«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

4ο (τελευταίο) Μέρος : Στόχος, 03.09.09


«Σύνδρομο Διεθνούς Στρατιωτικοποίησης»

Η αναπόφευκτη σταδιακή στρατιωτικοποίηση της Ελληνικής (και όχι μόνον) κοινωνίας.



Η επιβολή της «Νέας Γενετικής Τάξης Πραγμάτων»

Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει επίσης το ότι η Νέα Γενετική Τάξη Πραγμάτων θα σημάνει και πως «…κάποιοι θα ισχυροποιήσουν την κοινωνική τους θέση - αυτοί πχ που θα έχουν την οικονομική δυνατότητα να ρυθμίσουν ενισχυτικά το γονιδιακό τους προφιλ - εις βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας που κοινωνικά και οικονομικά θα κατρακυλήσουν ακόμη χαμηλότερα…»
(«Ο αιώνας της Βιοτεχνολογίας», J. Rifkin, εκδ. Λιβάνη)
Με «ποιόν τρόπο» άραγε οι νέες ανώτερες κοινωνικές τάξεις των «Γενετικά Βελτιωμένων Ανθρώπων» θα περιφρουρήσουν την προνομιακή Ανώτερη Κοινωνική τους θέση απέναντι στις «βίαιες κοινωνικές εξεγέρσεις» των «Παλαιών (Φυσικών) Ανθρώπων» - αν όχι με τη «Βία των Πραιτώρων» μιας Στρατιωτικοποιημένης Κοινωνίας;
Επίσης, η «αναμενόμενη κορύφωση της κοινωνικής αντίδρασης» απέναντι στους Γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (και όχι μόνον «προϊόντα»)  θα έρθει όταν ο πληθυσμός συνειδητοποιήσει πως τα πάντα είναι «πατενταρισμένα» (πχ σπόροι, ζώα ή ακόμη και «Μεταμοσχευτικά όργανα»!) και πως είναι αδύνατον να τα χρησιμοποιήσει εάν δεν πληρώσει «αδρά».
Ποιος και πως θα αντιμετωπίσει άραγε εκείνες τις «κοινωνικές εντάσεις» του κοντινού μας μέλλοντος;
Τα «βιογενετικά συμφέροντα» που φυσικά ταυτίζονται με τα Μεγαλοεπιχειρηματικά δεν περιμένει βέβαια κανείς πως έχουν σκοπό να κάνουν πίσω στα σχέδιά τους. Στατιστικά δε, και όπως πάντα συνέβαινε ιστορικά, πιθανότατα αυτοί και θα «επικρατήσουν».

 Ποιος θα είναι άραγε αυτός που θα κατορθώσει να «επιβάλλει» (δυστυχώς) τέτοια project  και μάλιστα εσπευσμένα στην Κοινή Γνώμη για «λογαριασμό» τους;


Η επιβολή της «Νέας Πυρηνικής Τάξης Πραγμάτων»

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Διεθνούς Οικολογικού Κινήματος, «…παντού στον πλανήτη η ενεργειακή τάση είναι η  Πυρηνική επιλογή εφόσον το Διεθνές Πυρηνικό Λόμπι έχει πια «επανακάμψει» κι επανέρχεται δριμύτερο. Είναι δε ήδη περικυκλωμένη η Ελλάδα είτε από ήδη υπάρχοντα  πυρηνικά εργοστάσια, είτε από χώρες που έχουν επιλέξει ξεκάθαρα τον πυρηνικό δρόμο…» (http://ecogreens.gr/gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=1480).
Η Γαλλία, πλειοδοτούσα μάλιστα σε τούτην την τάση, προωθεί την άποψη ότι «…χωρίς καμία εξαίρεση ο Νότος θα πρέπει να έχει ελεύθερη πρόσβαση στην πυρηνική ενέργεια…».
«…Η πυρηνική ενέργεια είναι παρεξηγημένη…» κατά τον J. Lovelock (στο «Η εκδίκηση της Γαίας», εκδ. Λιβάνη).
Ταυτόχρονα αναζωογονείται ξεκάθαρα ο Ψυχρός Πόλεμος της Πυρηνικής αντιπαράθεσης, λαμβάνοντας υπόψη τις αντιπαραθέσεις της Δύσης με Β. Κορέα και Ιράν αλλά και την μόνιμη αντιπαράθεση του (πυρηνικού) Ισραήλ με τον Ισλαμικό κόσμο όπως και του Πακιστάν με την Ινδία.
Αλλά και για μια ακόμη φορά των ΗΠΑ και της Ρωσίας όπως φαίνεται από την νέα κούρσα «βαλλιστικών και αντιβαλλιστικών εξοπλισμών» - και όχι μόνον.
Η υπόνοια και μόνον φυσικά για μια Πυρηνική Τουρκία, αναπόφευκτα βάζει «αντίστοιχες» φωτιές και στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα όπου ναι μεν ξεκίνησε εδώ και λίγα χρόνια ο «δημόσιος διάλογος» περί Πυρηνικής Ενέργειας, πλην όμως οι «κοινωνικές αντιστάσεις» είναι ισχυρές.
Οι μνήμες άλλωστε από τα αντιπυρηνικά ακτιβιστικά μέτωπα προηγούμενων δεκαετιών είναι ακόμη νωπές. Όπως τη δεκαετία του ’70 που μετά από έντονες κοινωνικές αντιδράσεις απετράπη η εγκατάσταση πυρηνικού εργοστασίου στην Κάρυστο. Αυτές οι αντιδράσεις έχουν αφήσει έντονες αγωνιστικές παρακαταθήκες που δεν είναι καθόλου δύσκολο να αναζωπυρωθούν λαμβάνοντας εκρηκτικές διαστάσεις - δεδομένου πως την «αντιπυρηνική θέση» μοιράζονται στην Ελλάδα ταυτόχρονα Οικολογικό κίνημα, Αριστερά, Κεντροαριστερά καθώς κι ένα μεγάλο τμήμα της Δεξιάς. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που καμία κυβέρνηση δεν τολμάει ούτε καν να θέσει ευθέως το θέμα, παρά το «επαναφέρουν κάθε τόσο» δια της πλαγίας οδού.
Όπως ας πούμε η τωρινή ουσιαστικά ειλημμένη απόφαση για «…εγκατάσταση ελληνικού πυρηνικού εργοστασίου σε γειτονική χώρα ή ακόμη και Ελληνική  συμμετοχή στο Βουλγαρικό Μπέλενε…» (Κόσμος του Επενδυτή, 02/05/09).

Η αναβίωση του αντιπυρηνικού Μετώπου – ιδίως εν μέσω της παρούσας κοινωνικοοικονομικής κρίσης που ήδη έχει εξάρει τα κοινωνικά πάθη – θεωρείται δεδομένη, όπως και οι σφοδρές αντιδράσεις που θα προκαλέσει. Ποιος άραγε θα «αναλάβει να τις υπερκεράσει» και να επιβάλλει τις (διεθνείς κι εγχώριες) «πυρηνικές στρατηγικές επιλογές»;


Προς μια νέα Gladio;

Το παραπάνω ερώτημα προκύπτει εκ των πραγμάτων και αβίαστα.

Κάποτε οι κατά τόπους «Νατοϊκές Ομάδες τελικής Κρούσης» τύπου Gladio έφτασαν να προκαλούν «έκρυθμες καταστάσεις» (sic!) με σκοπό να στρέψουν τις ευρωατλαντικές κοινωνίες – σε αναζήτηση «προστασίας» - προς το κράτος. Αποσκοπούσαν να κάνουν την Κοινή Γνώμη της Δύσης (πχ Ιταλία) να δεχτεί  - υπό το κράτος του φόβου της τρομοκρατίας και της εγκληματικότητας - περιστολή των ατομικών ελευθεριών και καθεστώς «οιονεί αστυνομοκρατίας-στρατοκρατίας».
Όλα τα «διεθνή» (αλλά και «εγχώρια») σημάδια μήπως δείχνουν ξεκάθαρα πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια ακόμη  «Nέα φάση Gladio»;
Όλων τούτων των «μελανών σελίδων» δοθέντων και διακινδυνεύοντας να μπούμε στα χωράφια της Μεταφυσικής, θα παραφράσουμε την γνωστή ρήση για να πούμε:

«…Ακόμη και αν δεν υπήρχε η περί του “2012 φιλολογία”….με όλα αυτά τα σύννεφα που έχουν συγκεντρωθεί πάνω από τον πλανήτη, πιθανότατα θα έπρεπε να την εφεύρουμε…»

Ή αλλιώς,

«…όπως κάποτε όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στη Ρώμη, σήμερα όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην - εν συντόμω - Στρατιωτικοποίηση της παγκόσμιας κοινότητας….

…της Ελληνικής φυσικά μη εξαιρουμένης…»

Ποια είναι άραγε η Λεπτή κόκκινη γραμμή που ορίζει το σύνορο μεταξύ του «πριν» και του «μετά»;
Αναντίρρητα, είναι η στιγμή που η Κοινή Γνώμη επιτρέπει (αν όχι «επιζητεί») τα «Γκουαντάναμο».
Όταν η κοινωνία επιζητεί πλέον τις «πολλές και εύκολες συλλήψεις», την «εύκολη χρήση όπλων», την «απεριόριστη γκρίζα προφυλάκιση», την «σκληρή ανακριτική διαδικασία», την «ελεύθερη παρακολούθηση των επικοινωνιών».
Είναι η στιγμή που αρχίζει άλλο ένα επεισόδιο στο «Κυνήγι των Μαγισσών» και αναβιώνει για μια ακόμη φορά το Malleus Malleficarum σε όλη του την τραγικότητα.
Τότε είναι που – εκ των πραγμάτων - εμφανίζονται πάντα οι Πραιτωριανοί για να διαφυλάξουν ότι μπορεί να περισωθεί από την Κοινωνική Τάξη και ευρυθμία και η κοινωνία ζει και αναπνέει μέρα τη μέρα υπό τα τύμπανα ενός ακόμη διαρκούς πολέμου.
Ευχόμενη να μην είναι ο τελειωτικός!

Γεράκι του Αιγαίου