«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 30/09/10


Ο Εξορκισμός του Κακού μας Δαίμονα


«…Ο Θεός των Θεών και Κύριος των Κυρίων, ο των Πυρίνων Ταγμάτων Δημιουργός και των Αΰλων Δυνάμεων Τεχνουργός, ο των Επουρανίων και Επιγείων Τεχνίτης, ο τον τραχηλιάσαντα ποτέ Αρχιστράτηγον ρίψας επί της γης και τους συναποστάτας αυτώ Αγγέλους, Δαίμονας γενομένους εις σκότωσιν βυθού ταρταρώσας, δος τον αφορκισμόν τούτον. Εξορκίζω σε τον αρχέκακον της βλασφημίας και αυτουργόν της πονηρίας, ορκίζω σε πνεύμα ακάθαρτον κατά του Θεού Σαβαώθ και πάσης Στρατιάς Αγγέλων Θεού Αδωνάϊ, έξελθε και αναχώρησον από του κελλίου τούτου…»

Νάταν άραγε τόσο απλός ο εξορκισμός του κακού μας Δαίμονα.
Δεν είναι όμως.
Τι κι αν στηλιτεύονται καθημερινά τα καρκινώματά μας; Αλλάζει τίποτα;
Τίποτα πλην του όγκου της διαφθοράς η οποία και γιγαντώνεται.
Λες και όσο την μελετάμε, όσο την κατηγορούμε, τόσο αυτή θρέφεται αντί να αποδυναμώνεται.
Αλλά και ποιος να εξορκίσει τάχα τον κακό μας Δαίμονα;
Όπου και να κοιτάξεις θα δεις βολεμένους ή απελπισμένους.
Οι απελπισμένοι παλεύοντας με την εξαθλίωση και την καθημερινή αναζήτηση του μεροκάματου ούτε κατά διάνοια δεν δύνανται να τον παλέψουν. (Ίσως πιο πολύ στο νου τους έχουν μάλιστα το πώς να γινόταν να επωφεληθούν και τούτοι απ’ αυτόν).
Οι βολεμένοι, εφόσον περνάνε καλά δεν διακρίνουν κανέναν Δαίμονα, συνεπώς δεν νοιώθουν καν την ανάγκη να τον παλέψουν. Αντιθέτως, αφού περνάνε καλά, αρνούνται να τον παλέψουν, αρνούνται να τον εξαφανίσουν καθώς αυτό θα σήμαινε ότι αυτοί θα πάψουν να περνάνε καλά.
Τι μένει λοιπόν;
Κάποιοι λίγοι αφελείς ιδεολόγοι μάλλον.
Τους οποίους το «Σύστημα» αγνοεί για να μην τους ενισχύει άθελά του επικοινωνιακά με το να τους δίνει «σημασία».
Οι οποίοι, βεβαίως, όταν γίνονται αρκετά «επικίνδυνοι» για το Σύστημα της Διαφθοράς «απορροφούνται» κι αυτοί από τούτο. Γίνονται και κείνοι «ομοτράπεζοι». Βλέπεις όλοι έχουν την τιμή τους.
Υπ’ αυτό το πρίσμα, άραγε, υπάρχει ποτέ περίπτωση να εξορκιστεί/υπερνικηθεί αυτός ο Κακός μας Δαίμονας;


Διαφθορά….
πανάρχαιος (και μόνιμος;) σύντροφος του Ανθρώπου


«…Η γη μας έχει αρχίσει να εκφυλίζεται... Οι ενδείξεις για το τέλος του κόσμου έχουν αρχίσει να γίνονται έκδηλες…. Η δωροδοκία και η διαφθορά είναι πια κοινές πρακτικές….»

Σύγχρονο Μοραλιστικό κήρυγμα;
Όχι.
Ασσυριακή επιγραφή του 2800 πΧ, αποτελούσα την αρχαιότερη γνωστή προφητεία επικείμενης καταστροφής του κόσμου λόγω «διαφθοράς» των ανθρώπων.

Αλλά σίγουρα, εάν σκεφτούμε τις «φιλοσοφικές συγγένειες» Διαφθοράς, Ηθικής και κοινωνικά επιθυμητού και θεμιτού θα φτάσουμε ακόμη πιο πίσω.
Μέχρι και στις πρώτες προϊστορικές κοινότητες του Ανθρώπου. Αρνείται κανείς πως η πάσης φύσεως «δωροδοκία» και «πώληση προστασίας» ανάμεσα στις φυλές ανθούσε ακόμη και τότε;
Αρχαιότατος ανθρώπινος σύντροφος λοιπόν η Διαφθορά.
Ακόλουθος στα Μεταφυσικά χνάρια του (πάντα διπρόσωπου) Ιανού αλλά και των «Αρχετυπικών Διπόλων» γενικότερα, ενσάρκωνε πάντα την δεύτερη φύση του Ανθρώπου.
Ουσιαστικά, η παραπάνω αιτιολογία βρίσκεται πίσω από κάθε μα κάθε «εσχατολογική» ή κοινωνιολογική διάγνωση – προφητεία ανά την ιστορία και ανά τον κόσμο.
Όπως εξίσου και πίσω από κάθε μα κάθε «Κίνημα» στην Ανθρώπινη Ιστορία.
Αξιοσημείωτη είναι φυσικά η υποκριτική (;) αφέλεια του ανθρώπου να πιστεύει πάντοτε και σε κάθε εποχή  πως η «Διαφθορά» και ο «Εκφυλισμός» είναι «σύγχρονο, τωρινό νοσηρό φρούτο» της εποχής του και πως οι «παλιότεροι» ήταν καλύτεροι, πιο αγνοί, τιμιότεροι, μη διεφθαρμένοι.
Τα ίδια άλλωστε δεν λένε και σήμερα οι άνθρωποι;

«…Παλιότερα ήταν άλλες εποχές…δεν υπήρχε τόσο κακό…τόση διαφθορά…ήταν καλύτεροι οι άνθρωποι…»

Ήταν άραγε;

 «…Όταν κάποτε πρότειναν στον μεγάλο φιλόσοφο της Εφέσου Ηράκλειτο να αναλάβει την ηγεσία του δήμου, αυτός απήντησε με την περίφημη φράση: «άπαντας απάγξασθαι, ανήβειν καταλιπείν», τους είπε δηλαδή ότι θα έπρεπε όλοι να πάνε να κρεμαστούνε και να αφήσουν σε αυτόν σαν πολίτες μόνον εκείνους τους Εφέσιους, που δεν είχαν φθάσει ακόμη ούτε καν στην ηλικία της εφηβείας. Αυτό γιατί πίστευε πως η διαφθορά είχε απλωθεί τόσο πολύ στην πολιτεία και ότι μόνο με μία νέα γενιά, που δεν είχε ακόμη μολυνθεί από την κοινωνική σαπίλα, θα ήταν δυνατόν να φτιάξει την Νέα Έφεσο! Μάλιστα, αιτιολόγησε το σκεπτικό του, λέγοντάς τους ότι εσείς οι δημοκράτες της Εφέσου εξορίσατε τον πιο άξιο άνδρα ανάμεσά σας, τον Ερμόδωρο, πιστεύοντας ότι «κανένας από μας να μη είναι πιο άξιος και αν υπάρχει τέτοιος ας πάει να ζήσει κάπου αλλού με άλλους….».

Δηλαδή, δυόμισυ χιλιάδες χρόνια πριν, στην Έφεσσο, πάλι τα ίδια διαπίστωναν:

Πως

«…Η διαφθορά έχει πνίξει τα πάντα και τους πάντες…»

Και πως εάν θέλεις να χτίσεις μια πιο αγνή κοινωνία, πρέπει ν’ αρχίσεις από το «μηδέν» διαπαιδαγωγώντας ανάλογα μια νέα γενιά άφθαρτη ακόμη από τις ηθικές παθογένειες των Ενηλίκων.
Μήπως άλλωστε, η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία (πχ Αριστοφάνης), έχει λιγότερες αναφορές στον Πλούτο και στην Διαφθορά;
Αλλά και στην Ρώμη αργότερα τα ίδια δεν έλεγαν; Μόνιμη επωδός στα χείλη του κάθε Κικέρωνα και του κάθε Οράτιου, δεν ήταν άραγε το γνωστό :

 «…Αα, η παλιά Ρώμη, αυτή άξιζε, η Ρώμη του Ρώμου και του Ρωμύλου, η Ρώμη της Παλιάς Δημοκρατίας, η Ρώμη της Ηθικής…»;

Αλλά κι ο Ροβεσπιέρος με τον Μαρά σε αυτούς τους …. «Ηθικούς Αφορισμούς περί Διαφθοράς» δεν πάτησαν άλλωστε για να επικρατήσουν; Δεν τους αποδόθηκε τάχα ο τίτλος των «Αδιάφθορων» για να ξεπεράσουν αμέσως κατόπιν σε διαφθορά τους προκάτοχούς τους;
Να θυμηθούμε πως και ο Μακρυγιάννης τις ίδιες διαπιστώσεις κάνει περί «Διαφθοράς» για την χώρα μας και την εποχή του;
Όποια ιστορική σελίδα και αν ανοίξουμε, από Βορρά μέχρι Νότο και από Ανατολή σε Δύση, το κοινό στοιχείο είναι πάντα ένα: Διαφθορά.

Απληστία και εξουσία

Αυτά είναι που καθόριζαν πάντα τον άνθρωπο και την κοινωνία του.
Ο Υλισμός και ο Ηδονισμός.
Αυτά ήταν που όριζαν πάντα την ζωή του. Και ακόμη την ορίζουν. Αρχέγοντα ένστικτα που αποδείχτηκαν αρκετά ισχυρά ώστε να εξακολουθούν να άρχονται της κοινωνίας των ανθρώπων.
Ουτοπικές κοινωνίες πολλές περιγράφηκαν και εξαγγέλθηκαν στο διάβα της ιστορίας. Μα παρέμειναν ακριβώς αυτό. Ουτοπίες επί χάρτου. Όνειρα φιλοσόφων. Ρομαντικοί ή Ουμανιστές ή και τα δύο, δεν κάνει καμία διαφορά. Την διαφορά την κάνει το αποτέλεσμα. Πως η αναζήτηση της «πάσης φύσεως Ηδονής» αποδείχτηκε κυρίαρχη ακυρώνοντας τα όποια εγχειρήματα «Αρίστων Κοινωνιών».
Τι κι αν ο Πλάτωνας λακώνιζε λέγοντας πως η ιδανική Πολιτεία θα έλθει μόνον εάν κυβερνήσουν οι Φιλόσοφοι;
Και που κυβέρνησε ο Μάρκος Αυρήλιος άραγε άλλαξε τίποτε; Η Ρώμη και ο κόσμος παρέμειναν ίδια.
Και που καθόρισε ο Κομφούκιος το πρώιμο Κινεζικό Πολιτειακό Στάτους εξαφάνισε μήπως το στοιχείο της Διαφθοράς από την κοινωνία του;
Ακόμη κι αν ο Άνακτας ζει ασκητικά, ηθικά και λιτά, δεν κάνουν το ίδιο κατ’ ανάγκην και οι κάτωθεν αυτού. Η Dolce vita (ή τα Ερπετικά Συμπλέγματα κατά Sagan, όπως θέλετε πείτε το) υπάρχει στην ψυχή του ατόμου σαν αναπόσπαστο «πρόγραμμα πλοήγησης» και τον κατευθύνει στην αναζήτηση αυτών κυρίως των πραγμάτων που θα του δώσουν «ικανοποίηση» κι «ευχαρίστηση», δηλαδή «Ηδονή».
Λειτουργώντας σαν ναρκωτικό, αυτή η «αναζήτηση» κάνει τον άνθρωπο ικανό για τα πάντα προκειμένου να το «γευτεί». Τουτέστιν, ακόμη και για τα μεγαλύτερα «αίσχη».
Κι επειδή, όπως σοφά ελέχθη «…εάν ήταν να πλουτίζει κανείς από το μεροκάματο, τότε οι πάντες θα ήταν πλούσιοι…», γι’ αυτό και η «αναζήτηση της Ηδονής» (τα υλιστικά στοιχεία της οποίας αγοράζει   ο Πλούτος) είναι εφάμιλλη πάντα με την Μήτρα της Διαφθοράς.
Η Ηθική στάση βλέπεις δεν δημιουργεί πλούτο.
Αντιθέτως, στον πλούτο οδηγεί μόνον η αδίστακτη συμπεριφορά, η «ανήθικη συμπεριφορά». Πλούτο άλλωστε λέγει ο θυμόσοφος λαός κανείς δεν δημιούργησε «….με τον Σταυρό στο χέρι…».
Αντιθέτως, «…πλούτον εδημιούργησαν πολλοί, αλλά με το Σπαθί στο χέρι…» (και την «πονηριά» στο πίσω μέρος του μυαλού να «κατευθύνει» το χέρι, το λόγο και τις πράξεις του ατόμου).
Ασχέτως εάν, επανειλημμένα στην Ιστορία, πληρωμένοι Λόγιοι   «γυρίσαν το Σπαθί τ’ ανάποδα για να το παρουσιάσουν ως Σταυρό….» και να δικαιολογήσουν έτσι εγκλήματα με ένα επίχρισμα θεολογικής Ηθικής…..

Ηθική Ουτοπία

Όσο και αν καλόπιστοι Ηγέτες φιλόσοφοι προσπάθησαν στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας να χτίσουν Θεσμούς Ηθικής, είτε πέρασαν στο άλλο άκρο της Δυναστικής Πουριτανικής επιβολής (χάνοντας έτσι κάθε στοιχείο Ηθικής αλλά και ενισχύοντας έμμεσα την Διαφθορά – εφόσον το «απαγορευμένο είναι ακόμη πιο επιθυμητό»), είτε απλώς οι Ηθικοί Θεσμοί τους «προσπεράστηκαν» από την «Διαφθορά» - εφόσον αυτή πάντα βρίσκει τρόπους να «υπερπηδά κάθε Πολιτειακό ελεγκτικό κώλυμμα».
Όπως σοφά και «λακωνικά» λέγουν και οι σύγχρονοι δικηγόροι,

«….Οι νόμοι δεν γίνονται για τους νομοταγείς, αλλά για τους παράνομους…».

Ή αλλιώς,

«…όσους νόμους και ελεγκτικά προσκόμματα θες φτιάξε…αυτός που έχει την οικονομική δύναμη να πληρώσει, θα τα προσπεράσει…ο άλλος, ο νομοταγής πολίτης, απλώς θα μείνει για μια ακόμη φορά ακάλυπτος…γιατί οι «δωροδοκούμενοι» θα εξακολουθήσουν να κάνουν αυτό που έκαναν…να εξυπηρετούν μόνον αυτόν που πληρώνει….και δη, αυτόν που πληρώνει καλύτερα…»

Δυστυχώς, κατά πως δείχνουν τα πράγματα, όσο υπάρχει ο άνθρωπος και τα πάθη του, θα υπάρχει και η αναζήτηση της ηδονής που δίνει η εξουσία, ο υλισμός, ο καταναλωτισμός, ο σεξισμός, το χρήμα….
Ιδού ο Άνθρωπος, κατά πως λέει κι ο Νίτσε….
Ο οποίος όμως μας προσφέρει και τον «δημιουργικό αντίλογο»:

…Τον Υπεράνθρωπο….;

Μήπως εν τέλει η μόνη μας επιλογή είναι η δημιουργία ενός «άλλου ανθρώπου»;
Μιας άλλης «ποιότητας ανθρώπου»;
Μήπως είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε Νέα Πολιτειακά Μοντέλα που θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη αυτού του Νέου Ανθρώπου;
Και μήπως κάποιοι άλλοι το κάνουν ήδη σε κάποιες χώρες την ίδια στιγμή που φροντίζουν να μετατρέπουν όλους εμάς τους υπόλοιπους σε «σκουπιδότοπο ανθρώπων παλαιάς κοπής»;

Ονειροφαντασίες θα πουν κάποιοι.

Και τότε τα «προωθημένα» στρατιωτικά προγράμματα «Βιοπληροφορικής και Γενετικών εφαρμογών» (βλ. πρόγραμμα «Σούπερ Στρατιώτη» και κατ’ επέκταση «Σούπερ Πολίτη») των Μεγάλων Δυνάμεων τι είναι;

Κι αυτά «ονειροφαντασίες»;

Όταν το 1909 οι Στρατιωτικοί στην Ελλάδα χτυπούσαν το καμπανάκι για να βελτιωθεί εξοπλιστικά και Πολιτειακά η χώρα, το Πολιτικοκοινωνικό κατεστημένο της εποχής δεν έδινε καμιά σημασία. Αντιθέτως, τους σαμποτάριζε και τους σάρκαζε ως «ονειροφαντασμένους».
Αρνούνταν πχ να αναγνωρίσουν την απόλυτη ανάγκη (όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων) να προμηθευτεί η χώρα ένα θωρηκτό τύπου Αβέρωφ. Έκαναν τ’ αδύνατα δυνατά να αποδείξουν με κάθε τρόπο ότι δεν ήταν ικανό αυτό να συμβάλλει καίρια στη θωράκιση της χώρας.
Χρειάστηκε το Κίνημα του 1909 για να ξεπεραστούν δια του ξίφους αυτοί οι «Σκόπελοι της Πολιτικής Διαφθοράς».
Αντίστοιχα σήμερα αυτό το Καθεστώς της Διαφθοράς σαμποτάρει κάθε «εξελιγμένο ερευνητικό αμυντικό πρόγραμμα» υπό τις καλύψεις μιας υποκριτικής δήθεν Ηθικής και τάχαμου προστασίας του Πολιτεύματος που θα μπορούσε – λένε – να κινδυνεύσει από τέτοια «Αμυντικά Προγράμματα».

Κι όμως τους «βγαίνει».

Κάποτε βλέπεις υπήρχαν Στρατιωτικοί με ….. για να «δούν το μέλλον», να κρίνουν και να υποστηρίξουν καθώς ώφειλαν αυτό που έπρεπε να γίνει….

Αλλά ταυτόχρονα υπήρχε και ένα αντίστοιχο ισχυρό Πατριωτικό Κίνημα για να τους στηρίξει.

Σήμερα άραγε, τι απ’ αυτά υπάρχει;

Προφανώς, ξέρουν καλά «κάποιοι μαριονετίστες» τι κάνουν…

Όσο δεν χύνεται Ελληνικό Αίμα κανένα ισχυρό Πατριωτικό Κίνημα δεν αναπτύσσεται, ούτε και οι Πολεμιστές του Έθνους θα βγουν από τον λήθαργο και την αδράνεια του βολέματος που τους πρόσφερε το Διεφθαρμένο Καθεστώς που τους συντηρεί.

Αφού όλοι λοιπόν είναι «καλοβαλμένοι», ποιος θα κάνει την «διαφορά»;

Το χειρότερο;

Σκεπτόμενοι αυτά ακριβώς οι όποιοι λίγοι αγνοί Πατριώτες και μη βλέποντας αντίδραση από αυτούς που θα έπρεπε να αντιδρούν καίρια (αυτούς δηλαδή που τάχθηκαν να φυλάττουν την Εθνική Ασφάλεια), στο τέλος εξοργίζονται και «μεταλλάσσονται».

Γίνονται «πρόθυμοι υποστηρικτές του Διεφθαρμένου Καθεστώτος», όταν τους δίνεται η ευκαιρία.

Κι αυτό διαιωνίζεται.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της δήθεν Ειρήνης αυτού του δήθεν Δημοκρατικού Καθεστώτος της Διαφθοράς.




Γεράκι του Αιγαίου