«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011


Στόχος, 7/08/08

Η Αναγκαιότητα ενός «Εθνικού Πράσινου Μετώπου».


Ένα «Εθνικό Πράσινο Μέτωπο» μόνο ανάχωμα στην καταστροφική επέλαση της αντεθνικής Οικο-Αριστεράς…

Το 1978 εκδόθηκε το «Ένας Πλανήτης Λεηλατείται» του Χέρμπερτ Γκρούλ - Γερμανού Συντηρητικού Πολιτικού, μεθέπειτα Χριστιανοδημοκράτη βουλευτή και στη συνέχεια βασικού ιδρυτή των Πράσινων – βασικοί καταλύτες και τα δύο της Ωρίμανσης του Πράσινου Κινήματος στην τότε Δ. Γερμανία.

Ο Α.Χαουσλάϊτερ και άλλοι ηγέτες ενός Ομίλου Συντηρητικών και Φιλελεύθερων Οικολόγων προέτρεψαν τον Γκρούλ να εγκαταλείψει τους Χριστιανοδημοκράτες και να ενωθεί μαζί τους στην ίδρυση ενός Πράσινου Κόμματος.

Ο Γκρουλ δημιουργώντας την Ομάδα «Πράσινοι – Δράση – Μέλλον» συνέβαλλε καταλυτικά στο εγχείρημα.

Βασικοί συνιδρυτές των Πράσινων Γερμανίας ήταν οι  «Εθνοοικολόγοι». Χονδρικά, έτσι θα ονομάζαμε κάθε Οικολογικά ευαισθητοποιημένο άτομο που ταυτόχρονα εμφορείται απο τα Εθνικά Ιδεώδη – αντί να τα προδίδει όπως κατά παράδοση πράττει η Αριστερά.

Όταν κάπου στο '80 ο Gruhl  αρνήθηκε την είσοδο των Αριστερών ως συνιδρυτές στο Νεόκοπο κόμμα των Πράσινων Γερμανίας ήξερε καλά τι έκανε. Έβλεπε διορατικά το τι μέλλει γεννέσθαι.

Όντως, αν και τους ανέκοψε την είσοδο κατά την ίδρυση, οι Αριστεροί επέμειναν.  Κατόρθωσαν μεθοδικά και όχι μόνον «μπήκαν» στους Πράσινους, αλλά κυριάρχησαν κιόλας στην πορεία, μέχρι που ώθησαν μάλιστα τον ίδιο τον Gruhl στην "έξοδο" του κόμματος.

Έτσι, κράτησαν "εκτός Πράσινων" όμως και πάσης φύσεως "συνειδητοποιημένους Εθνοοικολόγους". Ενα εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό του Οικολογικού Κινήματος.

Χαρακτηριστικό είναι ότι επι Gruhl και χωρίς τους Αριστερούς, οι Πράσινοι στις  εκλογές του 1979 έπιασαν  3,2% , ενώ κατόπιν (Οκτώβριο 1980) - μετά την προσχώρηση της Αριστεράς στο κόμμα - μόλις 1,5%.

Μικρό τμήμα των Εθνοοικολόγων προσχώρησε στα Κόμματα του Εθνικού χώρου. Ένα διόλου ευκαταφρόνητο τμήμα όμως, επέλεξε να παραμείνει στους κόλπους των Πράσινων και να παλέψει «εκ των ένδον» δημιουργώντας έτσι την "Εθνική πτέρυγα" των Πράσινων.

Κυρίως, έμειναν εκτός "Πράσινων" όσοι, έχοντας οικολογικές καταβολές, νοιώθουν εγγύτερα στις "Εθνικές ιδεολογίες" παρά στις Αριστερές αντεθνικές.

Πολίτες επίσης, με "ερεθίσματα" απο όλο το πολιτικοιδεολογικό φάσμα, που έλκονται από την Οικολογία,  έχουν εθνικές ευαισθησίες, δημοκρατικές και φιλελεύθερες καταβολές πλην όμως αρνούνται να ενταχθούν στα υπάρχοντα κόμματα, επιλέγοντας την «Ιδιώτευση» ως Πολιτικό Μονόδρομο.

Τα παραπάνω έχουν άμεση εφαρμοσιμότητα και στα "ένθεν της Ελλάδας οικο-εθνο-δρώμενα".

Όλες οι παραπάνω κατηγορίες "εθνο-οικολόγων" θα εντάσσονταν άνετα σε ένα Οικο-εθνο-φιλελεύθερο κόμμα τύπου Gruhl.

Ποιό είναι το ενδιαφέρον σε αυτό το "οικο-εθνικό μοτίβο";

1) Ότι αυτός ο κομματικός σχηματισμός θα συγκέντρωνε σημαντικές  "διαφεύγουσες" οικο-δυνάμεις που τώρα αρνούνται να δώσουν την ψήφο τους στα υπάρχοντα οικο-αριστερά σχήματα.

2) Θα συγκέντρωνε επίσης,  διαφεύγουσες "εθνο-οικο-δυνάμεις" που αρνούνται να ψηφίσουν Εθνικά Κόμματα, προτιμώντας την αποχή ή το λευκό (συνήθως για λόγους "μεταπολιτευτικών ανακλαστικών"), αλλά που άνετα θα ψήφιζαν ένα σοβαρό "εθνο-οικολογικό κόμμα".

3) Αυτό το "Οικο-εθνικό" κίνημα-κόμμα , φυσικά δεν θα συνεργάζονταν με κανένα ΣΥΡΙΖΑ όπως μονίμως (και κοινωνικά επικίνδυνα) φλερτάρουν οι διάφοροι Αριστερόστροφοι Πράσινοι, ούτε με κανένα ΠΑΣΟΚ ή όποια μελλοντική Κεντροαριστερά.

Αντιθέτως, θα ήταν εξαιρετικά πολύτιμος "δυνητικός (Φυσικός) σύμμαχος",  των Εθνικών πολιτικών δυνάμεων της Χώρας.

4) με τόσες δεκαετίες ιστορία το Ελληνικό Οικολογικό Κίνημα, οι "δυνητικοί ψηφοφόροι" του είναι εξαιρετικά περισσότεροι απο το 1% - 75.000 ψήφοι - που έπιασαν οι Πράσινοι στις τελευταίες εκλογές του 2007 – με μόνον 15ήμερη υποτυπώδη προεκλογική καμπάνια και καμία στήριξη από τα ΜΜΕ!  Το πραγματικό ποσοστό αγγίζει πιθανότατα – ενισχυμένο από την σύγχρονη Κοινωνική Περιβαλλοντική (ανακλαστική) ευαισθητοποίηση ένεκα της Κλιματικής Κατάρρευσης –  αρκετά μεγαλύτερα επίπεδα.


Όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να "προβληματίσουν" ιδιαίτερα τον Εθνικό Χώρο.

Διότι αυτός ο "εθνο-οικο-σχηματισμός" θα μπορούσε να αποδώσει άμεσα ακόμη κι ένα 2-3 % του εκλογικού σώματος – βάζοντας φραγμό επιπροσθέτως στην επικίνδυνη ανάπτυξη των Αριστερόστροφων Οικολογικών Δυνάμεων που μελλοντικά θα συναντηθούν αναπόφευκτα με την υπόλοιπη Αριστερά σε ένα μεγάλο κι επικίνδυνο Παναριστερό Μέτωπο.

Προσωπικότητες Σύμβολα του Εθνικού Χώρου, ιστορικές παρακαταθήκες, έστω και πληγείσες από Οικτρά Μεταπολιτευτικά Σύνδρομα - καθώς και τα αντίστοιχα ΜΜΕ - θα έπρεπε να πρωτοστατήσουν στην ίδρυση αυτού του Πράσινου Εθνικού Μετώπου.

Η Οικολογία, σήμερα, τις Ημέρες της χειρότερης Περιβαλλοντικής Κρίσης που βίωσε η ανθρωπότητα δεν μπορεί να είναι τμήμα κι αποπαίδι του κάθε κόμματος. Δεν μπορεί να υποβιβάζεται σε μια Υποεπιτροπή Περιβάλλοντος που  υποαπασχολείται με ένα «Οικο-πάρεργο» ως υποχρεωτικό «κομματικό μεταβατικό στάδιο» για μια «ανώτερη» κι «εκλόγιμη θέση».

Πρέπει να είναι αυτόνομος Κομματικός – Κινηματικός φορέας και να συνεργάζεται πολιτικά, είτε κατόπιν είτε προεκλογικά εν είδη Ομοσπονδίας ή Συνασπισμού με τους υπόλοιπους Εθνικούς Πολιτικοκομματικούς Φορείς.

Το Σύμβολο της Εποχής μας είναι ο Περιβαλλοντικός κίνδυνος. Και πρέπει να του δοθεί η αρμόζουσα σημασία και βαρύτητα. Η πολύτιμη εμπειρία των – διεθνών πλέον - Πράσινων αυτό απέδειξε περίτρανα.

Εάν αφεθεί η Πράσινη Οικο-αριστερά να κυριαρχήσει στο Οικολογικό Κίνημα, τότε κινδυνεύουμε η αντεθνική πολιτική των Κεντροαριστερών Συνασπισμών του κοντινού μέλλοντος να περιορίσει την Ελλάδα στα προ του 1897 σύνορα.

Θα πρέπει επίσης να γίνει σαφές, πως , όταν έρθει η ώρα για τα «Σκληρά Οικο-μέτρα» ενός αναπόδραστα οικτρού περιβαλλοντικού μέλλοντος, τότε δίπλα στις Δυνάμεις Εθνικής Ασφάλειας που θα αντιμετωπίζουν φυσικές (και όχι μόνο) καταστροφές δεν πρόκειται να σταθούν καμία Αριστερά και καμία Οικο-αριστερά.

Αυτοί, ως γνωστόν είναι μονίμως «απέναντι κι ενάντια στην Εθνική Ασφάλεια»,  επιδεινώνοντας πάντα εθνικές αρνητικές καταστάσεις κι επιδεικνύοντας μονίμως προδοτική εθνική μειοδοτική στάση αντί να συμβάλλουν στην αποκατάστασή τους.

Δίπλα στις Δυνάμεις Εθνικής Ασφάλειας σε αυτούς τους τιτάνιους αγώνες με τις Φυσικές Καταστροφές –κι έμμεσα, με τους πολλαπλούς εθνικούς κινδύνους που θα προκύψουν - θα βρεθεί αλληλέγγυα μόνον αυτό το Πράσινο Εθνικό Μέτωπο.

Είναι το μόνο Οικο- Κίνημα που θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν Οικολογική γέφυρα ανάμεσα στον περιβαλλοντικά δεινοπαθούντα πληθυσμό, στην ανάγκη να μην χαθούν Εθνικά Συμφέροντα σε αυτές τις μελλοντικές καταστροφικές μάχες αλλά και στον πολυμέτωπο αγώνα που θα δίνουν οι  Δυνάμεις Εθνικής Ασφάλειας εκείνες τις «Σκοτεινές Μέρες».

Αυτό δε, το Πράσινο Εθνικό Κίνημα είναι που θα προετοιμάσει τον πληθυσμό για τα αντικειμενικά σκληρά – ομολογουμένως - Περιβαλλοντικά Μέτρα που θα αναγκαστεί να λάβει εκείνη η Εθνική Κυβέρνηση Υπερεξουσιών του Μέλλοντος – με αντικειμενικά σημαντικό ρόλο των Δυνάμεων Ασφαλείας σε αυτήν.

Συνεπώς, ακόμη και αν δεν υπήρχε η ανάγκη γέννησης ενός Πολιτικού Εθνο-οικολογικού Φορέα, θα έπρεπε να «εφευρεθεί».

Το μέγιστο ευτύχημα θα είναι να βρεθεί σύντομα η Χαρισματική και Ισχυρή εκείνη «Προσωπικότητα Ηγέτης» που θα «εμπνεύσει» ώστε γύρω της να συσπειρωθούν οι «Εθνο-οικολογικές Δυνάμεις» του τόπου μας σε ένα Πράσινο Εθνικό Μέτωπο.

Γεράκι του Αιγαίου