«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 27/05/10


Τι θέλει η (Αριστερή) Αλεπού στο Παζάρι;

Για να συνέλθουμε λίγο…
Πολιτικός Αγώνας χωρίς Πολυδιάστατη Κοινωνική Παρέμβαση (Ακτιβισμό) δεν νοείται…
Κι όσο οι Πατριώτες αφήνουν «κενά» στους Αγώνες, τόσο η Αριστερά θα τα «καλύπτει» ξετσίπωτα…


Το έχουμε πει πολλές φορές, αλλά θα το θυμίζουμε μέχρι να το εμπεδώσουμε.
Η Αριστερά παρ’ ότι χαμένη στα πεδία των μαχών, κέρδισε τα πάντα στο παιγνίδι της Επικοινωνίας.
Γνήσια και άξια τέκνα του Γκαίμπελς κατόρθωσαν να παίξουν άριστα το παιγνίδι της Στρατευμένης Επικοινωνίας, της Προπαγάνδας, των Δημοσίων Σχέσεων και βεβαίως του Lobbying.
Τρισμέγιστο όπλο στην φαρέτρα τους φυσικά η «Τέχνη».
 Και δη η «Στρατευμένη».
Διότι ποτέ δεν είναι αρκετοί οι «Στρυφνοί Πνευματικοί Γεννάρχες Ιδεών». Πάντα χρειάζονταν – ίσως πολύ περισσότερο – οι «εκλαϊκευτές» και οι «λαϊκοί επεξηγητές».
Διότι, στην τελική, αυτοί οι «Διανοητές Πολιτικοί Μεσάζοντες» είναι οι πραγματικοί «Διαμορφωτές των Μαζών».
Γιατί;
Μα διότι, ελάχιστοι πολίτες κατορθώνουν να διαβάσουν περίπλοκα και δύστροπα εγχειρίδια Πολιτικής Φιλοσοφίας (πόσους ενδιαφερόμενους ξέρετε πχ να έχουν κατορθώσει να διαβάσουν περισσότερο από μια παράγραφο του «δύστροπου Μαρκούζε»;).
Αντιθέτως, συντριπτικά περισσότεροι είναι αυτοί που «διδάχτηκαν», «διαπαιδαγωγήθηκαν ιδεολογικά» (κι εν τέλει «καθοδηγήθηκαν») από Πνευματικούς Δημιουργούς και Καλλιτέχνες που κατόρθωσαν να «εκλαϊκεύσουν» ιδεολογικές αρχές μέσα από πιο «ανάλαφρες πνευματικές καλλιτεχνικές αποδόσεις». Πχ θεατρικά έργα, σάτιρες επί σκηνής, πεζοδρομίου ή φακού, μυθιστόρημα, ποίηση, ελαφρύ δοκίμιο, νουβέλα και αρθρογραφία, τσιτάτα και προκηρύξεις, στίχο και μελοποίηση, χορογραφία, κινηματογράφο, ακόμη και εκλαϊκευμένη από καθ’ έδρας διδασκαλία.
Με μέγιστο όλων τον «εμπνευσμένο πολιτικοιδεολογικό ρήτορα» που εν είδη «Ιεροκήρυκα» και ανασυνδυάζοντας τα παραπάνω προορίζεται βεβαίως πάντα να γίνεται ο «λατρεμένος των Μαζών» κι εν τέλει πολιτικοκοινωνικός (ή μήπως κομματικός;) ηγέτης τους.
Κοντολογίς, τη μεγίστη σημειολογική σημασία έχει «Ο Υπεράνθρωπος των Μαζών» (όπως θα έλεγε και  ο Ουμπέρτο Έκο). Αυτόν «κατανοούν», αυτόν νοιώθουν πως χρειάζονται και συνεπώς αυτόν αναζητούν τα πλήθη.
Ο οποίος μέσω των διαφόρων «οχημάτων  της Επικοινωνίας» μπορεί να προσλάβει άπειρα «Ενδύματα- Μορφές».
Χωρίς αυτόν τον «Μέγιστο Εκλαϊκευτή», οι «Στρυφνές Ιδέες» των Μεγάλων Ιστορικών Διανοητών είναι άχρηστο κενό γράμμα.
Δεν έχουν ουδεμία σημασία, ουδέν αντίκρυσμα στις μάζες.
Κι αν οι ιδέες σου δεν κατακτήσουν και δεν συνεγείρουν τις Μάζες, είναι σαν να μην υπάρχουν.

Ή αλλιώς,

 «Ο Μαρξισμός δεν θα υπήρχε χωρίς τον Λένιν».

Άλλο ένα αγαπημένο πεδίο δράσης όλων αυτών των «Προμαχούντων της Αριστεράς» ήταν πάντα η θρασσυτάτη, χαμαιλεόντια (δηλαδή συνήθως «συγκεκαλυμμένη») είσοδος στα χωράφια των υπολοίπων ιδεολογιών και κινημάτων, ώστε ή να συντριβούν οι δεύτερες ή να «απορροφηθούν» μέσω της «αλλοίωσης και τροποποίησής» τους.
Εάν πχ η απαγόρευση της θρησκείας στα Σοβιέτ αποδείχτηκε ατελέσφορη κοινωνικά, τόσο το χειρότερο για την θρησκεία. Ας είναι καλά το «όχημα του Αγνωστικισμού» που ήρθε με άχρωμο επιστημονικοφανή τρόπο να ντύσει την κομμουνιστική Αθεΐα με πιο politically correct ένδυμα. Και να διεισδύσει έτσι παντού, ακόμη και μακράν πέραν της Κομμουνιστικής Αριστεράς.
Κατά καιρούς δε, και όποτε «βολεύει», η Αριστερά εγκολπώνεται και αγκαλιάζει και τα Εθνικοαπελευθερωτικά Μέτωπα. Όταν τα «ελέγχει» βεβαίως. (Τον Κυπριακό Αγώνα απελευθέρωσης από τους Άγγλους αντιθέτως όχι μόνον δεν τον συνέδραμε – επειδή δεν τον ήλεγχε – αλλά αντιθέτως τον σαμποτάρισε με νύχια και με δόντια βοηθώντας Άγγλους και Τούρκους).
Το αποκορύφωμα του θράσους της (Κομμουνιστικής εν προκειμένω) Αριστεράς βεβαίως είναι η «εγκόλπωση της Φεουδαρχικής Πλουτοκρατίας» από τα πάλαι ποτέ παραδοσιακά Σοβιέτ (όπου οι Κομισάριοι χαμαιλεόντια πήραν τη θέση των Βογιάρων για να μετατραπούν μετασοβιετικά στους Νέους Ολιγάρχες) αλλά και του ίδιου του κλασσικού Καπιταλισμού από το «σύγχρονο» Κινεζικό ΚΚ. Τροποποιημένα βεβαίως και τα δύο στα «μέτρα» τους.
Άλλο ευφάνταστο δείγμα θρασύ κι αδίστακτου «εισοδισμού» -  από την «ευρύτερη Αριστερά» αυτή τη φορά – ήταν και η «κατάκτηση εκ των έσω του Πράσινου (Οικολογικού) Κινήματος, που ενώ ξεκίνησε από Χριστιανοδημοκράτες Συντηρητικούς Ιδρυτές, κατέληξε εν ριπή οφθαλμού να είναι άλλο ένα Προπύργιο της Αριστεράς.
Εν πάση περιπτώσει, η Ιστορία της Αριστεράς βρίθει από περιστατικά «θρασύ κι αδίστακτου χαμαιλεόντιου Εισοδισμού», όπου σαν μολυσμένο παράσιτο αναζητεί τον ξενιστή του, εισέρχεται καμουφλαρισμένο στον οργανισμό του μέχρι που καταστρέφει κάθε δομή του και τον μετατρέπει σε υποχείριο.
Τη μεγαλύτερη ζημιά θα μπορούσε κανείς να πει πως έκανε η Αριστερά από τη στιγμή που κατόρθωσε μέσα από χίλια δυο «οχήματα – ενδύματα» να διεισδύσει και να κυριαρχήσει στην Κεντροαριστερά και εσχάτως ακόμη και στην Κεντροδεξιά. Μετά από αυτό, η αλλοίωση του «Εθνικού Κράτους» κατέστη πλήρης και ο στόχος της Αριστεράς για «απορρύθμιση/αποδόμηση του Αστικού Κράτους» μέσω της διαφθοράς και του συνακόλουθου Χάους (κοινωνικού, οικονομικού, πολιτικού) ήταν θέμα χρόνου για να οδηγήσει στην κατάρρευσή του και την έλευση του Νέου Αριστερού Δικτατορικού Καθεστώτος.
Με τέτοια νοσηρή Ιστορία στην πλάτη της η Αριστερά, δικαιούμαστε και υποχρεούμαστε να είμαστε πάντα «ψυλλιασμένοι» όταν βλέπουμε να «παραλλάσσει την πολιτικοκοινωνική Στρατηγική» της προς «νέες υποκριτικές – και δη ύποπτες - Χαμαιλεόντιες παραλλαγές θέσεων».

Ο Αριστερός Χαμαιλέων ξαναξυπνά

Πρόσφατα, η Ελληνική (Κομμουνιστική) Αριστερά τροποποίησε – για μια ακόμη ιστορική φορά - «καίρια»  την Στρατηγική της.
Εκεί που επί δεκαετίες και μετά μανίας χτυπούσε τα Εθνικά Θέματα, ξαφνικά έγινε «Τιμητής» τους. Επίδοξος αλαζονικός Κήνσορας και Θεράποντάς τους.
Έν αγαστή συνεργασία φυσικά «Κομματική Πολιτική» και «συγκεκαλυμμένη Πολιτική της Τέχνης».
Τον τελευταίο καιρό σημειώθηκε μια τρομακτικής ισχύος «Στρατηγική Στροφή» της «Οργανωμένης Αριστεράς».
Το ΚΚΕ ανακάλυψε αίφνης τα Εθνικά Θέματα!
Η Παπαρήγα άρχισε να μιλάει, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, για Αιγαίο και 25ο Μεσημβρινό!
Σχεδόν κοντεύει να υποσκελίσει το ΛΑΟΣ στη Βουλή. Να τους αφήσει δηλαδή χωρίς αντικείμενο!
Ήμαρτον Κύριε λες….
Οι απάτριδες διεθνιστές ξαφνικά αποδέχτηκαν την έννοια του Έθνους και ανακάλυψαν τον Τουρκικό δάκτυλο και τους  Εθνικούς κινδύνους;
Ε, κάτι δεν πάει καλά σκέφτεσαι.
Σε λίγο θα δούμε να αποκηρύσσουν μέχρι και την Ε’ Ολομέλεια παίρνοντας πίσω την εμφυλιακή προδοτική απαίτησή τους να αποκοπεί η Μακεδονία από την Ελλάδα και να εκχωρηθεί στο Βαλκανικό Σοβιέτ!
Αλλά πριν προλάβεις να πεις «…μπα, έκλαμψη της στιγμής θα ήταν…μάλλον τόχασε η Παπαρήγα, πάει γι’ αντικατάσταση η συντρόφισσα» διαπιστώνεις πως το ΚΚΕ αποφάσισε εν πλήρη συνειδήσει να «επενδύσει πολιτικά» επάνω σ’ αυτό το πεδίο. Προφανώς, επιχειρώντας να «υπερφαλαγγίσει» το ΛΑΟΣ κι ευρύτερα τον Πατριωτικό Χώρο «φέρνοντας τα πράγματα εκεί που θέλει».
Κι εδώ ακριβώς γεννάται το ανησυχητικό ερώτημα:

«…Και που ακριβώς θέλει να φέρει τα πράγματα; Σε ποια νέα καινοφανή ύποπτη πλατφόρμα προσπαθεί να σύρει τα Εθνικά Ζητήματα»

Δεν προλαβαίνει δε, «Αλέκτωρ λαλήσαι τρις», τσουπ, νάσου και η «στρατηγική υποστήριξη» από τον χώρο της «Στρατευμένης Τέχνης»:

Τρίτη 18 Μαΐου 2010 και ο Λαζόπουλος δίνει το δικό του «Πατριωτικό ρεσιτάλ». Η βραδιά του Αλ Τσαντίρι ήταν πνιγμένη στα «Πατριωτικά ενσταντανέ».
Με εικονική κορύφωση το βίντεο που έδειχνε τον Jeffrey ντυμένο γιουσουφάκι να χορεύει στον Σουλτάνο Ερντογαν. Καραμπινάτη έμπνευση μήπως εκ του εθνικιστικού συνθήματος «Γιωργάκη Γιωργάκη Γιουσουφάκι»; Μπαα…τυχαίο θάταν.
Οι «πατριωτικές του κορώνες» ήταν τέτοιες που αναρωτιόσουν εάν παρακολουθούσες Λαζόπουλο ή Λαζογιώργο Ελληνικό.
Έβλεπες Αλ Τσαντίρι ή Τηλεάστυ;
Λίγο ακόμη λοιπόν και θα έλεγες πως κι ο Λαζόπουλος έγινε Εθνικιστής!
Τι να υποθέσεις τώρα;
Πως οι δημοσκοπήσεις έδειξαν τεταμένο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για τα Εθνικά Θέματα και συνεπώς «επεβλήθη η Πατριωτική Αντζέντα» στην Αριστερά, Πολιτικούς και Καλιτεχνικούς της εκπροσώπους προκειμένου να ανεβάσουν την «τηλεθέαση» και την «αποδοχή του κοινού»;
Πολύ ιδανικό για να είναι αληθινό.
Πιο πιθανό είναι το ότι κάποιο «ύπουλο αντεθνικό παιγνίδι» παίζουν πάλι αυτοί οι εθνοπροδότες.
Η νοσηρή Ιστορία τους και η αμείλικτη Στατιστική τουλάχιστον αυτό λέει.
Εν πάση περιπτώσει.
Θα μπορούσε κανείς (τραβηγμένα, έμπλεος οπτιμισμού και καλοπροαίρετων διαθέσεων) να πει ότι είναι επικίνδυνο και για τους ίδιους το παιγνίδι που ξεκίνησαν. Κινδυνεύουν να «πατριωτικοποιήσουν» τους οπαδούς τους και καλά ξεμπερδέματα ύστερα. Οπότε καλώς όρισαν στο πεδίο της μάχης των συνειδήσεων.
Αν και πιο πιθανό φαίνεται να έχουν άλλη «δική τους κρυφή (κι ανομολόγητη) αντζέντα». Κι αν κρίνουμε από την ιστορία τους, αυτή δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από «αντεθνική» κατά το

«Φοβού τους Δαναούς και Δώρα φέροντας»

Οι ξαφνικές Πατριωτικές τους κορώνες δεν μπορεί παρά να είναι «Δούρειος Ίππος» και μόνον. Το ουσιώδες ερώτημα βεβαίως είναι :

«…τι Αντεθνική Νάρκη κρύβει μέσα του αυτός ο Δούρειος Ίππος;»

Κι αν την Παπαρήγα και το ΚΚΕ λίγοι τους ακούνε, τον Λαζόπουλο τον ακούνε εκατομμύρια. Έτσι, η επιρροή του Δούρειου Ίππου μόλις πολλαπλασιάστηκε με γεωμετρική πρόοδο.
Όπως και να έχει, το άκρως ενδιαφέρον αυτό Κοινωνικοπολιτικό Δρώμενο που εσχάτως παρακολουθούμε,  μόλις μας έδωσε – και ηχηρά μάλιστα ως οιονεί χαστούκι - άλλη μια απόδειξη του πόσο ισχυρό όπλο μπορεί να είναι η Τέχνη και η εκλαΐκευση των Ιδεών. Τουτέστιν, αυτό σημαίνει πως επ’ ουδενί δεν θα πρέπει να αφεθεί η Αριστερά να κυριαρχήσει για μια ακόμη φορά στο Επικοινωνιακό Πεδίο της Πολιτικοκοινωνικής Μάχης.
Εν ολίγοις, χρειάζεται – και μάλιστα επειγόντως - και ο Πατριωτικός Χώρος τους δικούς του Πατριώτες Καλλιτέχνες. Κι επειδή τα «αριστερά φασιστικά στεγανά του Καλλιτεχνικού χώρου» είναι τέτοια που δεν επιτρέπουν να αναδειχτούν Πατριώτες δημιουργοί, θα πρέπει με κάποιον τρόπο να συμβάλλουμε οργανωμένα όλοι εμείς στην σύντομη, στην ταχεία ανάπτυξη αυτών των «κρίσιμων ανθρώπων».
Να το πούμε με μια λέξη;

Χρειάζεται και ο Πατριωτικός Χώρος τον «δικό του Πατριώτη Λαζόπουλο».
Χρειάζεται τους δικούς του Πατριώτες Άγαμους Θύτες.
Το δικό του Πατριωτικό Ράδιο Αρβύλα.
Την δική του Πατριωτική Ελληνοφρένεια.
Χρειάζεται το δικό του Θεατρικό Σχήμα, Σκηνοθέτες και Ηθοποιούς.
Χρειάζεται τους δικούς του Θεατρικούς (και μη) Συγγραφείς, Ποιητές, Δημοσιογράφους και Πολιτικοκοινωνικούς Αναλυτές και Διανοούμενους.
Χρειάζεται τους δικούς του Μουσικούς, Στιχουργούς, Μελοποιητές και Τραγουδιστές.
Χρειάζεται τους δικούς του Ζωγράφους, Γλύπτες, Χορογράφους.
Χρειάζεται τα δικά του πολυσυλλεκτικά ΜΜΕ (Έντυπα, Ραδιοφωνικό Σταθμό, Τηλεοπτικό Κανάλι και Διαδικτυακό Portal).
 Χρειάζεται τον δικό του «Πατριωτικό Πολυχώρο Τέχνης και Θεάματος», το δικό του Κινηματογράφο, Θέατρο,  Γκαλερί και Αίθουσες Πατριωτικού Λόγου όπου κατ’ εξοχήν θα ζυμωθούν, θα τροφοδοτηθούν  και θα αναδειχτούν αυτοί οι Πατριώτες Δημιουργοί.
Χρειάζεται μέχρι και την δική του Πατριωτική Ακαδημία Τέχνης,  Λόγου και Δημιουργίας όπου θα αναπτυχθούν οι Εθνικές Ιδέες, όπου θα διδαχτούν και θα στηριχθούν πνευματικά, γνωσιολογικά και οργανωτικά όλοι αυτοί οι Νέοι Δημιουργοί και θα μετατραπούν στη συνέχεια σε μια ενιαία Ισχυρή Δύναμη (πνευματικής) Κρούσης.
Πάνω απ’ όλα χρειάζεται και ο Πατριωτικός Χώρος το δικό του Lobby για να στηρίξει αποφασιστικά τους παραπάνω Νέους Δημιουργούς του ΚΑΙ επαγγελματικά.
Υπάρχουν Πατριωτικά Ιερά Τέρατα της Τέχνης που οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε και να στηρίξουμε για να επιτύχουμε τα παραπάνω κρίσιμα στρατηγικά αποτελέσματα.
Γίγαντες της Τέχνης σαν τον Κώστα Πρέκα. Και όχι μόνο.
Ας τους ανατεθεί αυτό το τιτάνιο μα και τόσο κρίσιμο για τον Εθνικό Αγώνα έργο και ας τους στηρίξουμε.
Ας τους αξιοποιήσουμε επιτέλους.
Ας σχηματισθεί μια Επιτροπή Πατριωτικής Πολιτιστικής Επικοινωνιακής Στρατηγικής και ας δουλέψει το θέμα.
Ας κάνει σχεδιασμούς, ας συλλέξει κι επεξεργαστεί ιδέες, ας στρατολογήσει κόσμο, ας αναζητήσει χρηματοδότες κι επιτέλους ας δράσει.
Ας μην αφήνουμε την έμπνευση από τον κοινωνικοπολιτικό ακτιβισμό του Αριστοφάνη να γίνεται επανειλημμένα μονοπώλιο μόνον της Αριστεράς.
Για μια ακόμη πολλοστή φορά, να θυμηθούμε επίσης, πως κανένας Μεγάλος Αγώνας δεν έγινε ποτέ χωρίς ισχυρά ΜΜΕ στο πλευρό του.
Αναλόγως και τώρα, απαιτείται η ίδρυση ενός ισχυρού πολυσσυλλεκτικού Εθνικοπατριωτικού ΜΜΕ (Ρ/Σ, Τηλεοπτικό κανάλι, έντυπα, διαδίκτυο) κάτι που βεβαίως φυσική του στόχευση πρέπει να έχει την παράλληλη πορεία, την αλληλοενισχυτική συμπόρευση με τα παραπάνω.
Αντιλαμβάνεται βεβαίως και δυστυχώς ο καθένας πως το ΛΑΟΣ όχι μόνον δεν επιθυμεί να πρωτοστατήσει σε κάτι τέτοιο αλλά το βλέπει και ανταγωνιστικά. Κι αυτό είναι δυστύχημα για τον Πατριωτικό Χώρο και κατ’ επέκτασιν για τα Εθνικά Θέματα.
Κρίμα. Θα μπορούσε – και θα έπρεπε – να είναι «Μπροστάρης» σ’ αυτή την «Πνευματική Πολιτικοκοινωνική Εκστρατεία».
Θα πρέπει συνεπώς να σχηματιστεί μια ανεξάρτητη Οργάνωση – επιτροπή που θα ασχοληθεί με τα παραπάνω.
Μάλιστα ως μία από τις πρωταρχικές «παράλληλες δράσεις» αυτής της Οργάνωσης που θα συνέβαλλε τα μέγιστα στην «ομογενοποίηση» των μετεχόντων και στην «Ισχυρή επικοινωνιακά πρώτη δημόσια εμφάνιση» θα μπορούσε να είναι η εξής:
Ένα από τα πιο κρίσιμα Εθνικά μας προβλήματα είναι η «υποκατοίκηση των μεθοριακών νησιών» μας.
Όλο το λέμε οι πάντες, όλο διαπιστώνεται το πρόβλημα από κοινωνία, πολιτικούς και Πολιτεία, πλην όμως ουδέν γίνεται για να «θεραπευτεί το πρόβλημα».
Η Επιτροπή αυτή θα έπρεπε, σε συνεργασία με όλες τις Πατριωτικές Δυνάμεις, να πρωτοστατήσει – για αρχή - στην ενίσχυση ενός «νησιού κλειδιού» του Αιγαίου, του Αγαθονησίου.
Θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί η εγκατάσταση μιας ομάδας δέκα – είκοσι πατριωτών εκεί.
Μια ομάδα που θα πρέπει με έξοδα της Επιτροπής και προσωπική εθελοντική μη αμειβόμενη εργασία να κτίσει την Υποδομή της (Οίκημα, γραφεία, βοηθητικοί χώροι, κλπ).
Τα άτομα της Ομάδας θα πρέπει να αντικαθίστανται ανά τακτά χρονικά διαστήματα (πχ Εβδομάδα) και να μεταβαίνουν εκεί, να διαμένουν και να σιτίζονται με έξοδα της Επιτροπής.
Για τις εργασίες τους εκεί – το πρώτο διάστημα -  δεν θα αμείβονται.
Κατά την παραμονή τους εκεί να θεωρούνται και να εκπαιδεύονται ως Εθνοφυλακή.
Σκοπός είναι να αποκτήσει η Ομάδα – κοινότητα ποικίλη επαγγελματική δραστηριότητα στο νησί ώστε να αυτονομηθεί οικονομικά και να μπορεί να αυτοχρηματοδοτείται.
Σκοπός, μετά την «αυτονόμηση» είναι να αυξηθούν οι «μετέχοντες».
Σκοπός επίσης είναι να υπάρξουν σταδιακά «μόνιμοι μετέχοντες» που θα ζουν εκεί ιδίοις πόροις ή επαγγελματικά απασχολούμενοι στην Κοινότητα - ή και αλλού.
Κάθε αναλώσιμο απαραίτητο για την διαβίωση της κοινότητας θα πρέπει να αγοράζεται από την αγορά του νησιού ώστε να ενισχυθεί η τοπική κοινότητα.
Σκοπός επίσης είναι η Κοινότητα σε συνεργασία με την Μητρική (στην Ενδοχώρα) παραπάνω Επιτροπή να κατορθώσει – σε δεύτερη φάση - να ιδρύσει άλλη μια Κοινότητα στο Φαρμακονήσι υπό τους ίδιους όρους ανάπτυξης και εξέλιξης.
Και φυσικά, σε κάθε «Μικρονήσι» μας στη συνέχεια.

Για μια ακόμη φορά βεβαίως οφείλουμε να ανακράξουμε με οργή :

«…Μα που είναι επιτέλους οι σύγχρονοι Μαικήνες και Ευεργέτες του Έθνους;»

Δεν νομίζουν πως αρκετές δεκαετίες έφαγαν και λούφαξαν και πως καιρός είναι πλέον να «ανασκουμπωθούν» και τούτοι παίρνοντας επιτέλους μέρος στην τιτάνια προσπάθεια αντιμετώπισης των Εθνικών μας Προβλημάτων;
Και μήπως η Εκκλησία θα έπρεπε, θα ΟΦΕΙΛΕ να μπει μπροστάρης σ’ αυτή την Σταυροφορία – με όλη της τη Δυναμική;
Οργανωτική, Πνευματική, Οικονομική.


Γεράκι του Αιγαίου