιο» και στον «Πατριωτικό Ακτιβισμό» (καθότι «…ο Δρόμος “ανεβάζει” αλλά και “λερώνει” κιόλας…»).
Φροντίζει ώστε οι «όποιες δράσεις και θέσεις» του να μην επισύρουν τα πυρά ΜΜΕ, Κοινής Γνώμης, Κυβέρνησης και λοιπής Αντιπολίτευσης για «….ακραία και αλόγιστη εθνικιστική και κοινωνικά αναφλεκτική δράση».
Ουσιαστικά – και αυτό λένε και οι ίδιοι άλλωστε – επέλεξαν μια τακτική «Δούρειου Ίππου» ώστε να κατορθώσουν να πάρουν πολιτικοκοινωνικά τη θέση της Νέας Δημοκρατίας επαναφέροντας στο προσκήνιο την παραδοσιακή Λαϊκή Πατριωτική Δεξιά.
Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό.
Ο «ευρύτερος σχεδιασμός» του ΛΑΟΣ είναι πράγματι φιλόδοξος και είθε να επιτύχει.
Δυστυχώς όμως το «αντίτιμο» σε επίπεδο «Εθνικοπατριωτικού Κινήματος» είναι τραγικά βαρύ.
Ο  ΛΑΟΣ επέλεξε μεν την «Φυγή εμπρός», αλλά ταυτόχρονα επέλεξε να θεωρήσει ως «βαρίδια» σοβαρότατες συνιστώσες του. Στην ουσία «έκοψε κομμάτια» του και τα «πέταξε».
Αναπόφευκτα κι εφόσον τίποτα δεν μένει κενό στη φύση, η «Εθνικοπατριωτική Κινηματική Δράση» σε επίπεδο «Ακτιβισμού του Δρόμου και της καθημερινότητας» αναπληρώθηκε από άλλες Δυνάμεις του Εθνικοπατριωτικού χώρου.
Αυτές οι Πατριωτικές Δυνάμεις με τον Λόγο και τη Δράση τους μέρα τη μέρα στήνουν τις βάσεις αυτού του Εθνικοπατριωτικού Κινήματος που ο ΛΑΟΣ άφησε κενό – ως «συνειδητή επιλογή» του.
Όλο και περισσότερες «σκόρπιες» Εθνικοπατριωτικές Δυνάμεις μέρα τη μέρα έλκονται από αυτή την (Εθνική) Ιδέα και Πράξη του Μεγάλου Εθνικού Συνασπισμού. Του Μεγάλου Ενιαίου Εθνικού Μετώπου.
Αναπόφευκτα, σύντομα θα τις δούμε να ενώνονται κάτω από ένα Κοινό Εθνικό Λάβαρο.
Μια αλυσιδωτή αντίδραση που εκ των πραγμάτων ήδη έχει πυροδοτηθεί και που όπως φαίνεται θα δώσει αποτελέσματα «σύντομα».
 Πολλές συζητήσεις γίνονται, πολλές προτάσεις κατατίθενται, πολλές εναλλακτικές εξετάζονται.
Η αλήθεια είναι πως ένας τέτοιος Πανεθνικός Πατριωτικός Συνασπισμός, ναι μεν θα συγκεντρώσει αξιόλογη εκλογική δύναμη, αλλά δυστυχώς, από την άλλη θα περικόψει τμήμα της αντίστοιχης εκλογικής δύναμης του ΛΑΟΣ.


Το …Μεγάλο Στοίχημα

Έτσι, αυτό μετατρέπεται σε ένα «ζωτικό στοίχημα» για το «ευρύτερο» Εθνικό Μέτωπο (που φυσικά στην «προοπτική» του περιλαμβάνει και το ΛΑΟΣ και τους «πάντες» - κανείς Πατριώτης δεν περισσεύει για να λοιδορείται απαξιούμενος αυθαίρετα).
Ο ΛΑΟΣ, έτσι κι αλλιώς επέλεξε να «φύγει μπροστά» αποσκοπώντας στην γιγάντια δεξαμενή ψήφων της ευρύτερης Λαϊκής Δεξιάς. Και για να το επιτύχει αυτό, αποφάσισε  – εκών άκων – να αποκοπεί από τις «εκρηκτικές εθνικοπατριωτικές δεξαμενές/εκφάνσεις» του. (Πολλάκις δε, ακόμη και «πληγώνοντας Πατριώτες με αγωνιστικές περγαμηνές στους Εθνικούς Αγώνες»). Προφανώς, ήταν και είναι ουσιαστικά ένα «υπολογισμένο ρίσκο». Λογικά, τελεί εν γνώσει του πως, αργά ή γρήγορα, θα στηθεί αυτός ο Εθνικοπατριωτικός Συνασπισμός που αναπόφευκτα θα «αποσπάσει» δύναμη από την ακραιφνή εθνικοπατριωτική πτέρυγα του ΛΑΟΣ. Είναι προφανώς μια δυσάρεστη προοπτική που ο ΛΑΟΣ αποφάσισε μάλλον να θεωρήσει ως «αναπόφευκτη» ελπίζοντας από την μια να κινηθεί αυτή η «διαρροή» σε «ανεκτά όρια» κι από την άλλη να επιτύχει η «στόχευσή» του προς την «καρδιά της Ν. Δημοκρατίας» αναπληρώνοντας και με το παραπάνω έτσι τις απώλειές του από την «Εθνική του πτέρυγα».
Φυσικά, το ευτύχημα θα είναι να επιτύχουν και τα δύο εγχειρήματα.
Και ο (επικείμενος;) ευκταίος Εθνικοπατριωτικός Συνασπισμός να επιτύχει και να αποκτήσει αξιόλογη εκλογική δύναμη εκλέγοντας Εθνικοπατριώτες Βουλευτές αλλά και ο ΛΑΟΣ να επιτύχει στην «Έξοδό» του προς τα Εμπρός και να αυξήσει θεαματικά την εκλογική του δύναμη πολλαπλασιάζοντας τους Βουλευτές του.
Εάν αυτά τα δύο Εθνικά Κόμματα κατορθώσουν με την ξεχωριστή τους εκλογική κάθοδο στο «κοντινό μέλλον» να συγκεντρώσουν μαζί περί τους 30 βουλευτές, αντιλαμβάνεται κανείς το τι μέλλει γενέσθαι στα επόμενα Κοινοβούλια!
Αξίζει εδώ να υπολογίσουμε επίσης ότι τόσο η Ν. Δημοκρατία, όσο και το ΠΑΣΟΚ είναι αναγκασμένα πλέον – προκειμένου να αντιμετωπίσουν την παραπάνω εν εξελίξει «εθνικοπατριωτική επίθεση» που απηχεί «πατριωτική ευαισθητοποίηση» της Ελληνικής κοινωνίας – να αυξήσουν τον «δείκτη πατριωτισμού» του πολιτικού τους Λόγου και Θέσεων, τουτέστιν, να βάλουν στις λίστες τους αυξημένο αριθμό «Πατριωτών υποψηφίων».
Αυτό σημαίνει ότι ο «Πατριωτικός Λόγος» εντός τέτοιων μελλοντικών Κοινοβουλίων θα είναι ιδιαίτερα ισχυρός.
Τα μεγάλα κόμματα θα κινδυνεύουν πλέον διαρκώς από «διαρροές βουλευτών τους» στα Εθνικά Θέματα προς την «Εθνική Πτέρυγα» της Βουλής. Στην αρχή «περιορισμένη» και «κατά θέμα» αλλά στο «Βάθος του τούνελ» διακρίνεται ξεκάθαρα «τοπίο μαζικών μεταγραφών», κάτι που θα άλλαζε εν τοις πράγμασι την «Δεδηλωμένη».
 Κάτι που θα έκανε εφικτή πραγματικότητα πλέον την δυνατότητα «Πατριωτικής Κυβέρνησης».
Είθε να ευοδωθούν όλα τα παραπάνω και να δούμε σε κάποιο κοντινό επόμενο Κοινοβούλιο – επιτέλους – ισχυρή την Εθνικοπατριωτική Φωνή.
Για να γίνει αυτό όμως, θα πρέπει «να κινηθούν με ιδιαιτέρως ταχείς ρυθμούς τα πράγματα».
Να πάψουν να «αργοσέρνονται» λες κι έχουν στη διάθεσή  τους όλη την αιωνιότητα.
Δεν υπάρχει χρόνος.
Τα Κοινοβούλια του Μέλλοντος πρέπει να είναι Πατριωτικά και υπάρχει η απαραίτητη δυναμική πλέον για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.
Θα πρέπει όλοι οι «μετέχοντες στις διαβουλεύσεις του εθνικοπατριωτικού Μετώπου» να πάρουν γρήγορα τις αποφάσεις τους ρίχνοντας μπόλικο νερό στο κρασί τους.
Και να καταλήξουν επιτέλους σε συμφωνία.
Το έχει ανάγκη ο τόπος, η χώρα, το Έθνος.
Όσο ακόμη αυτό έχει όλα τα κομμάτια του αλώβητα και τις δυνάμεις του το δυνατόν πιο ακέραιες.
Καθόσον όλοι γνωρίζουμε τι σχεδιάζουν να κάνουν τα μεγάλα κόμματα σε αγαστή συνεργασία με την εθνοπροδοτική αριστερά ΑΜΕΣΑ.
 Θα μετατρέψουν τη χώρα σε ένα απέραντο Κόσσοβο παραδίδοντας αμαχητί κομμάτια της στον κάθε εισβολέα.
Αυτό δεν πρέπει να γίνει αποδεκτό.
Κι ο μόνος τρόπος είναι ο παραπάνω.
Κάντε το επιτέλους. Και σταματήστε το ατέλειωτο θεωρητικό κουβεντολόϊ και τις πισώπλατες κατηγόριες και μαχαιριές ο ένας στον άλλον.

Γεράκι του Αιγαίου