«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 7/10/10


Αναζητώντας τον …. Κλήρο στον Εθνικό Αγώνα (2)


"...Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα Νικητήρια,
ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,
αναγράφω σοι η Πόλις σου Θεοτόκε.
Αλλ' ως έχουσα το Κράτος απροσμάχητον,
εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον,
ίνα κράζω σοι. Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε..."

Σύμφωνα με το Συναξαριστή, ο Ύμνος δημιουργήθηκε το 626, μετά τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης από την πολιορκία των Αβάρων και των Περσών, οπότε και εψάλη για πρώτη φορά.

  Κατά το έτος 626 η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε από τους Πέρσες και Αβάρους. Ο βασιλέας Ηράκλειος απουσίαζε στη Μικρά Ασία σε πόλεμο κατά των Περσών. Τότε ο φρούραρχος Βώνος μαζί με τον Πατριάρχη Σέργιο ανέλαβαν την υπεράσπιση της αυτοκρατορίας. Ο Πατριάρχης περιέτρεχε τη πόλη με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενεθάρρυνε τα πλήθη και τους μαχητές.

Ξαφνικά έγινε φοβερός ανεμοστρόβιλος που δημιούργησε τρικυμία και κατέστρεψε τον εχθρικό στόλο και τη νύκτα της 7ης προς την 8η Αυγούστου, αναγκάσθηκαν να φύγουν άπρακτοι. Ο λαός πανηγυρίζοντας τη σωτηρία του, συγκεντρώθηκε στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών και όλοι όρθιοι έψαλλαν τον από τότε λεγόμενο «Ακάθιστο Ύμνο» στην Παναγία, αποδίδοντας τα «νικητήρια» και την ευγνωμοσύνη τους στην  «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ».

(Από το  http://www.xfe.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=293 )

Θα πρέπει τάχα να περιμένουμε και σήμερα τίποτα ακραία φυσικά φαινόμενα να έρθουν ως «από μηχανής Θεός» για να μας σώσουν από τις επιθέσεις των Νέων Βαρβάρων;
Γιατί όχι; Πάντα – και καλώς - πίστευε ο Λαός μας στα Θαύματα των Ουράνιων Δυνάμεων γι’ αυτό και ιστορικά μεγαλούργησε επανειλημμένα στα Πεδία των Μαχών.
Μήπως όμως μας χρειάζεται εξίσου – αν όχι πιότερο - και το «Συν Αθηνά και χείρα κίνει»;
Ας μην αυταπατώμαστε:

 Χρειάζεται κι ο Αρχιερέας Σέργιος στα τείχη για να κρατάει την Εικόνα και το Σταυρό ώστε να παρακινηθεί κι ο Λαός σε υπερ πάντων Αγώνα ψάλλοντας για μια ακόμη φορά νικηφόρα τον Ιερατικό/πολεμικό αυτό Βυζαντινό Παιάνα των Ελληνορθοδόξων, το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ»…
Και μπορεί τότε η ανακήρυξη του Ύπατου Αρχιερέα να γινόταν δι’ «αυτοκρατορικής χειρός», σήμερα υπεύθυνη για τούτο είναι η Ιερά Σύνοδος.
Αναπόφευκτα, κάθε Πατριώτης Έλληνας αναρωτιέται με εθνική ανησυχία :

Είναι άραγε ικανοποιημένοι από το συγκεκριμένο Αρχιερατικό Έργο τους οι Σεβάσμιοι Άγιοι Πατέρες;

Διότι υπάρχει η λαϊκή αίσθηση ότι στην χειρότερη περίπτωση η εν λόγω Συνοδική δράση τους στάθηκε κατά των Εθνικών Συμφερόντων και στην καλύτερη ότι απλώς…τ’ αφήνουν στην τύχη κι ότι …προκύψει.
Την συνειδητοποιείτε άραγε αυτή την «ανήσυχη Αίσθηση των Λαϊκών του Έθνους ΣΑΣ» Σεβασμιώτατοι εν Χριστώ Αδελφοί ;
Και αναφέρομαι φυσικά, όχι στην (δυστυχώς) μειοψηφία των Πατριωτών Αρχιερέων μας που ηρωϊκά φυλάσσουν Θερμοπύλες αλλά στην πλειοψηφία που επέλεξε τον «Άπατρι Εκκλησιαστικό Διεθνισμό» μέσω της μεταναστολατρείας και την δι’ αυτής αλλοίωση του Ελληνικού Έθνους.
Αυτούς που θεολογικά περίτεχνα στέκονται πίσω από ένα «αόριστο»…

…Έχει ο Θεός…

Εάν αυτή είναι η Θεολογική απάντησή σας, επιτρέψτε μου ταπεινά να υπενθυμίσω πως κοντά είναι η 8η Νοέμβρη. Θα ήταν μήπως Θεολογικά σκόπιμο να αφοσιωθεί το Χριστεπώνυμο Ποίμνιο στην επίκληση – και μόνον - στα Αγγελικά Τάγματα και τους Αρχαγγέλους ώστε να «επιληφθούν» αυτές οι Ουράνιες Δυνάμεις για το Ελληνικό Έθνος – και να μην χρειαστεί να «ταραχτεί» κανείς  λαϊκός ή κληρικός εδώ κάτω;

Βεβαίως και σαφώς με κάθε ευσέβεια προσκυνούμε με δέος μπροστά στην πανίερη λάμψη Τους ανακράζοντας :

«…Των ουρανίων στρατιών Αρχιστράτηγοι, δυσωπούμεν υμάς ημείς οι ανάξιοι, ίνα ταίς υμών δεήσεσι τειχίσητε ημάς, σκέπη των πτερύγων, της αΰλου υμών δόξης, φρουρούντες ημάς προσπίπτοντας, εκτενώς καί βοώντας. Εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως Ταξιάρχαι, των άνω Δυνάμεων….»

Αλλά, με όλον τον σεβασμό, δεν νομίζω Σεβασμιώτατοι Πατέρες ότι θα σταθεί αρκετό για τη σωτηρία του Έθνους μας κάτι τέτοιο.

Μακάρι να αρκούσαν οι «Επικλήσεις», αλλά φευ…

Όπως λέχθηκε και στο προηγούμενο σημείωμα,

«…η Ιερά Σύνοδος και τα Σεπτά Μέλη της θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως στα χέρια τους σήμερα βρίσκεται ένα ακόμη χειρότερο «1453» για το Έθνος των Ελλήνων.
Ας μην επιτρέψουν να συμβεί.
Όσο δύσκολες και ασυνήθιστες ιστορικά αποφάσεις κι αν χρειαστεί να λάβουν….»

Εξηγήθηκε επαρκώς εκεί – αν και ήδη είχατε λάβει έγκαιρα και προσωπικά  ο καθένας σας το σχετικό κείμενο  πριν την δημοσίευση – το γιατί ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αντιμετωπίζει την ιστορική πρωτοτυπία στα Ελληνορθόδοξα Χρονικά να είναι ταυτόχρονα «στόχος» πολλών και διαφορετικών…. «κακοπροαίρετων πονηρών καλοθελητών».

Αυτό σημαίνει βεβαίως πως, προκειμένου να προστατευθεί ο Άγιος Πατέρας θα βρεθεί στην δυσάρεστη θέση να υπομείνει έναν Κλοιό Ασφαλείας ιδιαζόντως ασφυκτικό. Και νομίζω πως όλοι συμφωνούμε ότι το θέαμα του Πάπα που χαιρετάει τους Πιστούς μέσα από ένα Γυάλινο Κλουβί Προστασίας δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Άραγε θα το υπομείνει ο Μακαριώτατος; Θα μπορέσει να λειτουργήσει Αρχιερατικά μέσα σε ένα τόσο αυστηρό προστατευτικό δίχτυ ασφαλείας που ελάχιστες κινήσεις – κι αυτές αποστειρωμένες – θα του επιτρέπει;

Η «στενή αυτή φρούρηση» θα του διοχετεύει κάθε λεπτό της ημέρας την «φιλοσοφία» του ότι κάθε τι και καθένας που τον προσεγγίζει θα μπορούσε να είναι «δυνητικός κίνδυνος». Καθόλου ευχάριστο για Αρχιδιάκονο του Θεού και του Ποιμνίου. Και καθόλου εύκολο να φέρεται με «Αγιότητα» όταν τα πάντα γύρω του τον ωθούν να λειτουργεί ως «Ρισελιέ».

Κι αν υποθέσουμε ότι ο ίδιος είναι έτοιμος να το πράξει αυτό, να συμβιβαστεί με τους κανόνες ασφαλείας και να αποδεχτεί αυτόν τον ασφυκτικό περιορισμό της ελευθερίας κινήσεών του, ποιος θα είναι άραγε ο αντίκτυπος στους Πιστούς; Αλλά και στην ίδια την Ι. Σύνοδο; Την Πολιτεία, τα ΜΜΕ, την Ελληνική Κοινωνία αλλά και τη Διεθνή Κοινότητα;

Αν υποθέσουμε ότι ο ίδιος είναι έτοιμος να «θυσιαστεί» εάν «ήθελε προκύψει τέτοιο θέλημα Θεού», οπότε επιλέξει να συνεχίσει να λειτουργεί και να δρα ελεύθερα και απίεστα όπως ως τώρα, δηλαδή χωρίς ασφυκτικά μέτρα ασφαλείας, άραγε έχει ένα ανάλογο ηθικό δικαίωμα να πράξει κάτι τέτοιο; Δεν είναι μια απλή καθημερινή ανθρώπινη μονάδα ο Μακαριώτατος. Ανήκει στα Ιστορικά Σύμβολα της Ελληνικής Κοινωνίας. Ίσως μάλιστα είναι το κατ’ εξοχήν Σύμβολο.  Έχει τάχα το δικαίωμα να εκθέσει τον εαυτό του σε έναν τέτοιον κίνδυνο;

Θα πρέπει δυστυχώς να επαναληφθεί και να τονιστεί ότι,

ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος καθιστώμενος ως (διεθνής κι εγχώριος) «Γεωστρατηγικός τρομοκρατικός Στόχος» θέτει πλέον σε υπέρτατο κίνδυνο την ίδια την Εθνική Ασφάλεια.

Ένα πιθανό θανάσιμο πλήγμα κατ’ αυτού θα χώριζε την Ελληνική κοινωνία σε δυο κομμάτια. Και δη «αλληλοσπαρασσόμενα». Θα σήμαινε εν ριπή οφθαλμού «Εμφύλιο (και όχι μόνο) Πόλεμο» σ’ αυτόν τον τόπο.

Θα σήμαινε όμως ταυτόχρονα και διάλυση της Συνοχής της ίδιας της Ελλαδικής (αλλά και Ελληνορθόδοξης) Εκκλησίας.
Θα είχαμε πλέον βίαιη διάκριση και «αποχωρισμό» του «Εθνικά ευαισθητοποιημένου Κλήρου» και του «Διεθνιστικού». Άλλο ένα οδυνηρό ιστορικό «Σχίσμα» λοιπόν. Το «Διεθνιστικό» βεβαίως θα «προσχωρούσε» στο «Φανάρι» και η Ελλαδική Εκκλησία θα βρισκόταν στην δυσάρεστη θέση να δίνει μάχες χαρακωμάτων για να επιβιώσει κάτω από απανωτά «Πατριαρχικά επιτίμια ακοινωνησίας» και αφορισμών – προσφιλής ιστορικά τακτική του Φαναρίου άλλωστε. Η ιστορική και εκ βάθρων ρήξη με το Φανάρι θα ήταν αναπόφευκτη πια. Η Ελλαδική Εκκλησία θα αναγκαζόταν να απαντήσει απορροφώντας -προφανώς – όλες τις Πατριαρχικές Μητροπόλεις της Επικράτειας (όπως Κρήτη και Ρόδος) και φυσικά η Μόσχα «δεν θα άφηνε την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη».

Γιατί όλα αυτά;

Διότι απλά το Έθνος αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρότατο κίνδυνο διαμελισμού και καταστροφής στηριγμένου κατά μέγα μέρος σε μια αστείρευτη λαθρομετανάστευση και μάλιστα αλλόδοξων, ιστορικών και βεβαιωμένων εχθρών του Χριστιανισμού (Ισλαμ) και βεβαίως εξίσου βεβαιωμένων ιστορικών εχθρών του Ελληνισμού (Νεοωθωμανοί, Αλβανοί, Σλαβοβούλγαροι).

Κι από την στιγμή που η Ελλαδική Εκκλησία αντί να μάχεται κατ’ αυτών των υπαρκτών Εθνικών Κινδύνων, τους «επιδοτεί» βάζοντας στο Ύπατο Αρχιερατικό Αξίωμα υπερασπιστές των αντεθνικών επιθέσεων αντί για υπερασπιστές των Εθνικών Θέσεων, θα πρέπει να θεωρεί δεδομένη την «Ρήξη». Ταυτόχρονα Κοινωνική και Εκκλησιαστική.

Η οποία «Ρήξη» θα έλθει με μαθηματική ακρίβεια και βεβαιότητα. Θα προκληθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Διότι, πολλοί είναι κείνοι που θα είχαν συμφέρον από μια τέτοια «καταστροφική αποδόμηση» που θα επέφερε μια «εσωτερική ρήξη» της Ελληνικής κοινωνικής Συνοχής. Και δεν θ’ αφήσουν βεβαίως την «γεωστρατηγική ευκαιρία», το ιδανικό αυτό «τρομοκρατικό timing» να χαθεί ανεκμετάλλευτο.

Ο Σεβασμιώτατος κκ Ιερώνυμος και οι «συν αυτώ» δεν είναι «μόνοι τους», απλές «Μονάδες» της καθημερινότητας για ν’ αποφασίζουν με μόνο κριτήριο τις κατά την δική τους κρίση «Εκκλησιαστικές /κοινωνικές προτεραιότητες».

Υπάρχει κι ένα Ελληνικό Έθνος γύρω τους. Το ένα από τα δύο «Κύρια» συνθετικά της «Ελληνορθοδοξίας». Κι αυτό δεν πρέπει να λησμονείται ποτέ.

Θα πρέπει να λαμβάνουμε πολύ σοβαρά υπόψη το ότι, σε Σκοτεινούς Καιρούς ακραίων Εθνικών κινδύνων τίποτα δεν ρέει ομαλά. Είναι καιροί που βασιλεύει η «Παραδοξότητα».

Έτσι λοιπόν και σήμερα, εν έτι 2010 η Ι. Σύνοδος αντιμετωπίζει το παραπάνω «Παράδοξο». Και ή θα δώσει αυτή λύση στο «Πρόβλημα» (έστω και με «εξίσου Παράδοξο τρόπο») ή θα το πράξει η ίδια η Κοινωνία μέσω ενός «αυτοματισμού δυναμικής αντίδρασης» (και πάλι «εξίσου Παράδοξης») που προφανώς πολλοί και διάφοροι (εντός κι εκτός χώρας) «απεργάζονται».

Το προηγούμενο σημείωμα όπου περιγράφονται οι «Λογικοί Συλλογισμοί» που στηρίζουν τις εκτιμήσεις για τους εν λόγω κινδύνους βρίσκεται ήδη σε πολλές χιλιάδες χέρια. Τόσο από την αποστολή του σε κάθε Μητρόπολη και «Εκκλησιαστικά Κέντρα», όσο και από την δημοσίευσή του στον εβδομαδιαίο Τύπο όσο και γιατί κάνει ήδη καθημερινά τον γύρο του διαδικτύου. Φιλοδοξία του είναι να «προλάβει καταστάσεις» σε έναν αγωνιώδη αγώνα δρόμου με το χρόνο και τους «όποιους απέναντι». Καταστάσεις όμως που ήδη (δυστυχώς πλην πιθανότατα) «ζυμώνονται στους χίλιους δυό σκοτεινούς κόλπους της κοινωνίας» κάθε λεπτό που περνάει.

Η Σεβαστή Ι. Σύνοδος, αντικειμενικά,  δεν έχει και πολύ χρόνο στη διάθεσή της για να διαχειριστεί (ωφέλιμα για Έθνος κι Εκκλησία) αυτό το κρίσιμο Εθνικό/Εκκλησιαστικό ζήτημα.


«…Η χώρα μας κινδυνεύει άμεσα με διαμελισμό και εθνική καταστροφή. Οι Ένοπλες Δυνάμεις, οι Αρχές Ασφαλείας και οι Πατριωτικές κοινωνικές δυνάμεις της Χώρας  έχουν άμεση ανάγκη από Πατριωτικά Στηρίγματα στους Ανώτατους Πολιτειακούς Θεσμούς….Και όχι από πρόσθετους ακραίους Εθνικούς Κινδύνους – διότι αυτό θα σήμαινε για την Εθνική Ασφάλεια ένα τρομοκρατικό θανάσιμο χτύπημα κατά του (συγκεκριμένου) Αρχιεπισκόπου. Πρέπει πάραυτα και για λόγους ακριβώς Εθνικής Ασφάλειας να αποχωρήσει από τον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο ο Μακαριώτατος κκ Ιερώνυμος και η Ι. Σύνοδος να συνειδητοποιήσει τις ιστορικές της ευθύνες απέναντι στην Ελλαδική Εκκλησία και το Ελληνικό Έθνος και να αναδείξει Πατριώτη διάδοχο Αρχιεπίσκοπο…».

Οι Μέρες μας τελειώνουν Άγιοι Πατέρες.

Ο Λαός ΣΑΣ σας εκλιπαρεί. Τελειώστε αυτό που έπρεπε να είχατε τελειώσει προ πολλού με επίγνωση των κοινωνικοϊστορικών Εθνικών ευθυνών σας, ειδάλλως, θα μας πάρει όλους το ποτάμι του αίματος που θα χύσει για μια ακόμη φορά ο Λαός μας όταν θ’ αρχίσει πάλι από την αρχή έναν οδυνηρό Αγώνα Ανεξαρτησίας.

Πιστεύω βεβαίως πως δεν θέλετε αυτό το Αίμα στα χέρια σας.

Γεράκι του Αιγαίου