«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 31/12/09


Πυρηνική Ελλάδα….Μονόδρομος Εθνικής Ασφάλειας….

Του Aigean Hawk

Τι είναι αυτό άραγε που απέτρεψε – εν πολλοίς και πολλάκις – μια Αμερικανική επίθεση στη Β. Κορέα;
Μεταξύ άλλων μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα και αυτό :
Το πυρηνικό της οπλοστάσιο.
Γι’ αυτό άλλωστε και αυτή η «ζέση» των ΗΠΑ να μην αποκτήσει το σφόδρα αντιδυτικό Ιράν Πυρηνική Ενεργειακή τεχνολογία και εγκαταστάσεις.
Διότι γνωρίζει καλά πως αυτό είναι το «προαπαιτούμενο στάδιο» για την ιδιοπαραγωγή πυρηνικών όπλων.
Όπως γνωρίζει εξίσου καλά – και πάλι λόγω του προηγούμενου της  Β. Κορέας – ότι όταν ένα κράτος διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο, δεν μπορεί να «πληγεί» εύκολα και αβασάνιστα όπως το Ιράκ, η Γιουγκοσλαβία και το Αφγανιστάν ας πούμε.
Και όταν κάτι τέτοιο λειτουργεί «ικανά αποτρεπτικά» έναντι μιας Υπερδύναμης, όλοι μπορούν να φανταστούν πόσο αποτελεσματική  θα ήταν μια τέτοια «πυρηνική ασπίδα»  έναντι μιας πολύ μικρότερης δύναμης.
Μιλάμε φυσικά για συσχετισμούς του τύπου Τουρκία έναντι Ελλάδας. Ή ακόμη και Βουλγαρία ή Σκόπια ή Αλβανία έναντι Ελλάδας και πάλι.
Σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Μήπως κάπως έτσι δεν ξεκινούν πάντα οι «Εθνικοί Εφιάλτες»; 
Άλλωστε, εδαφικές (και όχι μόνον) διαφορές υπήρχαν, υπάρχουν και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν μεταξύ μας.
Διαφορές οι οποίες οδηγούν αργά ή γρήγορα – πλην όμως ιστορικά  πάντα - σε πολεμικές συρράξεις.

Η Μεγάλη Γεωστρατηγική (πυρηνική) ανατροπή

Και αν τώρα η Ελλάδα διαθέτει ίσως συγκριτικό πλεονέκτημα επι συμβατικών εξοπλισμών έναντι των «Βορείων Γειτόνων» της και μια (μονίμως υπό αμφισβήτηση) «εύθραυστη σχετική ισορροπία» έναντι της εξ ανατολών «ασπόνδου συμμάχου» της Τουρκίας, τι θα συνέβαινε άραγε σε περίπτωση που αυτές οι χώρες μετατρέπονταν - σε δέκα  δεκαπέντε χρόνια - σε πυρηνικές έναντι μιας Ελλάδας που πεισματικά (και Γεωστρατηγικά αφελώς) θα παρέμενε «αποπυρηνικοποιημένη»;
Η Ελλάδα σύντομα θα είναι περικυκλωμένη από Πυρηνικά εργοστάσια. Ανάλογη  επιθυμία έχουν εκδηλώσει η Αλβανία, τα Σκόπια, η Τουρκία. Κάτι που έχει και την «συμφωνία» των Μεγάλων του Βορρά.
Μα και χώρες όπως η Συρία και η Αίγυπτος επίσης έχουν εκδηλώσει ανάλογη επιθυμία. Κι αν το ΝΑΤΟ διαφωνεί για κάποιες χώρες, οι νέες Γεωστρατηγικές διεθνείς ανακατατάξεις δίνουν άλλη τροπή στα πράγματα.
Όταν η Ρωσία, η Ινδία, η Κίνα, το Πακιστάν, η Β.Κορέα έχουν τη διάθεση να διαδώσουν την πυρηνική τεχνολογία, ουδείς δύναται να τους σταματήσει.
Πόσο μάλλον που μια Ευρωπαϊκή  Γαλλία είναι ένθερμη οπαδός και προπαγανδιστής της πυρηνικοποίησης μέχρι και ολόκληρης της άκρως επικίνδυνης Αφρικής!!!
Ο πυρηνικός κλοιός ήδη άρχισε να σφίγγει επικίνδυνα γύρω από την Ελλάδα.
Θα μπορούσε να πει μάλιστα κανείς, αφού ούτως ή άλλως θα υποστούμε τα όποια δεινά από την πυρηνικοποίηση των γειτόνων μας, γιατί να μην απολαύσουμε τουλάχιστον και τα «θετικά» μιας ανάλογης δικής μας πυρηνικοποίησης?
Η Βουλγαρία, μέχρι το 2009 θα κλείσει τον πυρηνικό σταθμό του Κοζλοντούι (έτσι λέει τουλάχιστον και παρεμπιπτόντως, το έχει δηλώσει ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν χωρίς να το κάνει πράξη). Παράλληλα, ετοιμάζει νέο (ή μήπως νέα;) πυρηνικό εργοστάσιο στο Μπέλενε, με δύο σταθμούς των 1.000 μεγαβάτ, ο καθένας.
Στις 9 Νοεμβρίου 2007 η τουρκική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε την κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων  (μεγαλύτερης ακόμη ισχύος) στις δυτικές περιοχές της χώρας.
Στις 10 Νοεμβρίου 2007 η Αλβανική κυβέρνηση ανακοίνωσε τον σχεδιασμό κατασκευής πυρηνικού εργοστασίου στο Δυρράχιο, 100 χιλιόμετρα από τα Ελληνικά σύνορα.
Στη Ρουμανία, στην περιοχή Τσερναβόντα, προτίθεται η Ρουμανική κυβέρνηση να κατασκευάσει πυρηνικό εργοστάσιο ισχύος  τουλάχιστον 1.000 μεγαβάτ.
Τέλος, αμέσως μετά την αναγνώριση της FYROM από τον Καναδά, τα Σκόπια πήραν και την «πυρηνική προίκα» τους από τους καλούς τους υπερατλαντικούς φίλους. Συμφώνησαν να προμηθευτούν Καναδικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες.
Η Ελλάδα έχασε εδώ και σαράντα περίπου χρόνια τη μεγάλη ευκαιρία να αποκτήσει το δικό της πυρηνικό εργοστάσιο (Κάρυστος, δεκαετία ’70).
Εάν το είχε κάνει, σήμερα θα είχε – εκτός από το σημαντικό ενεργειακό όφελος - και δικά της πυρηνικά όπλα.
Η γεωστρατηγική ισορροπία με την Τουρκία (και όχι μόνο) θα έγερνε καθοριστικά υπέρ της Ελλάδας.


Η «Πυρηνοφοβία» ως Εθνικός Κίνδυνος

Αντιθέτως, το ότι η «αντιπυρηνική νοοτροπία» είναι τόσο κυρίαρχη στην Ελλάδα εν αντιθέσει με τις «εν δυνάμει εχθρικές χώρες» - όπου είτε η κοινή τους γνώμη είναι θετική επί της «πυρηνικής στροφής» τους, είτε η Κοινή Γνώμη είναι «αυστηρά ελεγχόμενη» - θα επιφέρει σε λίγα χρόνια την «Μεγάλη Γεωστρατηγική Ανατροπή» στην «γειτονιά» μας.
Ακόμη και αν υπάρχουν σοβαρές αιτιολογήσεις της απόρριψης της «πυρηνικοποίησης» της Ελλάδας το  ’70, εφόσον, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, η τότε πυρηνική τεχνολογία δεν ήταν ίσως ιδιαίτερα ασφαλής, ούτε και η Κάρυστος η ιδανική τοποθεσία, δεν υπάρχουν ανάλογες «αιτιολογίες/δικαιολογίες» σήμερα.
Και η πυρηνική τεχνολογία είναι ασφαλέστερη και αποτελεσματικότερη σήμερα και η ιδανική τοποθεσία μπορεί να εντοπιστεί με ανώτερη αποτελεσματικότητα επιστημονικών υπολογιστικών μεθόδων σήμερα απ’ ότι τότε.
Εάν δεν πράξει η Ελλάδα την άμεση «Πυρηνική Στροφή», έστω και αν εξακολουθήσει μελλοντικά να διαθέτει σημαντικά ισχυρότερο Συμβατικό οπλοστάσιο (που ίσως αυτό να τεθεί κι εν αμφιβόλω στο κοντινό μέλλον εάν λάβουμε υπόψη την σοβαρή πιθανότητα «Ισραηλοποίησης Σκοπίων-Κοσόβου-Αλβανίας-Βουλγαρίας» από τις ΗΠΑ), θα είναι μονίμως έρμαιο των όλο και πιο «αποθρασυμένων» γειτόνων της που κάθε τρεις και λίγο θα παίζουν το «πυρηνικό τους χαρτί». Άλλοτε φανερά, άλλοτε «υπονοώντας» το, γεγονός είναι πως μονίμως θα «επικρέμαται ως Δαμόκλειος Σπάθη» επί των κεφαλών του επί «πυρηνική ομηρία» Ελληνικού λαού.
Συνυπολογίζοντας φυσικά και τα σημαντικά ενεργειακά οφέλη από την άμεση πυρηνικοποίηση της Ελλάδας, θα πρέπει επιτέλους και πάραυτα να πάψουμε σαν κοινωνία να πάσχουμε από αυτή την εθνικά άκρως επικίνδυνη «πυρηνοφοβία».
Δυστυχώς, ακόμη και αν υποθέσουμε πως στο «Ενεργειακό Ζήτημα» υπάρχουν ίσως «εναλλακτικές λύσεις» (πράγμα αμφίβολο εδώ που φτάσαμε πια ενεργειακά), από πλευράς «Αμυντικής» δεν υπάρχουν «ισάξιες εναλλακτικές».
Τίποτα μα τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει εξισορροπιστικά απέναντι στην «πυρηνική απειλή» του αντιπάλου παρά μόνο τα δικά σου πυρηνικά όπλα.
Έστω και αν όλοι κατανοούμε βαθύτατα τι εστί «πυρηνικός όλεθρος», με τέτοιους αδίστακτους γείτονες που περιβάλλεται η Ελλάδα, είναι δυστυχώς υποχρεωμένη να περπατήσει κι αυτή αυτό τον «δύσβατο δρόμο» της «Πυρηνικοποίησής» της.
Κι αφού οι πάντες σε αυτό τον τόπο φοβούνται (ή στρουθοκαμηλίζουν εσκεμμένα πλην εγκληματικά;) να ανοίξουν αυτό το εξαιρετικά «φλέγον θέμα», ας γίνει τούτο, εδώ σε αυτή την πατριωτική εφημερίδα.
Λαμβάνοντας δε, πρώτος το βάρος και την ευθύνη της δημόσιας υποστήριξης αυτών των σαφώς «μη δημοφιλών θέσεων», εύχομαι κι ελπίζω να συνειδητοποιήσουμε σαν λαός σύντομα την «πυρηνική θηλιά» που σφίγγεται γύρω μας και να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε – όσο «δυσάρεστο» και αν μοιάζει -  προτού είναι πάρα πολύ αργά για την επιβίωση του Ελληνισμού ως αυθύπαρκτο και αυτόνομο έθνος-κράτος.

Aigean Hawk