«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 8 Οκτωβρίου ‘09


Μεθόριος: ας αναβιώσουν τα «Βυζαντινά Θέματα»


Το Πατριωτικό Κίνημα χρειάζεται κάποια «σημεία αναφοράς έξω από τα συνηθισμένα».
Όπως και «εξίσου ασυνήθιστες Οργανωτικές Δομές».
Ένα Κίνημα Εθνικής Ασφάλειας δεν μπορεί και δεν πρέπει να εξαντλείται σε παραδοσιακούς αστικούς τύπους στυλ «Κόμματα» και «Αυτόνομες Μικροοργανώσεις» γενικού ενδιαφέροντος.
Απαιτούνται  «Ασυνήθιστες Δομές» που θα προσφέρουν ότι ακριβώς απαιτείται για να ανδρωθεί και να εξαπλωθεί το Κίνημα Πατριωτικοποίησης και Στρατιωτικοποίησης της Ελληνικής Κοινωνίας μέσα στις ιδιαίτερες συνθήκες του σήμερα.
Όπως ας πούμε μια «Πατριωτική Κοινότητα».
Και για την ακρίβεια μια «Πράσινη Αγροτοστρατιωτική Οικοκοινότητα» όπου η «Εθνοοικολογία εκ παραλλήλου με την αειφόρο στρατιωτική υπηρεσία» θα μπορεί να γίνει πράξη, τρόπος ζωής και καθημερινότητα.
Ένας χώρος όπου η Πατριωτική, Στρατιωτική και ταυτόχρονα Οικολογική συμπεριφορά θα είναι κανόνας και ευκαιρία ζωής.
Ένας χώρος όπου όλοι θα ανήκουν εκ παραλλήλου σε μια ιδιότυπη απαιτητική Εθνοφυλακή. Θα ζουν και θα εργάζονται με το όπλο στον ώμο, θα εκπαιδεύονται και θα εξασκούνται διαρκώς, ενσαρκώνοντας  το πρότυπο της Στρατιωτικής κοινότητας, πιστοί στην Παράδοση των «Βυζαντινών Αγροτοστρατιωτικών συνοριακών Κοινοτήτων (Θεμάτων)». Θα φιλοξενούν δε, θα εκπαιδεύουν κι εντέλει θα μυούν στον «Αγροτοστρατιωτικό Τρόπο ζωής» Πατριώτες επισκέπτες από όλη την Ελλάδα.
Οι οποίοι κατόπιν θα μπορούν να ιδρύουν αντίστοιχες «Αγροτοστρατιωτικές Κοινότητες» σε κάθε «ακατοίκητο σημείο» της υπαίθρου  σε όλο το εύρος των συνόρων.
Έτσι, μέσα από αυτή την ιδιότυπη αναγέννηση του «Θεσμού των Βυζαντινών Θεμάτων» θα δημιουργηθούν τα τόσο απαραίτητα Τάγματα Ακριτικής Πολιτοφυλακής και θα ζωντανέψει σταδιακά μια Παλλαϊκή Άμυνα αξιώσεων μέσα από τον ίδιο το Λαό.


Ξαναπρασινίζοντας τα «Ξεροβούνια» και τα «Ξερονήσια»

Κατάλληλο ως «πιλοτική εφαρμογή» για το σκοπό αυτό θα είναι ένα παραμεθόριο ακατοίκητο νησί με ξεροβούνια.
Σε πρώτη φάση θα πρέπει όλες οι απανταχού Πατριωτικές Ομάδες να θέσουν υπό την αιγίδα τους το Σχέδιο της ίδρυσης της Αγροτοστρατιωτικής Οικοκοινότητας.
Θα πρέπει να βρεθούν κατόπιν οι πόροι. Μεγάλοι και Μικροί χορηγοί.
Να πεισθεί η Πολιτεία να διαθέσει το νησί για κατοίκηση σε «Έλληνες πολίτες» αλλά και τις απαραίτητες εκτάσεις εντός αυτού για οικονομική αξιοποίηση (κυρίως αγροκτηνοτροφική).
Να συνταχθεί ένα άριστο ρυμοτομικό σχέδιο μιας Πρότυπης Αγροτοστρατιωτικής Οικοκοινότητας.
Να αναλάβει κάποιος φορέας (Κρατικός ή Ιδιωτικός) να κατασκευάσει τις υποδομές και τις κατοικίες τηρώντας αυστηρά τα Παραδοσιακά και τα Βιοκλιματικά Πρότυπα.
Βιοκλιματικές κατοικίες, οικολογικά υλικά δομικών κατασκευών, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, μικροφράγματα και δεξαμενές στα ορεινά για συγκράτηση και ορθή  εκμετάλλευση  των περιορισμένων υδάτων, μεταφορά στο νησί μεγάλων ποσοτήτων χώματος από την ενδοχώρα και εκτεταμένες βιοκαλλιέργειες στα πρότυπα της «Πεζούλας» σε κάθε πλαγιά.
Κι αυτό ακριβώς είναι ένα από τα «κλειδιά» της υπόθεσης.
Κάθε «άγονο ξεροβούνι» μπορεί να μετατραπεί με αυτή την πανάρχαια παραδοσιακή μέθοδο σε γόνιμη έκταση.
Τα ξεροβούνια και τα ξερονήσια μπορούν να «ξαναπρασινίσουν».
Αρκεί να το θέλουμε κι αρκεί να διδαχτούμε από την αγροτική παράδοση. Πολλώ δε μάλλον τώρα που υπάρχει και η σημαντική βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας.
Εάν παρασχεθεί δωρεάν κατοικία και σημαντικές εκτάσεις για καλλιέργεια, αγροτικά μηχανήματα, αφορολόγητο καθεστώς , ειδική επιδότηση παραγωγής, διασφαλισμένη απορρόφηση παραγωγής από το Στρατό, αντιμισθία για την μόνιμη στρατιωτική υπηρεσία, κλπ κλπ, ε, είναι αξιόλογα κίνητρα για να προσελκυσθούν οι υποψήφιοι Νέοι Κάτοικοι αυτής της Μεθοριακής Κοινότητας.
Ο οικισμός θα μπορούσε για αρχή να φιλοξενήσει πιθανόν περί τους διακόσιους πολίτες ως μόνιμους κατοίκους.
Τα κατάλληλα έργα, με τη στήριξη Ιδιωτών, Κράτους και προσωπική δουλειά των κατοίκων μπορούν να μετατρέψουν σιγά σιγά τα πέτρινα άνυδρα βουνά σε φιλόξενους πράσινους υδροφόρους όγκους.
Η Κοινότητα αυτή θα μπορούσε να αποκτήσει (με την γενναία χρηματοδότηση Κράτους, ΕΕ και Ιδιωτών) βιοκαλλιέργειες, ιχθυοτροφείο, μονάδα παραγωγής ενέργειας από ΑΠΕ, μονάδα αφαλάτωσης, στολίσκο αλιευτικών, οικοδόμους και τεχνίτες, ξενώνες, μια Σχολή ΟΑΕΔ, μια πρότυπη μικρή Αγροτική μονάδα Αποτοξίνωσης, εκκλησιαστική κατασκήνωση,   Βιολογικό καθαρισμό, Μονάδα παραγωγής χώματος (κόμποστ) από τα οργανικά απορρίμματα, μονάδα διαχείρισης ανακυκλώσιμων απορριμμάτων, πνευματικό κέντρο με ποικίλες πολιτιστικές δραστηριότητες, Προσχολική και Σχολική Μονάδα, διδακτικό προσωπικό, αστυνομικό και λιμενικό σταθμό, κτηνοτροφία και αγροτικές καλλιέργειες, βιοτεχνία παραδοσιακών τροφών και γλυκισμάτων με τμήμα e-commerce, καταστήματα εμπορίου (φούρνο, ζαχαροπλαστείο, μπαρ, ταβέρνες, ένδυση – υπόδηση, ψιλικά, κλπ), βιοτεχνία επεξεργασίας ειδών αλιείας, κοινοτικό διοικητικό μηχανισμό, Πανεπιστημιακή Ομάδα περιβαλλοντικών – θαλασσίων ερευνών, Ιατρικό κέντρο, φαρμακείο, ελικοδρόμιο, γεωπόνο, εκκλησία και ιερέα, στρατιωτικό φυλάκιο, ταχυδρομείο  κλπ κλπ
(Ταυτόχρονα, θα μπορούσε να εξελιχθεί στο «επίκεντρο των Εθνικών Μετώπων της Ευρώπης» αναγόμενο στον κορυφαίο Τόπο διαρκούς  συνάντησής τους – στα πλαίσια ίσως κι ενός μόνιμου Campus Επιβίωσης. Εάν επιτευχθεί τούτο, αμέσως αυτή η «Ελληνική Πατριωτική Κοινότητα» αναδεικνύεται στην σύγχρονη Δήλο του Ευρωπαϊκού Εθνικού Μετώπου με όλα όσα αυτό σημαίνει για την συνακόλουθα επιφυλασσόμενη πρωτοπορεία του Ελληνικού Εθνικού Μετώπου).
Ένα κοινωνικό/οικιστικό/αγροτοστρατιωτικό πείραμα τόσο υψηλών προδιαγραφών είναι προορισμένο να πετύχει και μόνον.
Και κατόπιν να «εξαπλωθεί».
Τα σπίτια και οι οικισμοί θα εκπληρούσαν την παραδοσιακή εικόνα αλλά και την κατάλληλη ρυμοτομία.
Η διαχείριση των υδάτινων πόρων θα ήταν η βέλτιστη.
Η επιστήμη θα είχε την ευκαιρία της να δείξει τον καλύτερό της εαυτό δημιουργώντας ένα Πράσινο οικιστικό διαμάντι.


Ας γεμίσουν τα σύνορα με Ρωμυλίες

Αξίζει επίσης να θυμόμαστε πως τα ακατοίκητα νησιά είναι και πιο «ευάλωτα» σε διεκδικήσεις κακών γειτόνων.
Είναι θέμα εθνικού ενδιαφέροντος λοιπόν η νεκρανάστασή τους. Και σταδιακά όλης της Μεθορίου.
Με σκοπό αυτό ακριβώς το επίτευγμα, πρέπει να ιδρυθεί Πατριωτική Ομάδα που να πολεμήσει οργανωμένα και με πάθος για τούτο.
Να βρει Πατριώτες σε κάθε χώρο της Ελληνικής κοινωνίας για να συμβάλλουν στο τιτάνιο αυτό εγχείρημα. Πολιτικούς και ιδιώτες να το συνδράμουν και να το προωθήσουν στην Πολιτεία για παντός είδους στήριξη.
Ανθρώπους του χρήματος να το στηρίξουν οικονομικά.
Επιστήμονες να συμβάλλουν με τις δωρεάν μελέτες τους.
Εθελοντές Πατριώτες να ενδιαφερθούν να πάνε και να κατοικήσουν σε αυτό το Ακριτικό Φρούριο επανδρώνοντάς το.
Σε αυτήν Την «Ιωνία» ή «Ρωμυλία» ή «Ρωμανία» ή «Τραπεζούντα» ή  όπως «περίπου» θα έπρεπε να βαφτιστούν αυτά τα «Νέα Θέματα» προς τιμήν των αλύτρωτων πατρίδων.
Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν για να στηριχτεί αυτό το «Φιλόδοξο Εγχείρημα». Ο χαρακτήρας της «Πράσινης Οικοκοινότητας» θα μπορούσε να της προσδώσει διεθνή διάσταση. Να διεκδικηθεί σοβαρή επιδότηση από την ΕΕ. Να ιδρυθεί Κέντρο Οικολογικών Ερευνών, ΑΠΕ και Πράσινης Περιβαλλοντικής ανάπτυξης. Να διοργανωθεί Διαρκές Διεθνές Εθνοοικολογικό Συνέδριο. Να ιδρυθεί τμήμα του Περιβαλλοντικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Να χτιστεί μαρίνα και Κόμβος συντήρησης και τροφοδοσίας ιστιοπλοϊκών.
Και άλλα πάρα πολλά ακόμη.


Μην  υπόσχεστε Ζωή….
….δώστε Ζωή στον Πολίτη…

Το πεδίο «Πράσινη Ανάπτυξη» είναι η Μεγάλη Ευκαιρία για το μέλλον.
Και όχι  μόνον για την ύπαιθρο και τα νησιά.
Ακόμη και για την Αθήνα θα μπορούσε (κι επιβάλλεται) να λειτουργήσει έτσι.
Εάν αναρωτιέται ένας (οποιοσδήποτε) Πατριώτης αντιδήμαρχος για το τι θα μπορούσε να κάνει ώστε να θεωρηθεί «εμβληματική Πολιτική μορφή» για τους Έλληνες Πολίτες, θα του έλεγα :

«…Βγες από τα συνηθισμένα. Κάνε κάτι εξαιρετικό. Κάτι μεγαλειώδες. Όλοι οι πολιτικοί υπόσχονται  Ζωή στον Πολίτη. Εσύ όμως, “Δώσε Ζωή”. Και κάνε το με έναν μεγαλειώδη, επικό, αυτοκρατορικό τρόπο που θα αφήσει τους πάντες άφωνους και έμπλεους δέους και σεβασμού μπροστά σου…»

Ρωτάς για το πώς θα το πετύχεις αυτό.
 «…Δεν έχεις παρά να ανεβείς στην ταράτσα του Δημαρχείου σου και να κοιτάξεις ένα γύρω τα ξεροβούνια της Αθήνας…Ξεδιάλεξε ένα και φαντάσου το ξανά καταπράσινο».

Σε βλέπω ω πολιτικέ Άνδρα Αθηναίε να μειδιάς και να λες πως δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.
Και τότε, σε ρωτώ, 

«…πως μωρέ οι πρόγονοι των ανθρώπων, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, χιλιετίες πριν κατόρθωναν και το έκαναν πράξη κι εσύ δεν μπορείς; Πότε αλήθεια διάβασες για τελευταία φορά ιστορία;
Έχεις μήπως ακούσει ποτέ για τις «Πεζούλες»; Γνωρίζεις τι ήταν αυτές; Άκουσες ποτέ για τους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας; Για τις τεράστιες εκτάσεις καλλιεργημένων ορεινών πλαγιών των Ίνκας; Για τις Πεζούλες στα απάτητα ξεροβούνια της Ανατολίας και της Κεντρικής Ασίας; Για τις Πεζούλες των νησιωτών και των ορεινών αγροτών μας; Για τις πεζούλες της Μάνης και της Ηπείρου;
Πείσε το Δημαρχείο σου να υιοθετήσει ένα Αθηναϊκό ξεροβούνι. Δημιούργησε μια Ομάδα Δουλειάς από όλες τις απαραίτητες ειδικότητες των τεχνικών υπηρεσιών σου που θα μελετήσει το βουνό και θα σου δώσει μελέτη. Τι συνολικό μήκος θα καλύψουν οι Πεζούλες από τη βάση ως την κορυφή, τι διαστάσεις θα τους δώσετε, τι θα καλλιεργήσετε κλπ κλπ Μάθε το κόστος και τις τεχνολογικές ιδιαιτερότητες του (φαινομενικά) Ολύμπιου αυτού επιτεύγματος, κοστολογήστε το, εν ανάγκη συνεργαστείτε και με άλλους  Δήμους,  ζητήστε χρηματοδότηση, και βάλτε το μπροστά. Κατασκευάστε δίκτυο «μικροφραγμάτων» και «δεξαμενών ομβρίων υδάτων» ώστε να μετατραπεί σε όαση ύδατος. Πλακοστρώστε τις διαδρομές περιπάτου. Πάνω απ’ όλα πίεσε με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο για να υπερνικηθεί η γραφειοκρατία που διαρκώς θα φρενάρει το σχέδιο. Πότε άδολα και πότε με «δόλο».   Όταν θα ολοκληρωθεί, είναι προορισμένο να διακρίνεται σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια από όλη την Αττική, ακόμη και από τον ουρανό. Όταν τελειώσει, θα έχεις δώσει Ζωή, ανάσα οξυγόνου στον Πολίτη. Τότε όλοι θα ξέρουν πως είσαι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα. Και όχι για τις μικρότητες της καθημερινής βρώμικης μικροπολιτικής… Ακόμη και ως «Βουνό της Πεζούλας» θα είναι Πράσινο Μεγαλούργημα. Σε τριάντα χρόνια όμως, η ίδια η φύση – με ελάχιστη ανθρώπινη βοήθεια - θα φροντίσει να ενώσει με βιομάζα και χώμα όλες αυτές τις πεζούλες μαζί και να τις μετατρέψει σε ένα υπέροχο ενιαίο «χωμάτινο βουνό» γεμάτο δάση που θα σφύζουν από ζωή…»


Η Σπανιότητα των «Μεγάλων Ανδρών»

Αυτά όμως είναι για Μεγάλους Άνδρες. Για Περικλήδες των Ακροπόλεων.
Και όχι για Μικροπολιτικούς των τηλεπάνελ, των πρωϊνάδικων και της Μυκόνου.
Θα πρέπει λοιπόν, ω σύγχρονε Άνδρα Αθηναίε να νοιώσεις πρώτα ως Μεγάλος Άνδρας για να κατορθώσεις μετά να σκεφτείς «Μεγαλεπήβολα» και κατόπιν να κάνεις αντίστοιχα «Μεγάλα Έργα».
Γιατί δεν θα ‘ναι καθόλου εύκολο να …«ΤΟΥΣ πάρεις το Ξεροβούνι από τα δόντια».
Άλλωστε, τα ξεροβούνια υπάρχει λόγος που αφέθηκαν έτσι από την Πολιτεία των Μικροπολιτικών και των Νεοκοτζαμπάσηδων. Τα θέλουν βλέπεις οι Νεκροθάφτες των Δασών για να τα μετατρέπουν σε πολυκατοικίες. Έτσι, μετατρέπουν τα βράχια σε χρυσό. Και την ζωή των παιδιών μας σε θάνατο.
Όπως άλλωστε και τα ξερονήσια υπάρχει λόγος που αφήνονται έτσι. Για να μπορέσουν να τα καταλάβουν ευκολότερα οι επίδοξοι εισβολείς – αφού πρώτα τα «πλημμυρίσουν» με λαθρομετανάστες.
Αντίστοιχα, και τα εγκατελειμμένα Ξεροχώρια της ορεινής υπαίθρου υπάρχει λόγος που αφήνονται έτσι από την Πολιτεία. Για να φεύγουν οι Έλληνες και να μπορούν έτσι να τα καταλαμβάνουν άνετα οι κάθε λογής (λαθρο)μετανάστες. Που μετά από λίγο θα αυτοανακηρυχθούν σε «μειονότητα» που ζητάει «αυτονομία».
Οικτρό παράδειγμα τα χωριά της Ηπείρου. Οι Αλβανοί μετανάστες σιωπηρά κάνουν μέρα τη μέρα την κατάληψη των Ελληνικών χωριών πραγματικότητα. Σε πολλά δε από αυτά είναι ήδη οι μόνοι κάτοικοι.

Η Μάχη για τα Ξεροβούνια, τα Ξερονήσια και τα Ξεροχώρια Πατριώτες, δεν είναι μάχη των ετερόδουλων Οικολόγων του Κολωνακίου – όπως ίσως μοιάζει εκ πρώτης όψεως.
Είναι μάχη που οφείλει να δώσει το Πατριωτικό Κίνημα.
Μέσα από ένα πολυμέτωπο Κίνημα Εθνικής Ασφάλειας.
Ας τη δώσουμε λοιπόν.
Όσοι έχουν στα χέρια τους τα «Οργανωτικά Κλειδιά» ας καλέσουν σε Προσκλητήριο.
Τώρα. Όσο ακόμη έχουμε λίγη ζωή μπροστά μας.

Γεράκι του Αιγαίου