«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 28/10/10


Εθνική Ασφάλεια…

Ή αλλιώς,

Το Χρονικό μιας προαναγγελθείσης αυτοκτονίας


Ο Σουλτάνος ήρθε. Με όλο το Υπουργικό Συμβούλιο. Και όχι μόνον.
Μαζί με τα γρόσια για τα μπαξίσια που θα μοιράσει στους Έλληνες (;) νεοκοτζαμπάσηδες, φέρνει και τα φιρμάνια διορισμού των Νεομπέηδων.
Οσονούπω και των Νεοπασάδων.
Και για να μην μπαίνουν τίποτα ιδέες στους Ρωμιούς ραγιάδες περί Τουρκικής μαλθακότητας και αδυναμίας, από κοντά και οι Τούρκοι Πασάδες με τα μαχητικά τους και τις φρεγάτες τους να αλωνίζουν απειλητικά στο Αιγαίο.
Περαστικά μας.
Η πίεση, η ύπουλη διπλωματική (και βεβαίως οικονομική) πίεση είναι περισσότερο από αφόρητη.
Η γενιά μας καταδικάστηκε να βιώσει τον πιο ύπουλο πόλεμο στην Ελληνική ιστορία.
Έναν ασύμμετρο πόλεμο μυθικών διαστάσεων.
Αλλά τι να πεις για μια κοινωνία τόσο ευκολόπιστη που θεωρεί το 1987 ως Έτος Εθνικής Τιμής;


Τι 1987…τι 1897…

Έχοντας επίγνωση προεκλογικά (προ του 2009) το ΠΑΣΟΚ ότι ένα τεράστιο τμήμα της εκλογικής αντιπαράθεσης θα παιζόταν στα Εθνικά Θέματα  (και υπό την «Δαμόκλειο Σπάθη» της προδοσίας των Ιμίων – βλ. «Ίμια: τα απόρρητα τηλεγραφήματα των Αμερικανών», Ιγνατίου-Έλλις αλλά και «Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες» του Ναύαρχου Λυμπέρη) επιχείρησαν να αξιοποιήσουν την «Κρίση του ‘87» όπου υποτίθεται πως το «Βυθίσατε Χόρα» (δήθεν) αναβίωσε (τάχα) ξυπνώντας μνήμες μεγαλείων του Έθνους.
Διαβάζοντας το βιβλίο του Πτέραρχου Ν. Κουρή «Αιγαίο: Η μακροχρόνια διαμάχη και ο ρόλος των Αμερικάνων», αναπόφευκτα εστιάζεις σε κάτι που κάνει πραγματικά εντύπωση….
Όχι θετική οφείλω να πω...
Περιγράφει την κρίση του 1987 και καταλήγει στις σελ. 85 - 86 :

"...Οι γείτονες εν τω μεταξύ αξιολογούν τις δυνατότητες των δυνάμεών μας, όπως τις είχαν παρατηρήσει στις μεγάλες ασκήσεις τους στις ανατολικές μας περιοχές, την αποφασιστικότητα της ηγεσίας και την ομοψυχία λαού και στρατού, εκτιμούν πως οι πιθανότητες επιτυχίας μιας επιθετικής ενέργειας είναι μηδαμινές και αποφασίζουν να αναδιπλωθούν.
Ο Εβρεν σε τηλεοπτικό του διάγγελμα υπόσχεται :
"...να πράξει καθετί δυνατό για να αποφύγει ο τουρκικός λαός νέες περιπέτειες.."
Απο τις ΗΠΑ όπου βρίσκεται ο Οζάλ δηλώνει :

"...Δεν υπάρχει λόγος να κλιμακώνουμε την ένταση. Η Τουρκία δεν θα προβεί σε έρευνες σε αμφισβητούμενες περιοχές, εφόσον και η Ελλάδα δεν θα πραγματοποιήσει έρευνες..."

Και καταλήγει ευθύς αμέσως ο Πτέραρχος :

Ως συμπέρασμα της κρίσης του Μάρτη του 1987 μπορεί να διατυπωθεί η άποψη ότι ο χειρισμός της υπήρξε απόλυτα επιτυχής...." (!!!)

Και αναρωτιέται κανείς δικαιολογημένα :

"...Ποιός ήταν ο επιτυχής χειρισμός της Κρίσης του '87;..."

Το ότι οι Τούρκοι δια στόματος Οζάλ δήλωσαν πως δεν θα κάνουν έρευνες σε "αμφισβητούμενες περιοχές" εφόσον και η Ελλάδα δεν θα πραγματοποιήσει έρευνες;
Για μας - και βάση του Διεθνούς Δικαίου - δεν υπάρχουν "αμφισβητούμενες περιοχές".
Για τους Τούρκους μόνον υπάρχουν.

Σύμφωνα και με την περιγραφή του πτέραρχου, ο τρόπος λοιπόν που χειρίστηκαν την κρίση του '87 οι δήθεν εθνοσωτήρες "Πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ" έδωσε στους Τούρκους το δικαίωμα να έχουν λόγο και δικαιώματα στις έρευνες στο Αιγαίο.
Τους νομιμοποίησαν τις διεκδικήσεις στο Αιγαίο...
Τους έβαλαν στο Αιγαίο...
Έχει άραγε σημασία εαν η Ελλάδα επέδειξε "στρατιωτική πυγμή" στο ξεκίνημα αυτής της κρίσης;
Το "τελείωμα" πάντα μετράει κύριοι κύριοι του ΠΑΣΟΚ...
Το "τελείωμα"...
Και δυστυχώς, η αριστοτεχνική παράσταση που δώσατε τότε στο Αιγαίο ήταν απο τις μεγαλύτερες εθνικές προδοσίες.
Κοντολογίς, έστω πως καλά το ξεκινήσατε κύριοι, πλην όμως έπρεπε να το ολοκληρώσετε.
Δεν έπρεπε να δεχτείτε να μην κάνει η Ελλάδα πετρελαϊκές έρευνες κι εκμετάλλευση στο Αιγαίο (σε αντάλλαγμα για μια αντίστοιχη στάση της Τουρκίας).
Και δυστυχώς το δεχτήκατε.
(Εκτός εαν εκμεταλλευόμαστε τα πετρελαϊκά κοιτάσματα του Αιγαίου τόσα χρόνια και δεν το ξέρουμε εμείς οι κοινοί θνητοί - και δη η "πλέμπα" κατ' εσάς και τους φίλους σας τους "ευγενείς παλαιο -  και νεοτζάκηδες" της Ελληνικής κοινωνίας)…
Η στρατιωτική κινητοποίηση που κάνατε τότε ήταν απλώς μια καλοστημένη «θεατρική παράσταση»,  η "στάχτη στα μάτια" του λαού, το "χρύσωμα του χαπιού" για να βγείτε κι από πάνω για την βαρύτατη Εθνική προδοσία που εν ψυχρώ και υπολογισμένα διαπράξατε.
Κρίμα!
Αν και ο Ελληνικός Στρατός και η κοινωνία χρειάζονται αναμφισβήτητα "φρεσκάρισμα των Εθνικών Συμβόλων" τους, ο Μάρτης του '87 δυστυχώς δεν ανήκει σε αυτά...
Άλλη μια εθνική πανωλεθρία σαν τα Μικρασιατικά, τον διωγμό του '55, την Κύπρο και τα Ίμια ήταν.
Κρίμα γιατί θα μπορούσε όντως να είναι ένα εθνικό Σύμβολο αυτή η Κρίση...
Αν δεν ήταν άλλη μια Μαύρη Μέρα για το Γένος...


Πανίσχυρο Τουρκικό Διαπραγματευτικό Ατού: Στοχεύοντας Αθήνα - Θεσσαλονίκη

Έκτοτε πολύ νερό κύλησε στο Αιγαίο.
Χιλιάδες αερομαχίες – άνευ αποτελέσματος πλην όχι ανέξοδες - που μόνο ταλαιπωρία επισσώρευσαν στα μαχητικά μας.
Οι Τούρκοι αποφασισμένοι γι’ αυτή την παρατεταμένη κόντρα μόνον να κερδίσουν είχαν και απολύτως τίποτα να χάσουν.
Μόνον ο Πόλεμος κάνει εμφανή έναν γεωπολιτικό κίνδυνο. Από τη στιγμή που αυτός δεν υφίσταται, οι Έλληνες δεν αντιλαμβάνονται την «αύξηση της θερμοκρασίας».
Οι Τούρκοι εγείρουν χιλιάδες θέματα και απαιτήσεις γνωρίζοντας πως στο τέλος κάτι θα κερδίσουν. Πόσο μάλλον από μια οικονομικά κατεστραμμένη Ελλάδα.
Απώτατος και αταλάντευτος στόχος τους παραμένει πάντα βεβαίως η «Αποστρατιωτικοποίηση του Αιγαίου». Αντιλαμβανόμαστε φυσικά τι θα σήμαινε αυτό για την Εθνική Ασφάλεια.
Πόσο πίσω άραγε έχουμε μείνει σε εξοπλισμούς;
Ας όψονται οι υπερκοστολογήσεις και η διαφθορά.
Θα πολεμήσουμε άραγε με εξαμηνίτες Έλληνες φαντάρους, S-300 πακεταρισμένα, απαξιωμένα και μη τεσταρισμένα, Leopard χωρίς πυρομαχικά και πυροβόλα που εμφανίζουν ρωγμές με κάθε βολή, υποβρύχια που γέρνουν, μαχητικά χωρίς ανταλλακτικά και καταργημένες ασκήσεις;
Εάν ήσουν ο αντίπαλος και γνώριζες πως ο μισός πληθυσμός και βιομηχανικές, ενεργειακές, οικονομικές και πολιτειακές υποδομές της χώρας βρίσκονταν συγκεντρωμένοι σε ένα και μόνο σημείο (Αττική, άντε και Θεσσαλονίκη) πόσο θα ήθελες για να στρέψεις όλη την Δύναμη Πυρός σου εκεί; Με ένα και μόνο χτύπημα επιτυγχάνεις ρουά ματ.
Το πρόσχημα έτοιμο.
Χτυπάνε «στρατηγικούς στόχους» και η εξάλειψη του πληθυσμού θα  βαφτιστεί αβίαστα ως «παράπλευρες απώλειες».
Όπως πάντα, το θύμα φταίει που πήγε κι έβαλε στόχους στρατιωτικού ενδιαφέροντος δίπλα σε πολίτες.
Έχουμε μήπως εμείς τη δυνατότητα ή την ετοιμότητα της «ανάλογης ανταπόδοσης»;
Δεν νομίζω.
Παραείμαστε «πολιτισμένοι» για να στοχεύσουμε αντίστοιχα Τουρκικά Αστικά Κέντρα όπως την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη.
Ξεχάσατε; Είμαστε «Ευρωπαίοι».
Και με τι να στοχεύσουμε άλλωστε;
Με τα πυραυλικά συστήματα που δεν αναπτύσσουμε;
Αντίθετα με την Τουρκία βεβαίως που τα αναπτύσσει ραγδαία στην πέραν της Άγκυρας ενδοχώρα ώστε να μην μπορεί η Ελλάδα να τα πλήξει.
Όταν αυτά τα Τακτικά πλεονεκτήματα του αντιπάλου τα  γνωρίζουν οι δικοί μας Πολιτικοί και Στρατιωτικοί ιθύνοντες, πως άραγε περιμένουμε να μπορούν να «αντιπαρατεθούν» μαζί τους σε διπλωματικό επίπεδο;
Περαστικά μας να πούμε;
Μπα, όχι ακόμη.
Έχει και συνέχεια.
Γνωρίζουμε πως είμαστε καταδικασμένοι χιλιάδες χρόνια τώρα να ζούμε στο πιο Ματωμένο σταυροδρόμι της υφηλίου.
Και πως οφείλουμε να αποδεχτούμε αυτή την πραγματικότητα και να μην έχουμε την αφελή απαίτηση να μετατρέψουμε την Ελλάδα σε Σουηδία.
Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως η ίδια η επιβίωση της κοινωνίας μας εξαρτάται από το αν θα αποδεχτούμε αυτή την μοίρα που σημαίνει ότι η Ελληνική κοινωνία είναι υποχρεωμένη να είναι μια Στρατιωτικοποιημένη κοινωνία.

Ο Πολυπολιτισμός ως Εθνοκτονία

Η Ελλάδα δεν είναι οι πολυεθνικές ΗΠΑ. Είναι Έθνος. Ένα και μοναδικό. Εάν πάψει να είναι Έθνος, θα πάψει να υφίσταται Ελλάδα. Για να εξακολουθήσει να υπάρχει ο Λαός μας πρέπει να εξακολουθήσει να είναι η συντριπτική πλειοψηφία σε τούτο τον τόπο.
Οι ξένοι, για λόγους Εθνικής Ασφάλειας είναι παράλογο να επιτρέπεται να είναι άνω του 3% - το μέγιστο.
Λαός επίσης με πολλές θρησκείες δεν έχει τη δυνατότητα της επιβίωσης. Και η απόδειξη βρίσκεται στην Γιουγκοσλαβία που έγινε εκατό κομμάτια. Για να μην θυμηθούμε το Βυζάντιο των Αιρέσεων και κυρίως μετά το Σχίσμα.
Η μία και μοναδική ενωτική Πίστη είναι εκ των ων ουκ άνευ. Και αυτή ήδη υπάρχει: Η Ορθοδοξία.
Ή αλλιώς, «εάν δεν υπήρχε θα έπρεπε να την εφεύρουμε». Όπως ακριβώς έπραξε ο «Στρατηγικός Νους του Μεγάλου Κωνσταντίνου».

Η Τακτική αναβάθμιση των Μπαχαλάκηδων

Η απαξίωση των Σωμάτων Ασφαλείας είδαμε που μπορεί να οδηγήσει. Τα Δεκεμβριανά ’08 έχουν μια σαφή τάση να πολλαπλασιαστούν και να γίνουν πολύ πιο αιματηρά.
Το ότι αφέθηκαν οι κουκουλοφόροι της αναρχοαριστεράς εδώ και είκοσι χρόνια να οργανώνονται, να εκπαιδεύονται, να εξοπλίζονται και να «αναβαθμίζεται η ένταση και η ποιότητα της δράσης τους» στοίχισε ξανά και ξανά νεκρούς.
Αφέθηκαν από την Πολιτεία να μετατραπούν από απλοί «ταραξίες και μπαχαλάκηδες» σε Αντάρτες Πόλης και να τα αποτελέσματα. Καλάσνικωφ εναντίον αστυνομικών.
Αρχίζοντας από το Κ-Μαρούση πριν κοντά είκοσι χρόνια και φτάνοντας στο σήμερα με τους τέσσερις νεκρούς της Marfin.
Τι θα γίνει άραγε όταν τα «ανοργάνωτα μπουλούκια» τους θα μετεξελιχθούν σε «στρατιωτικά οργανωμένες φάλαγγες»; Τότε που «σφενδονίτες σε στίχους των 5» θα εκσφενδονίζουν σε μεγάλη απόσταση και ταυτόχρονα ομοβροντία πέντε μολότωφ, για ν’ ακολουθήσουν άλλοι πέντε και αμέσως μετά άλλοι πέντε. Όταν άλλες «φάλαγγες» το ίδιο θα κάνουν και στα διπλανά στενά πιέζοντας τις διμοιρίες των ΜΑΤ να «συμπτυχθούν εν πανικώ κι αλόγιστα». Μέχρι να συγκεντρωθούν διακόσιοι αστυνομικοί ο ένας πάνω στον άλλον σ’ ένα στενό και ν’ αρχίσουν τότε να εκρήγνυνται τα γύρω τους «παγιδευμένα» αυτοκίνητα, να αυξάνονται οι «ομοβροντίες μολότωφ» διανθισμένες και από μερικές χειροβομβίδες.
Πόσο μακριά φαίνεται αυτό το Μακάβριο κι Ολέθριο για τη χώρα μέλλον σ’ αυτούς που έχουν ευθύνη να σχεδιάζουν την Εθνική Ασφάλεια;
Μπορεί να πάσχουν από την «ασθένεια του μπουλουκιού» οι αναρχοαριστεροί χούλιγκανς και να σιχαίνονται τις «Στρατιωτικές Δομές», τις «Ιεραρχίες» και την «Πειθαρχία», αλλά τα «υποδίκτυά» τους δεν αστειεύονται καθόλου. Κι έχουν αποδείξει πως γνωρίζουν να «μετεξελίσσονται», να «μεταλλάσσονται»  και να «αναβαθμίζονται». Εσείς δεν μας είπατε ότι βεβαιωμένα πια έχουν αρχίσει να «λαμβάνουν επαγγελματική ανταρτική στρατιωτική εκπαίδευση» στη Μ. Ανατολή;
Είναι μέχρι κάποιοι από αυτούς να αποφασίσουν να «δράσουν στρατιωτικά» εντός των διαδηλώσεων.
Και τότε να ετοιμάζεται η κοινωνία μας για πάρα πολλά θύματα.
Θυμάστε τους πλαστικούς πυροσωλήνες της 17Ν; Για φανταστείτε σε μια διαδήλωση σαν αυτή της 5ης του Μάη ή ακόμα χειρότερα σαν τα Δεκεμβριανά του ’08 να πυροδοτούνται καμιά δεκαριά τέτοια από διάφορα παράθυρα κτιρίων με στόχο αστυνομικούς. Δεν θα αναγκαστούν οι Δυνάμεις Ασφαλείας να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους τότε – εν πολλοίς τυφλά κατά του πλήθους; Για φανταστείτε το Πολιτειακό αποτέλεσμα αμέσως μετά.
Η διασύνδεση της τρομοκρατίας με  την εγκληματικότητα του κοινού ποινικού δικαίου και η ραγδαία αύξηση της δεύτερης δεν προοιωνίζει βεβαίως τίποτα καλό. Η αύξηση της εγκληματικότητας οδηγεί πάντοτε σε «Οργάνωσή» της. Και το Οργανωμένο Έγκλημα είναι πάντοτε «στρατιωτικοποιημένο», «δικτυωμένο» με τους Κοινωνικοοικονομικούς Πολιτειακούς Θεσμούς κι ως εκ τούτου εξαιρετικά επικίνδυνο, απρόβλεπτο και μη αντιμετωπίσιμο.
Εάν τώρα οι Αρχές αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, τι θα υποστεί άραγε η Εθνική Ασφάλεια στο εγγύς μέλλον όταν ολοκληρωθεί η «Οργανωτική Ωρίμανση» της Εγκληματικότητας και της Τρομοκρατίας;


Μια ατέλειωτη σειρά εγκληματικών λαθών

Όταν η Τουρκία ξεκάθαρα διεκδικεί την θέση της στις πυρηνικές δυνάμεις ενώ η Ελλάδα φοβάται ακόμη και να ψελίσει την λέξη πυρηνική ενέργεια, σαν τι περιμένουμε άραγε πως θα γίνει;
Όταν γνωρίζουμε πως η Τουρκία γύρω της είναι κυκλωμένη από «εν δυνάμει» εχθρούς της και δεν τολμάμε να χτίσουμε μια «Αντιτουρκική Συμμαχία», πως περιμένουμε να μας πάρει στα σοβαρά;
Όταν τιμούμε αντί να εκτελούμε τους εθνοπροδότες μας, τι μήνυμα άραγε περνάμε προς κάθε κατεύθυνση;
Όταν έχει ήδη ξεκινήσει το κύμα της αναμενόμενης γιγάντιας (Ιστορικά) Οικο-μετανάστευσης, με προοπτική να κορυφωθεί άμεσα και απότομα κι εμείς αντί να σφραγίσουμε τα σύνορά μας τα αφήνουμε αφύλαχτα και νομιμοποιούμε σωρηδόν και τους εγχώριους λαθρομετανάστες, τι μήνυμα άραγε περνάμε προς Αφρική και Ασία;
Όταν ήδη έχουμε χάσει μισό εκατομμύριο Έλληνες που τα τελευταία δέκα χρόνια μετανάστευσαν και τους επόμενους μήνες κινδυνεύουμε βάσιμα να χάσουμε ίσως ένα με δύο εκατομμύρια ακόμη, τι να περιμένουμε άραγε – ως προς την Εθνική Ασφάλεια – από την απότομη αυτή μείωση του Ελληνογενούς πληθυσμού σε σχέση με τους λαθρομετανάστες;
Όταν οι Έλληνες αξιωματικοί – Στρατού και Δυνάμεων Ασφαλείας – φεύγουν από τα Σώματα κατά εκατοντάδες – αν όχι κατά χιλιάδες – τι να περιμένουμε άραγε ως προς την Εθνική Ασφάλεια;
Όταν δειλιάζουμε να εκμεταλλευθούμε τους πόρους της ίδιας της χώρας μας – κι εν προκειμένω του Αιγαίου – πως περιμένουμε άραγε να το προσλαμβάνουν αυτό οι αντίπαλοί μας;
Όταν χρειαζόμαστε την πολυποίκιλη στήριξη των Συμμάχων μας, οι οποίοι όμως για να την παράσχουν θέλουν κι αυτοί τα «εύλογα ανταλλάγματα» τα οποία η Ελλάδα αρνείται να τους τα δώσει, πως περιμένουμε να αντεπεξέλθουμε σε όλα αυτά τα εκτενή Πολεμικά μέτωπα που μέρα τη μέρα θερμαίνονται ;
Και η πίτα σωστή κι ο σκύλος χορτάτος δεν γίνεται.
Όταν δεν τιμούμε τους Ήρωες Πολεμιστές μας όπως αυτούς της Κύπρου, τι μήνυμα άραγε περνάει στους υποψήφιους Πολεμιστές αυτού του Έθνους ως προς το τι να περιμένουν από την Πατρίδα για τις θυσίες τους;
Όταν αυτοί οι λίγοι Ηρωϊκοί Πολεμιστές της Κύπρου δεν έλαβαν ποτέ την στήριξη που χρειάζονταν από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, τι εμπιστοσύνη περιμένουμε να έχουν οι στρατιωτικοί μας στην «Κατεστημένη Πολιτεία» κατά τον επόμενο Πόλεμο;
Όταν παραδίδουμε τον Ηγέτη οιονεί Συμμάχων μας (Κούρδοι) πως περιμένουμε να το πάρουν αυτό οι κάθε ενδιαφερόμενοι δυνητικοί σύμμαχοί μας;
Όταν δεν στηρίζουμε το Κουρδικό Μέτωπο που κάποτε κρατούσε δεσμευμένο στην Ανατολία μισό εκατομμύριο Τουρκικό Στρατό και τώρα αποδεσμευμένος αυτός σταθμεύει στο Αιγαίο, τι επίδραση περιμένουμε να έχει αυτό δέκα χρόνια τώρα στην Εθνική Ασφάλεια της χώρας;
Η Ελληνική Πολιτεία είναι δυστυχώς μολυσμένη από τους διεφθαρμένους υποστηρικτές της Νεοταξίτικης Παγκοσμιοποίησης. Πολιτικούς, Διπλωμάτες, Ακαδημαϊκούς, διαννοούμενους, Στρατιωτικούς, Επιχειρηματίες, Κλήρο. Το αντεθνικό αυτό δίκτυο έχει απλώσει τα πλοκάμια του παντού.
Το αποτέλεσμα της αντεθνικής δράσης τους το βλέπουμε γύρω μας. Ζούμε ίσως την μεγαλύτερη Εθνική καταστροφή της Ελλάδας από την εποχή της Ρωμαϊκής εισβολής.
Πως άραγε περιμένουμε «αυτή» η «Ηγετική Ελίτ» του τόπου να χειριστεί επιτυχώς την Εθνική Ασφάλεια του Έθνους;
Ίσως ο πόνος και η εξαθλίωση του πληθυσμού μας που κάνουν την απειλητική εμφάνισή τους μέρα τη μέρα να οδηγήσει στην κατάρρευση αυτής της αρρωστημένης Ελίτ και στην γέννηση μιας άλλης Εθνικά ευαισθητοποιημένης.
Ίσως όμως και όχι.
Διότι αυτή η Ελίτ είναι προετοιμασμένη, οργανωμένη και εξοπλισμένη. Έχει ήδη έτοιμους τους κατάλληλους μηχανισμούς και τους απαραίτητους Πραίτωρες για να χειριστεί κατάλληλα την «Οργή Λαού».
Ενώ οι Πατριωτικές Δυνάμεις παραμένουν πεισματικά ανοργάνωτες. Πεισματικά ανώριμες. Και συνεπώς ανίκανες για Μεγάλα Έργα και τις Γιγάντιες Υπερβάσεις που απαιτούνται.
Ποιος άραγε μένει να παλαίψει για την Εθνική Ασφάλεια;
Οι … Υπηρεσίες;
Μα η ίδια η ΕΥΠ έχει καταγγείλλει επανειλλημμένα πως ενώ έχει ανάγκη «Πρακτόρων Πεδίου», την έχουν πήξει στους «γραμματείς» και στους «υπαλλήλους γραφείου».
Καταγγέλουν επίσης πως προσπαθεί να τρέξει με προϋπολογισμό ενός εκατομμυρίου ευρώ, τη στιγμή που η Τουρκική ΜΙΤ έχει μπάντζετ 500 εκατομμυρίων και τα Σκόπια 14 εκ!
Θεωρούμε πως έχουμε «φίλους» εντός της ΕΕ, φίλους όπως η Βουλγαρία, τη στιγμή που ήδη έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια να κατακρατεί τα ύδατα των ποταμών, πρακτική που θα χειροτερεύει όσο επιδεινώνεται η κλιματική μετάπτωση προς την ξηρασία. Προφανώς, όταν ακούμε πως οι επόμενοι Πόλεμοι θα είναι για το Νερό, δεν φανταζόμαστε ότι είναι κάτι που αφορά και στην δική μας Εθνική Ασφάλεια.
Το ότι έχουν αδειάσει τα νησιά του Αιγαίου από κατοίκους – αλλά και στο σύνολό της η Ελληνική Μεθόριος - , άραγε νοιώθει η Ελληνική Κοινή Γνώμη εάν και σε τι βαθμό επηρεάζει την Εθνική Ασφάλεια;
Το ότι πλέον η Ελλάδα εισάγει σχεδόν τα πάντα, συνεπώς δεν είναι πια αυτάρκης σε τρόφιμα, συνειδητοποιούμε άραγε τι θα σημαίνει αυτό εν καιρώ πολέμου;
Το ότι η κοινωνία μας πάσχει ή καλύτερα βρίθει από «μαλθακότητα» και αγγειοκαρδιακά νοσήματα μας λέει άραγε τίποτα περί του «ποιοι αλήθεια θα πάνε να πολεμήσουν» την «κρίσιμη στιγμή»;
Πολλώ δε μάλλον όταν οι σύγχρονοι στρατοί ήδη προετοιμάζουν τον «Υπερστρατιώτη του Μέλλοντος» την στιγμή που εμείς κάνουμε πως ούτε καν βλέπουμε το πρόβλημα.

Είναι τόσα πολλά τα «επεισόδια Εθνικών Εγκλημάτων» που συνθέτουν αυτή την Σπονδυλωτή Νοερή Ταινία αναφοράς στον «Νεκρό του Γκρέκο» - όπως θα μπορούσε να ονομαστεί με διάθεση εθνικού αυτοοικτιρμού αυτή η Επικήδεια Παράθεση -, που παύει να έχει νόημα να αναφερθούν κι άλλα.
Είναι τόσα μα τόσα πολλά….

Η Εθνική Ασφάλεια πάντοτε «πατούσε» επάνω στα «σοκ» της Κοινωνίας από τους εξωτερικούς κινδύνους. Αυτά ήταν που ανέκαθεν έπειθαν την Κοινωνία για τις Στρατηγικές επιλογές που απαραιτήτως έπρεπε να γίνουν για την προστασία της.
Όταν εκλείπουν αυτά, η Κοινωνία δεν δίνει την συγκατάθεσή της για τέτοιες επιλογές.
Αλλά η Κοινωνία δυστυχώς αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο μόνον όταν αυτός είναι σε πλήρη εξέλιξη. Όταν στοιχίζει χαμένα εδάφη, περιουσίες και κυρίως ζωές.
Αυτή τη μορφή μόνον αντιλαμβάνεται η Κοινωνία.
Αυτό είναι το «Σοκ» που την «ξυπνάει» και την ωθεί να πάρει τις σωστές αποφάσεις για την αυτοσυντήρησή της.
Όταν όμως ο κίνδυνος είναι «συγκεκαλυμμένος», «καμουφλαρισμένος» και χωρίς κόστος αίματος, τότε η Κοινωνία δεν αντιδρά.
Δεν δίνει την συγκατάθεσή της γι’ αυτά που πρέπει να γίνουν για την Ασφάλειά της διότι απλά δεν πιστεύει ότι κινδυνεύει.
Μέχρι που μια μέρα θα είναι πλέον αργά.


Γεράκι του Αιγαίου