«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

 Στόχος, 27.08.09


«Σύνδρομο Διεθνούς Στρατιωτικοποίησης»

Μέρος 3ο

Η αναπόφευκτη σταδιακή στρατιωτικοποίηση της Ελληνικής (και όχι μόνον) κοινωνίας.

Συνέχεια από το προηγούμενο φύλλο…

Εθνικά Ζητήματα

Τα Εθνικά μας Ζητήματα πιέζουν επίσης αφόρητα.
Με πρωταγωνιστή την Τουρκία και ακόλουθους τους Βόρειους γείτονές μας από παντού εγείρονται διεκδικήσεις για Εθνικά μας εδάφη.
Κι αυτές είναι «πολεμικές πιέσεις». Που ωθούν σε όλο και πιο έντονη ενίσχυση της «Στρατιωτικής πλευράς» της Ελλάδας.
Αλλά όχι μόνο.
Τι θα γίνει άραγε όταν η Βουλγαρία, λόγω του αναμενόμενου φαινομένου της Ερημοποίησης και της επακόλουθης ξηρασίας και λειψυδρίας αναγκαστεί/επιλέξει να παρακρατήσει όλα τα διαθέσιμα ύδατα (Πόλεμος των Υδάτων και στο πρότυπο της αντίστοιχης στάσης της Τουρκίας με Τίγρη κι Ευφράτη) των ποταμών που μοιραζόμαστε καταδικάζοντας την Ελλάδα στο θάνατο; (βλ. Νέοι Φάκελοι ’08 , δηλώσεις της Βουλγάρας Υπ. Περ. σε συνέδριο της ΕΕ «…ότι ο επόμενος πόλεμος με την Ελλάδα θα είναι για το Νερό…»).
Τι θα γίνει όταν ένεκα της σφοδρής οικονομικής κρίσης η Ελλάδα συνειδητοποιήσει με απόγνωση πως είναι Εθνικός ενεργειακός (οικονομικός) μονόδρομος η εκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της στο Αιγαίο;
Θα αναγκαστεί να αυξήσει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 ν.μ. και να τα εκμεταλλευθεί.
Την συνέχεια την φανταζόμαστε φυσικά από πλευράς Τουρκίας.
Σε περιβάλλον τέτοιας «Πολεμικής πίεσης» η Ελλάδα δεν θα αντέξει ούτε μέρα εάν εισέλθει «νωθρή». Εκ των πραγμάτων λοιπόν, θα αναγκαστεί να «στρατιωτικοποιηθεί» προτού «εκτεθεί σε ανάλογες καταστάσεις», προκειμένου να κατορθώσει να αντεπεξέλθει στις τιτάνιες εξωτερικές στρατιωτικές πιέσεις που ταυτόχρονα θα υποδαυλίζουν και εσωτερικές εντάσεις.
Αλλά ακόμη και αν δεν προλάβουν να γίνουν τα παραπάνω, πολλοί είναι αυτοί που έχουν άμεσο συμφέρον να εμπλέξουν την Ελλάδα σε μια Θερμή αντιπαράθεση με την Τουρκία παρεμβάλλοντας πχ ένα τρομοκρατικό επεισόδιο τύπου Perl Harbour (Στόχος, 19/03/09).
Εργκένεκον, Γκρίζοι Λύκοι, Φουνταμενταλιστές Ισλαμιστές, Κούρδοι ή άλλη «Τουρκική Μειονότητα», Αρμένιοι, Αλβανοί, Κοσοβάροι, Σκοπιανοί, εγχώριοι εγκάθετοι (πχ  Μουσουλμάνοι Θρακιώτες ή φιλοσκοπιανοί), λαθρομετανάστες, Ρώσοι, Κινέζοι, Σύριοι, Μεσανατολίτες πληττόμενοι από την Τουρκία, κλπ κλπ
Το ίδιο θα μπορούσε να σκεφτεί ακόμη ακόμη και οποιαδήποτε χώρα (πχ Βορειοκορεάτες, Ιράν) ή εξτρεμιστική ομάδα που νοιώθοντας βαλλόμενη απο Δύση και ΝΑΤΟ ίσως κρίνει πως αυτός είναι ο πιο πρόσφορος τρόπος για να "ανακουφιστεί απο την πίεση"...
Εν κατακλείδι, δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε, πως, ο "αδύνατος κρίκος" του ΝΑΤΟ είναι ακριβώς αυτό το «γεωπολιτικό Δίπολο» :

…Ελλαδα - Τουρκία....

Ένα Perl Harbour φυσικά μιας "Ομάδας" δεν θα είναι "συντριπτικό" για την Ελλάδα....
Θα είναι όμως "οδυνηρό" αρκετά για να εξοργίσει την Ελληνική κοινωνία και να την βάλει στο "πολεμικό παιγνίδι" με την Τουρκία...
Ας φανταστούμε λ.χ. ένα χτύπημα τύπου Citibank –Κηφισιά όπου εκατό κιλά εκρηκτικά C4 (και όχι το «πρωτόγονο» ANFON) θα τοποθετούνταν κάπου στο Μετρό του Συντάγματος μαζί με φονικά χημικά αέρια (πχ Σαρίν) και ίσως ίσως ΚΑΙ «ραδιενεργό γόμωση» συνοδευόμενα από «επικουρικές βακτηριακές επιθέσεις σε άλλες περιοχές. Τα θύματα θα μπορούσαν να είναι εκατοντάδες χιλιάδες. Πιθανότατα μάλιστα θα κινδύνευε μέχρι και η Βουλή μαζί με την πολιτική ηγεσία του τόπου.
Ακόμη και μόνο του το "εκρηκτικό" ή το "χημικό" στοιχείο της επίθεσης θα προκαλούσε αρκετούς νεκρούς για να εξαγριώσει την Ελληνική κοινή γνώμη και να την βάλει εν μια νυκτί στην "ψυχολογία του πολέμου".
Αυτό το γνωρίζει βεβαίως η Τουρκία...
Άρα, γνωρίζει και πως θέλει δεν θέλει πρέπει να προλάβει μια τέτοια κατάσταση.
Τουτέστιν, οι Τούρκοι «οιονεί εκόντες άκοντες» νοιώθουν σίγουρα πως θα πρέπει να καταφέρουν αστραπιαία ένα συντριπτικό αιφνιδιαστικό χτύπημα στην Ελλάδα τέτοιο που να μην προσφέρει περιθώρια να λειτουργήσει ως Perl Harbour στην Ελληνική κοινωνία...
Κι αυτό, προτού προλάβει και «χτυπήσει» με «περιορισμένο χτύπημα» κάποιος από τους «πολλούς ενδιαφερόμενους»…
Κατ’ αρχήν και όσον αφορά στην Τουρκία καθεαυτή, αυτή γνωρίζει πως η μόνη της ευκαιρία έναντι της Ελλάδας είναι προτού η δεύτερη μετατραπεί σε πυρηνική δύναμη. Μετά δεν θα μπορεί να πράξει τίποτα. Κι επειδή οι πυρηνικές κεφαλές δεν είναι απαραίτητο να κατασκευαστούν (που παίρνει πολύ χρόνο και δεν εγγυάται και θετικά αποτελέσματα) αλλά ίσως και να μπορούν να «αγοραστούν» - θέμα πολιτικής επιλογής είναι -  η Τουρκία λογικά «βιάζεται» να στραφεί προς την «επιλογή της Συμβατικής πολεμικής σύγκρουσης» προτού η Ελληνική κοινή γνώμη «ευνοήσει» «τέτοιες πυρηνικές πολιτικές επιλογές» και στρατηγικές αποφάσεις - που είναι μαθηματικά βέβαιο πως αναγκαστικά θα γίνουν αργά ή γρήγορα για λόγους "έσχατης εθνικής βιωσιμότητας".
Γνωρίζοντας η Τουρκία πως η Ελληνική κοινωνία βρίσκεται στον «προθάλαμο μιας ευρείας στρατιωτικοποίησής της» που θα ενισχύσει εντυπωσιακά την Μαχητική της Ισχύ είναι υποχρεωμένη να χτυπήσει όσο ακόμη οι Έλληνες διάγουν τη φάση της «αφασίας» και του «ύπνου».

Αυτό απο την άλλη πιθανότατα το γνωρίζουν εξίσου καλά και ορισμένοι "Έλληνες πατριώτες", που ίσως σε μια «συναισθηματική έκρηξη πατριωτικού άγχους» κρίνουν πως καλύτερα θάταν να «προσφέρουν» αυτοί πρώτοι ένα "ελεγχόμενο περιορισμένο ελληνικό Perl Harbour" τέτοιο που να λειτουργήσει "ελεγχόμενα αφυπνιστικά κι εν πολλοίς προστατευτικά προς την Ελληνική κοινωνία" προτού εξαπολυθεί ένα συντριπτικό Τουρκικό χτύπημα που δεν θα αφήσει απολύτως κανένα περιθώριο να ενεργοποιηθεί το πολεμικό ένστικτο της Ελληνικής ψυχής…
…ή ακόμη ακόμη και προτού προλάβει να «χτυπήσει» κάποιος άλλος τρίτος με έναν χτύπημα που θα κοστίσει εξαιρετικά μεγάλες και επώδυνες απώλειες στον ελληνικό πληθυσμό…
…ακούγεται μακάβριο αλλά ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι υπάρχουν σίγουρα και τέτοιες σκέψεις – του τύπου «…καλύτερα είκοσι Έλληνες νεκροί και κατεστραμμένες υποδομές, παρά πεντακόσιες χιλιάδες Έλληνες νεκροί, μαζί ίσως και η πολιτική ηγεσία και πιθανή αποδόμηση του όποιου επιπέδου εσωτερικής ασφάλειας και ηθικού υπάρχει αυτή τη στιγμή …» ;
 Δυστυχώς, είναι πολλοί...
 ...πάρα πολλοί οι "υποψήφιοι που θα είχαν λόγους να προκαλέσουν ένα ελληνικό Perl Harbour...

 Δεδομένων των παραπάνω, είναι λογικό να σκεφτεί κανείς πως θα υπάρχουν «σκέψεις για Στρατιωτικοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας προτού συμβεί το "αναμενόμενο μοιραίο"...

Τόσο το τελευταίο, όσο και όλα τα υπόλοιπα παραπάνω – εσωτερικές εντάσεις – βάση της παγκόσμιας Ιστορικής εμπειρίας, οδηγούν αναπόφευκτα σε όλο και μεγαλύτερη «στρατιωτικοποίηση» της διεθνούς (και της Ελληνικής) κοινωνίας.
Όλα τα παραπάνω οδηγούν εκ των πραγμάτων σε μια «Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης». Με ότι αυτό σημαίνει για την «περιστολή των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων».
Οδηγούν σε γιγάντωση των Δυνάμεων Ασφαλείας και Στρατού.
Οδηγούν σε οργάνωση των Πολιτών σε «παραστρατιωτικά Σώματα» - είτε εθελοντικά, είτε Πολιτειακά καθοδηγούμενα ( πχ πολιτοφυλακή).
Οδηγούν σε γενίκευση της οπλοφορίας των πολιτών.
Οδηγούν σε γενίκευση των αυτοδικιών και συνακόλουθα σε ένταση των αστυνομικών μέτρων προκειμένου να διαφυλαχθεί ότι μπορεί να περισωθεί από την κοινωνική ειρήνη.
Από την άλλη, όταν οι επιβουλείς (πχ Τούρκοι) αρχίσουν τον «έμμεσο εποικισμό» κατευθύνοντας λαθρομετανάστες προς μεθοριακές περιοχές της Ελλάδας και όταν διογκωθούν οι «απαιτήσεις αυτονομίας» αυτών των περιοχών, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να απαντήσει με Στρατιωτικά μέτρα σε αυτές τις περιοχές. Θα τις χαρακτηρίσει ως Στρατιωτικής ευαισθησίας Μεθοριακές περιοχές και θα επιδιώξει να τις «αποφορτίσει» απομακρύνοντας τις «επικίνδυνες πληθυσμιακές ομάδες».
Αυτό συνακόλουθα θα δημιουργήσει «σοβαρές (εγχώριες και διεθνείς) εντάσεις» που αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη ακόμη «ένταση των στρατιωτικών μέτρων».
Η συνολική αυτή ένταση (εξωτερική και εσωτερική) της Ελληνικής κοινωνίας θα απαιτήσει εξαιρετικά μεγάλες αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις.
Οργανικές και βοηθητικές. Συνεπώς θα επεκταθεί και θα κυριαρχήσει – εκ των πραγμάτων - στην Ελληνική κοινωνία η «δια βίου Στρατιωτική εκπαίδευση και υπηρεσία» τα οποία θα γίνουν τμήμα της καθημερινότητας του πολίτη – στα πλαίσια της αναμενόμενης «Ισραηλοποίησής της».
Αυτό είναι «Παραστρατιωτική Πραγματικότητα» και υπονοεί «Στρατιωτικοποίηση της Κοινωνίας».

Που μόνον ένα Στρατιωτικοποιημένο καθεστώς Εθνικής Ασφάλειας έχει την εγγενή πρόθεση και πρωτίστως δυνατότητα να εφαρμόσει.

Επιπροσθέτως:

Πως να λησμονηθεί ότι "ατυχώς", περισσότερο του 50% του ελληνικού πληθυσμού βρίσκεται στην Αττική;
Ότι πλέον του 50% της βιομηχανικής - αμυντικής (και σύντομα και της Ενεργειακής) δραστηριότητας εδρεύει στην Αττικοβοιωτία;
Δεν έχουμε δυστυχώς το πλεονέκτημα της "διασποράς" πληθυσμού και πόρων...
Δεν έχει παρά να εστιάσει η Τουρκία όλη τη δύναμη πυρός της (πυραύλους, αεροπορία, στόλο, πυροβολικό, δολιοφθορές – συμβατικές αλλά και ραδιοβιοχημικές) σε τούτο το "συμπυκνωμένο στόχο" με ένα σύγχρονο blietzkrieg (αστραπιαία προέλαση)...
Δυστυχώς, τους διευκολύναμε τα μέγιστα τόσα χρόνια με την ανεξέλεγκτη αστυφιλία και την απερίσκεπτη βιομηχανική (μη)χωροθέτηση και (μη)πανεθνική διασπορά...

Είναι άραγε δυνατόν Πολιτεία και εγχώρια αμυντικά Think Tanks να μην ανησυχούν γι’ αυτή την «ζωτική αχίλλειο πτέρνα» της Εθνικής μας Ασφάλειας;

Είναι δυνατόν – τουλάχιστον «κάποιοι» από τους παραπάνω - να μην έχουν εντοπίσει την επείγουσα ανάγκη «ταχείας διασποράς» των «πόρων Αττικοβοιωτίας»;

Υπάρχει μήπως κάποιος που να πιστεύει πως μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο  με «ήπιες μεθόδους» - και δη από ένα «σύνηθες καθεστώς» ;
Και πάλι, και σε τούτο το «κεφάλαιο Εθνικής Ασφάλειας», μόνον μια Στρατιωτικοποιημένη Πολιτεία θα μπορούσε να προβεί στα δραστικά εκείνα μέτρα «μετεγκατάστασης» που απαιτούνται πάραυτα προκειμένου να αποφευχθεί η απευκταία βιβλική καταστροφή.


Οικολογικό Μέτωπο

Στην εφημερίδα 24 ώρες της Τρίτης 28ης Οκτωβρίου δημοσιεύθηκε κάτι εξαιρετικά εύστοχο και κρίσιμης σημασίας υπό τον τίτλο
 «Μεγαλύτερος κίνδυνος οι κλιματικές αλλαγές…».
«…Η έλλειψη δράσης για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνη από την παγκόσμια οικονομική κρίση, προειδοποίησε ο ειδικός σε θέματα κλίματος και πρώην οικονομολόγος στο Βρετανικό Υπουργείο Οικονομίας, Νίκολας Στερν.
“….Οι συνέπειες από τον κίνδυνο να αγνοήσουμε τις κλιματικές αλλαγές θα είναι πολύ μεγαλύτερες από τις συνέπειες της αδιαφορίας για τους κινδύνους του οικονομικού συστήματος…” , 
διαμήνυσε ο Στερν και ζήτησε παράλληλα την έγκριση ενός σχεδίου δημοσιονομικών δαπανών, προσαρμοσμένο ώστε να μειωθούν τα επίπεδα του άνθρακα.

Ποιες θα μπορούσαν να είναι αυτές οι συνέπειες;
«…Διακυβεύεται η ίδια η επιβίωση της ζωής επάνω στη γη...», εν συντομία.
Δευτερεύουσες συνέπειες;

Απαντούν εδώ οι θεωρίες περί «Οικοφασισμού» :
 («Οικοφασισμός. Μαθήματα από την Γερμανική εμπειρία», J. BiehlP. Staudenmaier, εκδ. Ισνάφι αλλά και «Το Μικρό είναι όμορφο», Σουμάχερ)

Εν ολίγοις :

«…ή η Οικολογία θα κατορθώσει ειρηνικά να μεταστρέψει την Σύγχρονη κοινωνία σε μια Πράσινη Κοινωνία ή κάποτε  θα αναλάβει ο οικοφασισμός να περισώσει ότι θα έχει απομείνει με τις γνωστές στρατοκρατικές μεθόδους …»

Γιατί;
Μα γιατί η Περιβαλλοντική καταστροφή είναι τόσο εκτεταμένη παγκοσμίως και τόσο σύμφυτη με κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής που για να αναστραφεί και να αποκατασταθεί θα απαιτήσει – από το σύνολο των κρατών - ασύλληπτες δαπάνες (Στόχος, 14/08/09). Επιπροσθέτως,  όλα πρέπει να γίνουν μέσα σ’ ένα ιδιαζόντως στενό χρονικό περιθώριο ελαχίστων ετών:

«…Σύμφωνα με την IPCC (ΟΗΕ, Διάσκεψη για το Κλίμα, Μπαλί 2008) έχουμε το πολύ δέκα χρόνια στη διάθεσή μας για να ανασχέσουμε την κλιματική κατάρρευση του πλανήτη…»

Δεδομένης δε, «…της σοβαρής επιδείνωσης της κλιματικής κατάρρευσης που καθιστά ήδη ανεπίκαιρη την διεπιστημονική απόφανση της IPCC (ΟΗΕ, Διάσκεψη για το Κλίμα, Μπαλί 2008)…» όλα τα παραπάνω γίνονται ακόμη πιο επείγοντα. (Καθημερινή, http://www.anixneuseis.gr/?p=2040 )

Επαρκές κι εντυπωσιακό παράδειγμα αποτελεί το Τσαντ του οποίου η κυβέρνηση προ λίγων μηνών

«…απαγόρευσε ρητώς και αμετακλήτως την χρήση ξύλου και ξυλοκάρβουνου από τον πληθυσμό προκειμένου να προστατευθεί ότι απέμεινε από το περιβάλλον. Τη στιγμή όμως που το 99% των πάμφτωχων νοικοκυριών του Τσαντ εξαρτώνται από αυτές τις δύο και μόνον παραδοσιακές ενεργειακές πηγές για τη διαβίωσή τους (μαγείρεμα, καθαριότητα, θέρμανση, αποστείρωση κλπ) καταλαβαίνει κανείς τον πανικό του εκεί πληθυσμού μπροστά σε τούτο το μέτρο. Γυναίκες και παιδιά ψάχνουν εναγωνίως πλέον στους δρόμους για οτιδήποτε καίγεται και που δεν ανήκει στις δύο παραπάνω απαγορευμένες θερμικές πηγές. Ακόμη και κοπριές ζώων..». (Ελεύθερος Τύπος, 11/04/09)

Τι καθεστώς άραγε άλλο από το Στρατιωτικοποιημένο μπορεί να επιβάλλει τέτοια «ακραία μέτρα»;

Συν τοις άλλοις, αυτή η Μελανή Περιβαλλοντική κατάσταση έχει γεννήσει και την δική της μορφή «βίαιου ακτιβισμού», αυτή που οι «Υπηρεσίες Ασφαλείας» μερικές δεκαετίες πριν και με αφορμή τους πρώτους διδάξαντες την «εξτρεμιστική Deep Ecology» βάφτισαν «Οικοτρομοκρατία». Κάτι που συν τω χρόνω διογκώνεται διεθνώς κάνοντας κι εδώ την εμφάνισή του (χτύπημα της Δ/νσης Περιβάλλοντος της Πολεοδομίας στη Μεσογείων, Άνοιξη ’08).

Προφανώς και ένεκα τούτου του παράγοντα, μια Κυβέρνηση Υπερεξουσιών, σε πλαίσιο «Εκτάκτου Ανάγκης»,  όπου σημαντικό ρόλο πλέον θα παίζουν Στρατός και Δυνάμεις Ασφαλείας, θα πρέπει να θεωρείται βεβαιότητα. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παγκοσμίως.

Συνεχίζεται…