«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 29/07/010, Ζητούν «Γη και Ύδωρ»…Ε, και;

Στόχος, 29/07/010

 
Ζητούν «Γη και Ύδωρ»…Ε, και;

Ας τα δώσουμε, να ησυχάσει και το κεφάλι μας…Να κοιμόμαστε και πιο ήσυχοι…
Άλλωστε, αν δεν έχεις κάτι, δεν ανησυχείς και μήπως το χάσεις. Βολικό δεν ακούγεται;

Όταν οι Πέρσες τα ζήτησαν πριν 2,500 χρόνια κάποιοι πρόγονοί μας αρνήθηκαν. Δυστυχώς, όχι όλοι. Αλλά τουλάχιστον κάποιοι τόλμησαν να εναντιωθούν. Και τα κατάφεραν. Τα 2/3, η πλειοψηφία των Ελληνικών Πόλεων πήγε με τους Πέρσες. Αλλά το εναπομείναν 1/3 δεν κάθισε να σκεφτεί πως είναι μειοψηφία και να υποταχτεί στο θέλημα της πλειοψηφίας. Συνειδητοποίησε τον «απόλυτο εθνικό κίνδυνο» και πήγε «κόντρα στο ρεύμα της πλειοψηφίας». Ασχέτως εάν Ιωνία, Νησιά, Βόρεια και Κεντρική Ελλάδα υποτάχτηκαν στους Πέρσες.
Εάν υποθέσουμε ότι η τότε μειοψηφία αποφάσιζε να ακολουθήσει την πλειοψηφία, πως άραγε θα ήταν ο κόσμος σήμερα;
Τολμάει να το σκεφτεί κανείς;
Το παράδειγμα εκείνης της μειοψηφίας είναι που πρέπει να μας εμπνέει σήμερα.
ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ. Η στάση της «τότε πλειοψηφίας» μπορεί να θεωρείται ως στάση Ντροπής για τον Ελληνισμό. Ντροπή και καταισχύνη και τίποτε άλλο.
Φυσικά, σύμφωνα με την Αρχή της Δημοκρατίας η απόφαση της πλειοψηφίας είναι το «Νόμιμο» και το «Νόμιμο είναι το μόνο Ηθικό». Έτσι;
Εσείς σήμερα – αλλά και όλος ο Δυτικός Κόσμος, Αρχαίος, Μεσαιωνικός και Σύγχρονος  - με ποιους συμφωνείτε;
Με την τότε «Μειοψηφία» ή με την «τότε Πλειοψηφία» των Ελλήνων;

Και πάλι σήμερα κάποιοι ζητούν «Γη και Ύδωρ», για μια ακόμη φορά. Μόνο που τώρα χρησιμοποιούν τόσο «συγκεκαλυμμένες μεθόδους επιβολής» που είναι αδύνατον να γίνει αντιληπτό «δια γυμνού οφθαλμού». Από τις ευρείες Κοινωνικές Μάζες τουλάχιστον.
Συμβαίνει όμως. Ασχέτως εάν δεν το αντιλαμβάνεται η Κοινωνική Πλειοψηφία.
Οφείλει λοιπόν η Λαϊκή Μειοψηφία που το συνειδητοποιεί να αντιδράσει.
Οι Ενστάσεις περί «Δημοκρατικής νομιμότητας» είναι από αστείες έως εθνικά επικίνδυνες.
Θέλει κι επεξήγηση;
Η απειλητική δράση των Τούρκων γίνεται όλο και πιο εμφανής. Όπως και η διαρκής υποχωρητικότητα της Ελλάδας. Ε, και; Ξεσηκώθηκε μήπως ο Ελληνικός Λαός; ΟΧΙ!
Το αντίστοιχο θράσος των Σκοπιανών και των Αλβανοτσάμηδων γίνεται όλο και πιο προκλητικό. Ξεσηκώθηκε μήπως η Ελληνική κοινωνία; ΟΧΙ!
Οι «δήθεν» σύμμαχοι εξακολουθούν να λειτουργούν ενάντια στα Εθνικά συμφέροντα. Αντέδρασε μήπως ο Ελληνικός Λαός; ΟΧΙ!
Φυσικά πλέον υπάρχει «άλλοθι».
Υπάρχει το ΛΑΟΣ. Το «Πατριωτικό Χωνευτήρι».
Ψηφίζει ο Πατριώτης ΛΑΟΣ και «καθάρισε». Δεν χρειάζεται ν’ ανησυχήσει για τίποτε πια. Δεν είναι ανάγκη να ξανασηκωθεί από τον καναπέ του, να «ξεβολευτεί».
Ασχολείται πλέον το ΛΑΟΣ με όλα τα Εθνικά Θέματα. Τόσο στη Βουλή όσο και στα τηλεπάνελ. Δεν χρειάζεται και τίποτε άλλο, άλλωστε, έτσι;
Το ΛΑΟΣ σαφώς και φέρει σοβαρότατες ευθύνες που δεν φρόντισε να χτίσει ένα μαζικό Πατριωτικό Κίνημα.
Η διαπίστωση δεν είναι αρκετή όμως.
Το ΛΑΟΣ έδειξε ξεκάθαρα και πεισματικά τις προθέσεις του. Χτυπώντας μάλιστα αποφασιστικά και καίρια κάθε αντίθετη (εσωτερική του) άποψη και δράση.

Αντιτίθεται σε οποιαδήποτε δημιουργία και ενίσχυση Μαζικού Λαϊκού Πατριωτικού Κινήματος.

Οι Πατριώτες όμως τι κάνουν;
Βλέπουν ξεκάθαρα ότι το ΛΑΟΣ στοχεύει απλώς να γίνει ΝΔ στη θέση της ΝΔ. Μια «Νεοφιλελεύθερη ΕΡΕ» και τίποτε παραπάνω.
Βλέπουν πως το ΛΑΟΣ δεν μπορεί, ούτε επιθυμεί να είναι ο «Πατριωτικός Πόλος», ο οργανωτής ενός «Μεγάλου Πατριωτικού Ανένδοτου».
Ποια είναι η αντίδρασή τους;
Ή συνεχίζουν να το ψηφίζουν ή «αποστασιοποιούνται».
Δεν εξαφανίζεται έτσι όμως, ούτε και καλύπτεται η ανάγκη δημιουργίας ενός μεγάλου μαζικού Εθνικού Μετώπου.
Τι κάνουν άραγε οι τόσες διάσπαρτες Πατριωτικές Δυνάμεις για να χτιστεί ένα ευρύ Μαζικό Πατριωτικό Μέτωπο;
Προφανώς τίποτα!
Από Μικροομάδες και Πατριωτικούς Πόλους πολλά. Πολλά και σκόρπια όμως.
Για μια ακόμη φορά η αρρώστια της Φυλής. Η «πολυδιάσπαση». Τα «Βιλαέτια» και τα «Μπαϊράκια».
Μέσα σ’ αυτό το νοσηρό περιβάλλον όπου οι μεν αποστρέφονται (κι ενίοτε μετά μένους και βδελυγμίας) τους δε, πώς να μιλήσεις για την απόλυτη ανάγκη μιας Πανεθνικής Πατριωτικής Αμφικτυονίας;
Επιεικώς, θα ήταν μια ακόμη απέλπιδα προσπάθεια σε ώτα μη ακουόντων.
Όχι. Οι ξερόλες, αλάθητοι και τρισμέγιστοι Έλληνες Πατριώτες θεωρούν ανόσιο και ανίερο να συμμαχήσουν με τον «αλλότοπο». Ναι, ρε. Όσο «ρηχός» ακούγεται αυτός ο «νεολογισμός», άλλο τόσο «ρηχή» είναι και η παραπάνω στάση.
Που ακούστηκε;
Η Μεγάλη Θήβα να συμμαχήσει με την διεφθαρμένη Αθήνα;
Η Μεγάλη Αθήνα να συμμαχήσει με την Πρωτόγονη Σπάρτη;
Η Μεγαλειώδης Σικελία να συμμαχήσει με την Μητροπολιτική Ελλάδα;
Το Άργος με την μισητή Σπάρτη;
Μα τι λέτε τώρα;
Είναι δυνατόν κάτι τέτοιο;
Όχι. Η κάθε Πόλη μόνη της και όποιος θέλει ας υποταχθεί κι ας ακολουθήσει το Μεγαλείο της.
Τα υπόλοιπα, περί Συμμαχίας υπερ του κοινού Εθνικού Σκοπού είναι βλακείες και ανοσιότητες.
Καλύτερα να κυριαρχήσει ο Πέρσης.
Εμπρός λοιπόν κύριοι. Συνεχίστε το παιγνιδάκι της «αυτονομίας» και βρείτε την «αυτοπραγμάτωσή» σας μέσα από ομαδούλες των δέκα, άντε τριάντα ατόμων, συν ένα blog.
Πόσοι άραγε έφυγαν ως τώρα από το ΛΑΟΣ;
Γιατί άραγε δεν έχει ήδη σχηματιστεί  ένα νέο ισχυρό Πατριωτικό Μέτωπο;
Γιατί τάχα όλες αυτές οι εκατοντάδες διαδικτυακές πατριωτικές παρουσίες δεν μπορούν να μετατραπούν σε μαζικό Λαϊκό Πατριωτικό Κίνημα;
Τι είναι αυτό που το φρενάρει και το καταδικάζει στην ανυπαρξία;
Τι άλλο θέλουν επιτέλους οι Ένοπλες Δυνάμεις, οι Δυνάμεις Ασφαλείας και ο Κλήρος για να συνειδητοποιήσουν πως πρέπει με κάθε τρόπο να ενισχύσουν ένα τέτοιο Κίνημα Εθνικής Ασφάλειας (γιατί, ας μην κρυβόμαστε, εκεί φτάσαμε. Να χρειάζεται ο τόπος ένα τέτοιο Κίνημα προκειμένου να διασφαλίσει την Εθνική του Ασφάλεια).
Οι Έλληνες Πατριώτες γνωρίζουν εξίσου καλά το πρόβλημα. Γιατί άραγε δεν απαιτούν μια τέτοια δυναμική οργανωτική εξέλιξη; Πχ με καταιγιστικά γραπτά τους και επιστολές προς τα ΜΜΕ, τα Οργανωτικά Σχήματα και τις «φυσιογνωμίες» - Πολιτικούς και μη - του ευρύτερου Πατριωτικού Χώρου.
Μπορούν επίσης να συμβάλλουν σ’ αυτό  «αναδεικνύοντας» τους κατάλληλους Ηγέτες.
Μαχητικούς Πολιτικούς Πατριώτες.
Πολέμαρχους και όχι Πολιτικάντηδες.
Επιθετικούς και διεκδικητικούς. Και όχι αμυντικούς και ηττοπαθείς βολεμένους.
Όσον αφορά στο περιβόητο «Βαθύ Εθνικό Κράτος» - αν υπάρχει ακόμη – καιρός είναι να βγει από το «κουκούλι» του και να εργαστεί «δυναμικά και αποφασιστικά» για την ταχεία ανάπτυξη αυτού του Μαζικού Πατριωτικού Κινήματος στα πλαίσια ακριβώς ενός Κινήματος Εθνικής Ασφάλειας.
Ο Κλήρος δε, εάν θέλει να υπάρχει και αύριο Ορθόδοξη Ελλάδα, θα πρέπει να εντάξει πάραυτα στην Ποιμενική του καθημερινότητα και την Πατριωτική Δράση.
Προφανώς, επειδή ο Πατριωτικός Χώρος πιστεύει με όλη του την ψυχή στην «παράμετρο του Ηγέτη» περιμένει να φανεί ο «Ένας» για να τον ακολουθήσει.
Για να εμφανιστεί όμως αυτός ο «Ένας» θα πρέπει να υπάρξουν οι κατάλληλες κοινωνικές συνθήκες. Πρέπει να γίνουν οι κατάλληλες πολιτικοκοινωνικές ζυμώσεις που θα «γεννήσουν αυτόν τον Ηγέτη».
Κι αυτές οι ζυμώσεις δεν θα προκύψουν από μόνες τους. Δεν θα έρθουν από παρθενογέννεση.
Πρέπει να τις «προκαλέσουμε».
Όλοι εμείς που αποτελούμε την βάση του ευρύτερου Πατριωτικού Χώρου. Όσο και αν διαφωνούμε σε τόσα και τόσα μεταξύ μας.
Θα μπορούσε πχ να γίνει μια δημοσκόπηση μέσα από όλα τα Πατριωτικά blogs και έντυπα για να αναδειχθούν τα εκατό πιο «αποδεκτά Πρόσωπα» του ευρύτερου Πατριωτικού Χώρου. Μη ενταγμένα στο ΛΑΟΣ εννοείται.
Και να ζητηθεί κατόπιν από αυτούς τους «Εκατό» να χτίσουν αυτή την «Πανεθνική Πατριωτική Αμφικτυονία», αυτό το Κίνημα Εθνικής Ασφάλειας.
Ότι θα αντιμετωπίσουν σοβαρά οργανωτικά προβλήματα καθώς και ιδεολογικά, ναι. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Αλλά θα είναι ένα ξεκίνημα.
Ο «Χώρος» θα δείξει κατ’ αρχήν ποιους εκτιμάει πραγματικά.
Κατόπιν, ένα Οργανωτικό Ιδεολογικό Συνέδριο θα μπορούσε να βάλει τα πράγματα σε μια πρώτη φάση «Ιδεολογικής σύνθεσης».
Ακόμη και αν δεν οδηγήσει πουθενά, θα είναι ένα πρώτο αποφασιστικό βήμα.
Και βεβαίως, θα δώσει την ευκαιρία στους «Υποψήφιους Πατριώτες Ηγέτες» να αναδειχθούν μέσα απ’ τις διαδικασίες του. Ακόμη και αυτό θα ήταν μέγιστο Οργανωτικό κέρδος.
Θα δώσει επίσης την ευκαιρία στις διάφορες Πατριωτικές Ομάδες να έρθουν σε συλλογική επαφή και να «μπολιάσουν» με τις σκέψεις τους η μια την άλλη.
Ίσως από την άλλη και να μην βγει τίποτα.
Προτιμάτε να το αφήσουμε έτσι; Χωρίς προτάσεις, χωρίς καμία δράση και πρωτοβουλία;
Ας το αφήσουμε.
Κι ας περιμένουμε μοιρολατρικά τον Παράγοντα Τύχη να κρίνει τα πράγματα.
Ο Θεός των Ελλήνων είναι Μεγάλος άλλωστε.
Τώρα γιατί αυτό μου θυμίζει το «Αλλάχου ακ’ μπαρ», είναι μια άλλη ιστορία που έχει αναπτυχθεί επαρκώς σε προηγούμενα σημειώματα.

Γεράκι του Αιγαίου