«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Το 2ο βιβλίο της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς...ναι, υπάρχει και 2ο...

Από τα "ακυκλοφόρητα" της Συνωμοσίας Νο 2: "Φωτιά και Μπαρούτι..."

Αναμένοντας το κατά σειρά τέταρτο βιβλίο της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, το bloko.gr παρουσιάζει ακόμη ένα ακυκλοφόρητο βιβλίο- μπροσούρα της οργάνωσης, που υπήρξε η βάση συσπείρωσης και εκπόρευσης διεθνιστικών μηνυμάτων αλληλεγγύης μεταξύ μελών οργανώσεων ανά τον κόσμο που μοιράζονται τις ίδιες ιδεολογικές αρχές, με την επιδίωξη της δημιουργίας μιας αντιπαγκοσμιοποίησης της ένοπλης βίας.

Το βιβλίο με τίτλο "ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΜΠΑΡΟΥΤΙ από την Ινδονησία μέχρι και τη Χιλή" ακολουθεί.

Μια
πρόταση για τη FAI/IRF

Μια έκδοση από τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς

Ακούμε το τραγούδι της φωτιάς που έρχεται από μακριά. Οι λέξεις  μυρίζουν μπαρούτι. Απ΄την άλλη άκρη του κόσμου ανυπότακτοι σύντροφοι  καίνε τις νύχτες και απελευθερώνουν τόπους και στιγμές. Τους ακούμε...  Συνωμοτούν, σχεδιάζουν, επιτίθενται... Δε χρειάζεται να
πούμε τίποτε  άλλο, αφήνουμε τα αδέρφια μας να μιλήσουν για μας.

«Είμαστε όλοι Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Η Σ.Π.Φ. δεν είναι μια  οργάνωση ή απλά μια ομάδα. Αντίθετα, είναι η ανταγωνιστική έκφραση της  οργής και της περιφρόνησης απέναντι στην εξουσία και στις δομές της. Για  να εξαπλώσεις τη Σ.Π.Φ. το μόνο που χρειάζεσαι είναι βενζίνη, σπίρτα  και η επιθυμία να πολεμήσεις για την απόλυτη ελευθερία. Έχουμε ξεκινήσει  τον πόλεμο ενάντια στην υπάρχουσα τάξη.

Σ.Π.Φ. Μεξικού/FAI»

To παρακάτω κείμενο που ακολουθεί αφιερώνεται στη Σ.Π.Φ. Μεξικού και στα αδέρφια μας της FAI σε όλο τον κόσμο.




i)                    Φυσάει κόντρα...απ΄την Ινδονησία έως τη Χιλή

Τους τελευταίους μήνες από κάθε γωνιά του κόσμου όλο και πιο συχνά  εκρηκτικά μηνύματα από φωτιά και μπαρούτι διασχίζουν σύνορα και θάλασσες  φτάνοντας μέχρι εδώ, στις ελληνικές φυλακές που βρισκόμαστε αιχμάλωτοι,  αλλά όχι ηττημένοι.

Λέξεις ανακατεύονται με τη φωτιά και πίσω από τις στάχτες τραπεζών,  κρατικών οχημάτων, περιπολικών, εργαστηρίων νανοτεχνολογίας, κεραιών  τηλεοπτικής αναμετάδοσης, σεκιουριτάδικων, εμπορικών πολυτελών  πολυκαταστημάτων ανοίγουν μια υπόσχεση στους φίλους και μια απειλή στους  εχθρούς. Ανοίγουν τη ζωντανή πρόταση της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI). Ένα Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (IRF)  οργανώνεται πλέον στην Ιταλία, στην Αγγλία, στη Χιλή, στο Μεξικό, στην  Αργεντινή, στη Ρωσία, στην Ολλανδία, στο Περού, στη Βολιβία, στην  Ινδονησία, στην Αυστραλία, στην Ελλάδα...

Μια ιδέα που ξεκίνησε το ταξίδι της πριν δέκα χρόνια στην Ιταλία απ΄τα  αδέρφια και τις αδερφές μας της ιταλικής FAI και σήμερα είναι πιο δυνατή  από ποτέ. Η FAI σίγουρα δεν είναι ένα θεωρητικό παιχνίδι  ακίνδυνων λέξεων και συμβόλων, αλλά μια ιδέα να ζήσουμε επικίνδυνα και  αναρχικά με όλες μας τις αισθήσεις δίχως νεκρό χρόνο και δειλές  δικαιολογίες.

Συχνά τα κείμενα που φτάνουν στα χέρια μας όπως αυτό της ιταλικής FAI,  αυτό των άγγλων συντρόφων της FAI με τίτλο «Βροχή και φωτιά», η  ανακοίνωση της FAI απ΄τη Ρωσία, το κάλεσμα των 11 αναρχικών οργανώσεων  από το Μεξικό, καθώς και πολλά άλλα, μας γεμίζουν με μια περίεργη  αμηχανία. Είναι αυτή η απερίγραπτη χαρά που νιώθουμε όταν  ατομικότητες και ομάδες που δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλο φτάνουν στα  ίδια συμπεράσματα και νιώθουν τα ίδια συναισθήματα ακριβώς την ίδια  στιγμή.

Αυτό το συναίσθημα εκρηγνύεται σε κάθε λέξη που ξεκλειδώνει την επόμενη  και χαράζει μια κοινή διαδρομή εξέγερσης. Είναι από τις λίγες φορές που  δεν έχουμε πολλά να πούμε. Στα περισσότερα σημεία μας έχουν καλύψει ήδη  οι σύντροφοι. Όμως δεν θέλουμε να εξαντλήσουμε το κείμενο σε μια σειρά  φιλοφρονήσεων.

Γνωρίζουμε πως έχουμε δουλειά να κάνουμε και ένα δύσκολο δρόμο με μάχες να διαβούμε. Τώρα  θέλουμε να γίνουμε ακόμα πιο επικίνδυνοι, ακόμα πιο ουσιαστικοί, ακόμα  πιο αναρχικοί. Για αυτό μέσα από τις φυλακές γράφουμε πολύ, γιατί  θέλουμε να πράξουμε περισσότερο.

ii)                  Kάνοντας «μετάφραση» μέσα στη μετάφραση

Η επικοινωνία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος όλης της άτυπης δομής μας.  Αντιλαμβανόμαστε κάθε λέξη ως ένα προσκλητήριο μάχης ενάντια στην  εξουσία. Κάθε νόημα που αποτυπώνουμε πάνω στο χαρτί, θέλουμε να  βρούμε τον τρόπο να αποδράσει απ΄τη θεωρία και να μετουσιωθεί σε πράξη.  Μόνο μέσα στην πράξη δοκιμάζονται όλες οι θεωρητικές αξίες. Κάθε  λέξη, όμως, που χρησιμοποιούμε έχει τη δική της ιστορική προέλευση.  Συχνά ίδιες λέξεις εκφράζουν διαφορετικά νοήματα από χώρα σε χώρα. Η Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (FAI)  αποτελεί έναν διεθνή αναρχικό σχηματισμό ανάμεσα σε ατομικότητες και  πυρήνες που μιλάνε διαφορετικές γλώσσες, επιδιώκοντας, όμως, να  εκφράσουν μέσα απ΄ τις πράξεις τους την κοινή τους επιθυμία για την  αναρχική επανάσταση.

Για αυτό έχουν πολύ μεγάλη αξία οι μεταφράσεις κειμένων και προκηρύξεων  που κυκλοφορούν ανάμεσα στους κύκλους της Α.Α.Ο. (FAI) ώστε να γνωρίσει  ο ένας τις ιδέες του άλλου. Συχνά, όμως, χρειάζεται να γίνεται μια  δεύτερη «μετάφραση» της μετάφρασης ώστε να εξηγούνται κάποιες λέξεις που  έχουν διαφορετικά νοήματα από τόπο σε τόπο.

Εδώ κάνουμε μια πρώτη απόπειρα αυτής της διπλής μετάφρασης ώστε να ξεδιαλύνουμε κάθε πιθανή σύγχυση ανάμεσα σε συντρόφους. Η πρώτη επισήμανση, μας ήρθε απ΄τα αδέρφια μας στη Χιλή όταν οι σύντροφοι των columnas antagonicas intediarias  (ανταγωνιστικές εμπρηστικές φάλαγγες) προωθώντας το διάλογο μέσω της  πράξης, σε προκήρυξη με την οποία ανέλαβαν την ευθύνη για τον εμπρησμό  της τράπεζας Banco Estado στο Σαντιάγκο, έθεσαν ανοικτά  τον προβληματισμό τους για τη χρήση της λέξης επανάσταση και το νόημα  που του προσδίδουμε εμείς ως Σ.Π.Φ.

Η ένσταση τους στηρίχτηκε στο γεγονός ότι για αυτούς συνήθως η έννοια  της επανάστασης ταυτίζεται με το γενικευμένο λα΄ι΄κό ξεσηκωμό, που  συντελείται μέσω μιας ξαφνικής συνειδησιακής αφύπνισης των μαζών. Αυτήν  την επανάσταση επικαλούνται συνήθως οι μαρξιστές και λίγοι «αναρχικοί»  που δικαιολογούν τη χρήση της επαναστατικής βίας μονάχα όταν οι  κοινωνικές συνθήκες θα είναι ώριμες, εξορίζοντας την έννοια της ατομικής  εξέγερσης.  Άρα, μιλώντας για μια τέτοια επανάσταση είναι σα να μιλάμε  εξ΄ονόματος του λαού, κάτι το οποίο θυμίζει έντονα τις ένοπλες  πρωτοπορίες και τη μαρξιστική αντίληψη, με τις οποίες δεν έχουμε καμία  σχέση.

Βέβαια, είναι αλήθεια ότι συχνά χρησιμοποιούμε την έννοια της  επανάστασης στα κείμενα μας θεωρώντας αυτονόητο ότι έχοντας μιλήσει  επανειλλημένα για τον αναρχικό αντικοινωνισμό, τον αναρχοατομικισμό, την  τάση των εξεγερσιακών συντρόφων και τον επιθετικό μηδενισμό, γίνεται  κατανοητό τι εννοούμε με τον όρο της. Όμως συχνά οι χιλιομετρικές  αποστάσεις, οι ελλείψεις μεταφράσεων, καθώς και η ιδιαίτερη χρήση κάθε  λέξης σε κάθε τόπο, μας τονίζει την αναγκαιότητα να είμαστε πιο  ξεκάθαροι. Επισημαίνουμε, λοιπόν, πως σε καμία περίπτωση δεν  τρεφόμαστε με ψευδαισθήσεις για κάποια μελλοντική αόριστη κοινωνική  αφύπνιση απ΄τη μια στιγμή στην άλλη, ούτε για κάποιον λα΄ι΄κό ξεσηκωμό  με αναρχικά χαρακτηριστικά. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στις μάζες που  με τη δειλία και την αδράνεια τους συντηρούν αυτό το εξουσιαστικό  σύστημα. Για αυτό δεν είμαστε εχθροί μόνο με το κράτος, αλλά και με τις  κοινωνικές αξίες που το στηρίζουν, το δικαιώνουν και το αναπαράγουν  ως  κοινωνική σχέση στο εσωτερικό τους. Ακόμα και οι κοινωνικές διαμαρτυρίες  για καλύτερους μισθούς, για κοινωνική ασφάλιση, για περισσότερα  δικαιώματα, είναι κινητοποιήσεις με ημερομηνία λήξης, που καταλήγουν  ξανά στην παθητικότητα.

Εμείς πιστεύουμε πως το κάθε άτομο ξεχωριστά πρέπει να  συνειδητοποιηθεί, να αντιληθφεί το έγκλημα της ύπαρξης της εξουσίας, να  την καταργήσει στον τρόπο ζωής του και παράλληλα να αναζητήσει  συντρόφους για να χτυπήσει τη διάχυτη εξουσία του κράτους. Για αυτό  άλλωστε πιστεύουμε στον αναρχικό μειοψηφικό αγώνα και στο νέο αναρχικό  αντάρτικο πόλης.

Άλλωστε, η έννοια της επανάστασης από μόνη της δε σημαίνει  απελευθέρωση. Μην ξεχνάμε ότι και η δικτατορία των κομμουνιστικών  κομμάτων εγκαθιδρύθηκε, κυρίως, μετά από επαναστάσεις.  Εμείς, δεν  θέλουμε μια οποιαδήποτε επανάσταση, αλλά μια αναρχική επανάσταση που θα  καταργήσει κάθε μορφή εξουσίας. Για αυτό από εδώ και πέρα για να  γινόμαστε σαφείς πλέον στα κείμενα και στις πράξεις μας θα μιλάμε για  την αναρχική επανάσταση.

Μια άλλη παρανόηση που συχνά μπορεί να συμβαίνει έχει να κάνει με την αναφορά μας στον ένοπλο αγώνα.Γνωρίζουμε πως σε κάποιες άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα στην Ιταλία,  η έννοια του ένοπλου αγώνα παραπέμπει σε περασμένες δεκαετίες στη  λογική της ένοπλης πρωτοπορίας.

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως σε καμία περίπτωση δεν πιστεύουμε  στις πεφωτισμένες πρωτοπορίες και στην «επαναστατική» καθοδήγηση. Ότι  κάνουμε, το κάνουμε πρώτα από όλα για τον εαυτό μας. Μέσα από τις  επιθέσεις μας επικοινωνούμε με άλλους συντρόφους, διαχέουμε τις  αναρχικές αξίες, χτυπάμε το σύστημα, αρνούμαστε το ρόλο του θύματος και  απολαμβάνουμε τη ζωή μας μέσα απ΄την πιο άγρια και απελευθερωτική εκδοχή  της.

Παράλληλα, θέλουμε να οικοδομήσουμε το αντίπαλο δέος απέναντι στον  εχθρό κάνοντας σαφή την ύπαρξη ενός αδιάκοπου εμφύλιου πολέμου ανάμεσα  στους ανυπότακτους και την εξουσία. Επιδιώκουμε να τρομοκρατήσουμε τους  τρομοκράτες και να τους περάσουμε το φόβο της αντεκδίκησης στο δικό τους  στρατόπεδο, στις επαύλεις, στα κοινοβούλια, στα υπουργεία, στα  αστυνομικά τμήματα. 

Όλα αυτά μας προσφέρουν μια μεγάλη προσωπική ικανοποίηση. Για αυτό  άλλωστε προσδιορίζουμε τους εαυτούς μας ως αναρχοατομικιστές. Αντιπαθούμε  οποιαδήποτε άποψη θέλει να μετατρέψει την αναρχική επανάσταση από έναν  αυθεντικό τρόπο ζωής σε μια στρατευμένη αποστολή με κανόνες και αρχηγούς  στην υπηρεσία του γενικού «καλού» της κοινωνίας. Δεν θυσιαζόμαστε  για το «καλό» μιας κοινωνίας που συχνά την κλωτσάνε τα αφεντικά κι αυτή  γυρνάει και λέει «ευχαριστώ». Αν μέσα από τις πράξεις και το λόγο μας,  προκαλούμε απελευθερωτικά ερωτήματα και αμφιβολίες σε κάποιους άλλους  ανθρώπους ενάντια στο σύγχρονο τρόπο ζωής, αυτό είναι καλό πρώτα από όλα  για αυτούς τους ίδιους. Θα είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή αν στα  πρόσωπα τους συναντήσουμε μελλοντικούς συντρόφους. Αν πάλι όχι, εμείς  δεν πρόκειται ούτε στιγμή να εγκαταλείψουμε τη μάχη ενάντια στην εξουσία  και την αντι-κοινωνική κριτική μας, για να γίνουμε αρεστοί στον πολύ  κόσμο.

Υπάρχει, όμως, άλλη μια παράμετρος της κριτικής απέναντι στη χρήση  του όρου «ένοπλος αγώνας». Μια κριτική που προέρχεται κυρίως απ΄τα  αδέρφια και τις αδερφές μας της εξεγερσιακής αναρχίας. Η αναφορά στον  ένοπλο αγώνα μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί ως μια μονομανία, ως ένας  φετιχισμός των όπλων, ως μια άτυπη ιεράρχηση των μέσων του αναρχικού  αγώνα που τοποθετεί το ένοπλο ως την ανώτερη μορφή δράσης.

Εμείς πάντοτε τόσο στο λόγο μας, όσο και στις πράξεις μας δεν ιεραρχήσαμε τις μορφές σύγκρουσης με το σύστημα. Ποτέ  δεν πιστέψαμε ότι μια πράξη γίνεται περισσότερο και λιγότερο «αναρχική»  ανάλογα με τα ποσοστά βίας που συγκεντρώνει. Ταυτόχρονα, όμως, είμαστε  κάθετα αντίθετοι στους διαχωρισμούς των παραδοσιακών «αναρχικών» που  δικαιολογούν και υπερασπίζουν μια βίαιη ενέργεια, μόνο όταν αυτή  εκδηλώνεται μαζικά σε μια πορεία, αλλά την απαξιώνουν και την  υποβαθμίζουν όταν αυτή πραγματοποιείται στο σκοτάδι της νύχτας από μια  αποφασισμένη μειοψηφία συντρόφων.  Επίσης ποτέ δεν συμφωνήσαμε με  έναν ηλίθιο διαχωρισμό που διατυπώνεται από κάποιους «αναρχικούς» σε  ορισμένες χώρες και κάνει αποδεκτή την αναρχική βία μονάχα όταν αυτή  στρέφεται αποκλειστικά ενάντια σε έναν υλικό στόχο, αλλά αντίθετα  περιθωριοποιεί και αποδοκιμάζει την πρακτική της εκτέλεσης ενός  αξιωματούχου που στελεχώνει το σύστημα, κάνοντας λόγο για το σεβασμό της  ζωής. Για εμάς δεν υπάρχει κανένας σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή ενός  μπάτσου, ενός δικαστή, ενός εισαγγελέα, ενός δημοσιογράφου ή ενός  ρουφιάνου.

Όταν, λοιπόν, χρησιμοποιούμε τον όρο του «ένοπλου αγώνα» ουσιαστικά  στέλνουμε  και ένα μήνυμα σε αυτούς τους παραδοσιακούς παλαιοαναρχικούς  που με την ηθικολογία τους, θέλουν να ανακόψουν την ομορφιά της  αγριότητας της αναρχικής δράσης και να την περιορίσουν σε πιο ήπιες και  μαζικές μορφές διαμαρτυρίας απέναντι στο σύστημα. Για εμάς ένας  αναρχικός σύντροφος μπορεί να χρησιμοποιεί απ΄το μολύβι και το χαρτί ως  και το καλάσνικοφ και τις βόμβες ενάντια στην εξουσία και τον πολιτισμό  της.

Σαφέστατα, λοιπόν, και σήμερα στηρίζουμε και προωθούμε κάθε δράση ποου επιτίθεται με το δικό της ξεχωριστό τρόπο στο σύστημα. Αφισοκολλήσεις, αυτοοργανωμένες εκδόσεις και blogs,  μαχητικές πορείες, σαμποτάζ, επιθέσεις με πέτρες και μπογιές,  απαλλοτριώσεις τραπεζών, βομβιστικές επιθέσεις, εμπρησμοί κρατικών και  οικονομικών στόχων, εκτελέσεις αξιωματούχων της εξουσίας, αποτελούν τα  σύνεργα μας στο οπλοστάσιο της αναρχικής πρακτικής θεωρίας. Για αυτό  όταν μιλάμε για ένοπλο αγώνα, δεν μιλάμε μόνο για όπλα και για σφαίρες,  αλλά και για όλα τα παραπάνω και για οτιδήποτε φοβίζει την εξουσία και  βρίσκεται από τη μεριά του οδοφράγματος της αναρχίας.

Τώρα το γεγονός ότι χρησιμοποιήσαμε σε μεγάλο βαθμό τον όρο του  «ένοπλου αγώνα» για να σπάσουμε τα φετίχ της χαμηλής έντασης βίας που  προωθεί η ρεφορμιστική τάση της αναρχίας μας φέρνει αντιμέτωπους με την  παρανόηση που αναφέραμε προηγουμένως. Για αυτό επειδή δεν θέλουμε να  ετεροκαθοριζόμαστε απ΄τη δειλία κάποιων και να μοιάζουμε με κάτι που δεν  είμαστε, από εδώ και πέρα σκεφτόμαστε να αντικαταστήσουμε την αναφορά  στον ένοπλο αγώνα είτε με την επεξήγηση της πολυμορφίας του, είτε με την  ευρύτερη έννοια της άμεσης δράσης που περιέχει όλα όσα θέλουμε να  κάνουμε.

iii)                Το δίκτυο FAI/IRF

Μέσα απ΄ τους δεκάδες πυρήνες της Α.Α.Ο. (FAI), υπάρχει μια ουσία, η ουσία της αναρχικής προπαγάνδας στην πράξη. Η  εμφάνιση όλο και πιο συχνά νέων πυρήνων της FAI απ΄την Ινδονησία ως τη  Χιλή και απ΄την Αγγλία ως τη Ρωσία αποτελεί μια νέα προοπτική δράσης για  τον αναρχικό αγώνα. Η προοπτική ενός άτυπου χαοτικού δικτύου  αλληλο-υποστήριξης αναρχικών πυρήνων είναι ικανή να προκαλέσει σοβαρά  προβλήματα στην ομαλή λειτουργία του συστήματος. Αποτελεί μια  υπολογίσιμη απειλή που όμως δεν πρέπει να εξαντληθεί σε αμοιβαίους και  αυθεντικούς χαιρετισμούς ανάμεσα στους πυρήνες και τις ατομικότητες που  τη συγκροτούν.

Είναι σημαντικό να περάσουμε στο επόμενο βήμα. Έχουμε ήδη μιλήσει γαι τις κοινές αρχές μας. Πιστεύουμε στις ίδιες αξίες της άμεσης δράσης, που εκφράζεται στο εδώ και τώρα του αντικρατικού αγώνα που συναντιέται με την αντικοινωνική κριτική, και της διεθνούς αναρχικής αλληλεγγύης, που δεν γνωρίζει σύνορα και χώρες. Επίσης, στηρίζουμε και προωθούμε τον αφορμαλισμό ως την πιο αυθεντική μορφή αναρχικής οργάνωσης. Τέλος, σίγουρα όλοι εμείς που στηρίζουμε τη FAI μοιραζόμαστε την ίδια τρέλα, βαδίζοντας ενάντια στην εποχή μας και αδιαφορώντας για το τίμημα, όποιο και αν είναι αυτό.Αυτό το τίμημα είναι η εκκωφαντική αντίφαση ενός αναρχικού επαναστάτη. Ο  αναρχικός επαναστάτης που αγαπάει πολύ την ελευθερία και τη ζωή, είναι  εκείνος που ρισκάρει να τις χάσει και τις δύο, είτε κλειδωμένος σε ένα  κελί, είτε νεκρός από τις σφαίρες ενός μπάτσου. Όμως, αυτές οι  στιγμές άγριας και ανυπότακτης επίθεσης ενάντια στην εξουσία και τους  υποτελείς της αξίζουν παραπάνω από μια ολόκληρη ζωή πνιγμένη στους  συμβιβασμούς και την παραίτηση.

Το θέμα είναι πως όλα αυτά έχουν ξαναγραφτεί στο δημόσιο διάλογο που  έχει ανοιχτεί μέσα στους κύκλους της FAI-IRF. Έτσι, δεν αρκεί να έχεις  απλά ένα όπλο στα χέρια σου, όπως είναι η FAI, αλλά πρέπει να μπορείς να  το χρησιμοποιείς για να είναι αξιόμαχο.

iv)                Φωτιά και μπαρούτι

Τώρα, λοιπόν, θα μιλήσουμε για τη στρατηγική μας.

Καταρχάς, θέλουμε να πούμε δύο λόγια πάνω στην πρόταση που κατέθεσαν τα αδέρφια μας της ιταλικής FAI για τη χρησιμοποίηση του συμβόλου της Σ.Π.Φ. απ΄ τις ομάδες του IRF αναγράφοντας πάνω από το αστέρι της αναρχίας το όνομα τους.

Για εμάς το σύμβολο μας με τα πέντε βέλη που στοχεύουν από κοινού  στο κέντρο την εξουσία συμβολίζουν την έννοια του διεθνούς αναρχικού  αγώνα που μπορεί να διεξαχθεί στις πέντε ηπείρους του κόσμου. Επίσης, το  διαφορετικό μέγεθος που έχουν μεταξύ τους τα βέλη εκφράζει την  πολυμορφία της αναρχικής δράσης και τη διαφορετική ένταση που  εκδηλώνεται αυτή κάθε φορά.

Παράλληλα, τα πέντε βέλη τονίζουν τη σημασία και την αξία της FAI-IRF  γιατί είναι σαν τα πέντε δάκτυλα ενός χεριού. Το κάθε δάκτυλο από μόνο  του μπορεί να λυγίσει από τον εχθρό, αλλά όταν είναι ενωμένα σχηματίζουν  μια γροθιά που υψώνεται αλύγιστη ενάντια στο σύστημα. Η FAI-IRF  είναι αυτή η γροθιά. Ακόμα η φορά των βελών προς το κέντρο συμβολίζουν  τη σύντηξη των ανατρεπτικών δυνάμεων με αποτέλεσμα τη σχάση και τη  διάχυση των επιθέσεων μας ενάντια στο κάτεργο του σύγχρονου πολιτισμού.  Το αστέρι με το άλφα της αναρχίας που υπάρχει στο σύμβολο μας συμβολίζει  την καρδιά μας που ανήκει στην αναρχική επανάσταση.

Οπότε για εμάς είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή να παραδώσουμε το σύμβολο μας στη διάθεση της FAI/IRF για να το χρησιμοποιεί ελεύθερα η κάθε ομάδα ή πυρήνας του IRF βάζοντας το όνομα του πάνω από το αστέρι.

Τώρα όσο αφορά τη στρατηγική του αγώνα μας, όλοι εμείς που στηρίζουμε τη FAI  δεν περιμένουμε να συμβούν τα γεγονότα από μόνα τους και να φτάσουμε  στην αναρχική επανάσταση. Προτιμάμε εμείς οι ίδιοι να γίνουμε τα  γεγονότα εκείνα που θα δημιουργήσουν αναταραχή στο σύστημα.

Αυτή είναι η στρατηγική του μειοψηφικού αναρχικού αγώνα. Μέχρι  στιγμής αυτός ο αγώνας συνήθως διεξάγεται αποσπασματικά και πολλές φορές  απομονώνεται και περιορίζεται στα εθνικά σύνορα του κάθε τόπου.

Σημαντική εξαίρεση αποτελούν ανά διαστήματα τα διεθνή καλέσματα δράσης  που πραγματοποιούνται από πρωτοβουλίες συντρόφων. Ένα τέτοιο κάλεσμα  είχαμε πραγματοποιήσει και εμείς στην περίοδο του πρώτου δικαστηρίου  εναντίον της Σ.Π.Φ. και διαπιστώσαμε με ανέλπιστη χαρά ότι ο σπόρος της  αλληλεγγύης βρήκε γόνιμο έδαφος στους τόπους της Αργεντινής, της  Ιταλίας, της Ρωσίας, της Χιλής, της Ελλάδας, της Ινδονησίας, της  Ισπανίας, της Αγγλίας, του Μεξικό, της Αυστραλίας, της Γερμανίας, της  Πολωνίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας κ.α.

Τώρα γνωρίζουμε πως το δίκτυο της FAI/IRF μπορεί να αναβαθμίσει  ποιοτικά μια τέτοια ιδέα. Άλλωστε, η ουσία της FAI βρίσκεται στην καρδιά  της ανάπτυξης ενός αναρχικού διαλόγου μέσα από πράξεις. Όπως έχουν γράψει πολύ εύστοχα οι Ιταλοί σύντροφοι της FAI,  οι αναρχικές επιθέσεις δεν έλλειψαν ποτέ, όμως αν είναι ενωμένες σε ένα  διεθνές άτυπο δίκτυο βασισμένο σε μια αμοιβαία υποστήριξη, γίνονται πιο  ορατές και πιο βίαιες, ενώ η εξάπλωση τους και η επαναστατική τους  προοπτική πολλαπλασιάζονται.

Για αυτό και εμείς καταθέτουμε την πρόταση μας. Θεωρούμε πως ένας διάλογος της πράξης ανάμεσα στους πυρήνες της FAI πρέπει να αναζητά ανά περιόδους μια κοινή θεματική επεξεργασίας. Πιο συγκεκριμένα, ένας πυρήνας της FAI/IRF  όταν χτυπάει κάποιο στόχο μέσα απ΄την προκήρυξη με την οποία θα  αναλάβει την ευθύνη, μπορεί παράλληλα να ανοίξει ένα διάλογο με τους  άλλους πυρήνες. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε πως κάποιοι σύντροφοι  στην Αγγλία επιλέξουν να επιτεθούν στις κάμερες παρακολούθησης που  υπάρχουν στους δρόμους και γενικότερα στα μέσα ελέγχου και  παρακολούθησης. Αν το επιθυμούν μπορούν μέσα από την προκήρυξη τους να  θέσουν τη θεματική των καμερών και του τεχνολογικού ελέγχου της ζωής  μας, να την αναλύσουν, να παρουσιάσουν τις θέσεις τους και να προτείνουν  στο δίκτυο του IRF να ασχοληθούν κι άλλοι πυρήνες με το ζήτημα αυτό.  Προφανώς, οι υπόλοιποι πυρήνες κι ατομικότητες (όσοι το επιθυμούν  βέβαια) μπορούν να πραγματοποιήσουν αντίστοιχες πράξεις π.χ επιθέσεις σε  καταστήματα που πουλούν κάμερες και συστήματα ασφαλείας, σε εργαστήρια  DNA, σε κάμερες στο δρόμο, σε εταιρείες security κ.α. Οι προκηρύξεις  που θα ακολουθήσουν δεν είναι σίγουρο ότι θα συμφωνούν απόλυτα με την  πρώτη προκήρυξη που ουσιαστικά κάλεσε τη συγκεκριμένη εκστρατεία δράσης.Ακριβώς όμως εκεί συναντάμε την ουσία του διαλόγου της πράξης. Όταν  πυρήνες σε όλο τον κόσμο επιτίθονται σε ένα κοινό στόχο (π.χ. κάμερες)  και παράλληλα ανοίγουν μια αυθεντική συζήτηση προβληματισμού γύρω από  αυτό το θέμα. Γιατί όλες οι διαφωνίες, οι συμφωνίες, οι ενστάσεις, οι  αναλύσεις, οι τοποθετήσεις, προχωρούν τη συνειδητοποίηση μας ως αναρχικά  άτομα ένα βήμα πιο πέρα. Σίγουρα αυτές οι συζητήσεις που ακολουθούν μια  τέτοια πρακτική, δεν έχουν καμία σχέση με την αργοπορία ενός παλιού  αναρχισμού που ικανοποιείται να εξαντλεί όλη του την «αγωνιστικότητα» σε  φλύαρες θεωρητικές κουβέντες αμφιθεάτρων και ακίνδυνες οινοποσίες του  εναλλακτικού αναρχικού lifestyle.

Η FAI/IRF δεν καθυστερεί περιμένοντας στη σειρά το  επόμενο κοινωνικό ξέσπασμα ή την επόμενη κοινωνική κρίση. Παίρνει το  λόγο και τη δράση στα χέρια της γιατί ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος  είναι εδώ. Οι θεματικές που μπορούμε να πιάσουμε γαι να προκαλέσουμε  εκστρατείες της FAI είναι απεριόριστες. Υπάρχει ο μιλιταρισμός-ο  στρατός, ο εθνικισμός-ο φασισμός, η τεχνολογία ελέγχου-τα συστήματα  παρακολούθησης, η αστυνομία-η καταστολή, το θέαμα-οι δημοσιογράφοι, η  καταστροφή της φύσης-ο πολιτισμός, η οικονομική εκμετάλλευση-οι  τράπεζες, η αναρχική αλληλεγγύη- οι φυλακές, και δεκάδες ακόμα θεματικές  που μας κάνουν ορκισμένους εχθρούς αυτού του κόσμου.

Σίγουρα ο κάθε πυρήνας πριν καταθέσει μία διεθνή πρόταση δράσης οφείλει  να συνυπολογίζει τις στρατηγικές συγκυρίες και να κάνει σαφείς τις  θέσεις του.
Για αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στο διάλογο που θέλουμε να ανοίξουμε  να παρουσιάζεται αναλυτικά το σκεπτικό της κάθε θεματικής ώστε να  γίνεται αντιληπτό το περιεχόμενο της. Ακόμα και μια επίθεση σε έναν ίδιο  στόχο, π.χ. σε μια τράπεζα,  ο λόγος μιας προκήρυξης μπορεί να εκφράζει  μια διαφορετική αντίληψη. Οι πιο παραδοσιακοί αναρχικοί μέσα από μια  τέτοια επίθεση, συνήθως εκφράζουν την εναντίωση τους στο κράτος και στο  κεφάλαιο, ενώ εμείς ως κομμάτι του αντι-κοινωνικού-αναρχοατομικιστικού  ρεύματος μέσα από την πυρπόληση ή την ανατίναξη μιας τράπεζας εκτός από  την οργή μας ενάντια στο κράτος εκφράζουμε και την απέχθεια μας σε μια  κοινωνία που ενώ κλαίγεται για την οικονομική κρίση, ταυτόχρονα τα΄ί΄ζει  τις τράπεζες και χρεώνεται με δάνεια και πιστωτικές κάρτες  υποθηκεύοντας τη ζωή της.

Για εμάς η FAI/IRF είναι μια νέα αναρχία που γεννιέται μέσα απ΄το ξεπέρασμα της παραδοσιακής αναρχίας και των γραφειοκρατικών διαδικασιών της.

Αυτή η πρόταση συντονισμένων επιθέσεων σε μια διεθνή εκστρατεία μιας θεματικής κάνει τα σαμποτάζ της FAI/IRF πιο δυνατά, πιο αποτελεσματικά.Φανταστείτε μέσα σε ένα μήνα να καούν και να ανατιναχθούν για  παράδειγμα 30 εταιρείες ιδιωτικής φύλαξης-security, σε διάφορες χώρες.  Αυτό είναι σίγουρα ένα ισχυρό μήνυμα προς τους ιδιωτικούς μπάτσους και  τον κόσμο της ιδιοκτησίας.

Φυσικά, να έχουμε στο νου μας, ότι η εξουσία παραμονεύει και διαβάζει και η ίδια τις προκηρύξεις-καλέσματα μας.Δεν πρέπει να πιαστούμε απροετοίμαστοι και για αυτό θέλει προσοχή ο  τρόπος με τον οποίο πραγματοποιείται μια εκστρατεία της FAI/IRF. Για  παράδειγμα αν τεθεί ένας εξειδικευμένος στόχος, όπως οι φαρμακευτικές  εταιρείες, είναι πιθανόν, ιδιαίτερα στις χώρες που η FAI έχει έντονη  παρουσία και δράση, η αστυνομία να παρακολουθεί υποψήφιους στόχους,  θέλοντας να συλλάβει τους συντρόφους που θα επιτεθούν.

Είναι σημαντικό, λοιπόν, οι εξειδικευμένοι στόχοι είτε να χτυπιούνται  μεμονωμένα ή να περιέχονται συγκαλυμμένοι μέσα σε μια ευρύτερη θεματική,  πχ οι επιθέσεις ενάντια στις φαρμακευτικές εταιρείς μπορούν να  ενταχθούν στη θεματική της εναντίωσης μας στην επιστήμη που αλλοτριώνει  τη ζωή μας.

Φυσικά, η πλειοψηφία των θεματικών και των αντίστοιχων στόχων (π.χ.  τράπεζες, αστυνομικά τμήματα, πολιτικά γραφεία, εκκλησίες,  δημοσιογραφικά οχήματα, φασίστες κ.α) είναι τόσο χαοτική που είναι  αδύνατο να προστατευτούν απ΄τους ένοπλους φρουρούς της εξουσίας.

Εδώ θέλουμε να τονίσουμε πως όπως έχει ξαναγραφτεί η FAI/IRF  είναι ένα άτυπο αναρχικό δίκτυο πυρήνων και ατόμων που δρα ανώνυμα. Ο  συντονισμός που προτείνουμε (όπως έχουν προτείνει κι άλλοι σύντροφοι της  FAI παλιότερα) σε καμία περίπτωση δεν καταργεί την αυτονομία του  κάθε πυρήνα. Οι διεθνείς εκστρατείες συντονισμού δράσης δεν μονοπωλούν  τα χαρακτηριστικά της FAI. Οι πυρήνες εξακολουθούν να δρουν  αυτόνομα και μόνο όταν κι αν αυτοί επιλέξουν οργανώνουν και συμμετέχουν  σε ένα διεθνές κάλεσμα.

Επίσης, θεωρούμε πολύ σημαντικό σε αυτό το διάλογο της πράξης να συμμετέχουν εκτός από τα άτομα και τους πυρήνες της FAI, και οι φυλακισμένοι αναρχικοί που στηρίζουν την πρόταση του IRF.  Είναι ένας τρόπος για όσους από εμάς στερούμαστε την απόλαυση της  άμεσης δράσης εξαιτίας της ομηρίας μας, να παραμένουμε ενεργοί και  «συνένοχοι» στην αναρχική επανάσταση.

Για το τέλος καρατήσαμε μια πρόσκληση που θέλουμε να απευθύνουμε στα  αδέρφια και στις αδερφές μας σε όλον τον κόσμο. Μιλάμε για δύο γεγονότα  που πιστεύουμε ότι μπορούν να αποτελέσουν ένα δυναμικό κάλεσμα  ενεργοποίησης της FAI/ IRF. Το πρώτο είναι μια πολύ δυσάρεστη είδηση που έρχεται από την Ινδονησία και θλίβει απεριόριστα τις σκέψεις μας. Πρόκειται για τη σύλληψη τριών συντρόφων ( ένας τέταρτος διέφυγε και καταζητείται) μετά απ΄τον εμπρησμό τράπεζας.Οι συλληφθέντες σύντροφοι, σύμφωνα με την αστυνομία, είχαν στην κατοχή  τους μια προκήρυξη της FAI/Iνδονησίας που εξέφραζε τον πόλεμο τους  ενάντια στο κράτος, καθώς και την αλληλεγγύη τους στους φυλακισμένους  αναρχικούς σε όλον τον κόσμο.

Το δεύτερο γεγονός είναι δύο περιπτώσεις δικαστικών διώξεων που θα διεξαχθούν στη Χιλή. Μιλάμε για τη δίωξη του συντρόφου Luciano Tortuga,που τραυματίστηκε βαρύτατα όταν αντατινάχθηκε πάνω του ο εκρηκτικός  μηχανισμός που μετέφερε για να τοποθετήσει σε τράπεζα. Ο τραυματισμός  του τραυμάτισε τις καρδιές μας και η αγάπη μας για την αναρχία θα τον  συνοδεύει σε κάθε του δύσκολο βήμα. Παράλληλα, στις 28 Νοεμβρίου  δικάζονται πέντε αναρχικοί σύντροφοι ( Francisco Solar, Monica  Caballero, Felipe Guera, Omar Hermosilla, Carlos Rivero), κατηγορούμενοι  για ανατρεπτική δράση. Ορισμένοι από αυτούς είχαν συλληφθεί στο  παρελθόν για τη γνωστή περίπτωση «caso bombas», που αποτελεί ορόσημο  στην κατασταλτική στρατηγική του κράτους της Χιλής ενάντια στους  αναρχικούς. Αυτοί οι σύντροφοι είναι για εμάς αδέρφια μας δίχως να  έχουμε δει ποτέ το πρόσωπο τους, αλλά γνωρίζοντας τα κείμενα και τις  ιδέες τους, ξέρουμε πως το μυαλό και η καρδιά τους χορεύουν στον ίδιο  ρυθμό, της ελευθερίας και της αναρχικής επανάστασης.

Πιστεύουμε πως το ζήτημα της διεθνούς αναρχικής αλληλεγγύης και της  απελευθέρωσης των συντρόφων, αποτελεί μια από τις σταθερές αξίες και  στρατηγικές προτεραιότητες για τους αναρχικούς της πράξης. Για αυτό εμείς, η Σ.Π.Φ. πρώτης περιόδου-FAI, προσκαλούμε όλες τις ατομικότητες και τους πυρήνες της FAI/IRF να μην αφήσουν τα αδέρφια μας στην Ινδονησία και στη Χιλή μόνα τους.Υπάρχουν λέξεις που τόσο όμορφα συνοδεύουν τη φωτιά και το μπαρούτι,  στέλνοντας χαιρετισμό και σινιάλο αλληλεγγύης στους αιχμαλώτους  συντρόφους. Κάθε χτύπημα ενάντια στις δομές του κράτους και της  κοινωνίας του είναι μια έμπρακτη χειρονομία φιλίας, προς αυτούς που  λείπουν απ΄τις νύκτες της φωτιάς και βρίσκονται αιχμάλωτοι σε κάποιο  κελί.  Στη συγκεκριμένη εκστρατεία διεθνούς αναρχικής αλληλεγγύης της FAI/IRF, θεωρούμε πως κάθε σύμβολο της εξουσίας (τράπεζες, security,  αστυνομικά τμήματα, δικαστήρια, φυλακές, αντιπροσωπείες πολυτελών  αυτοκινήτων, πολιτικά γραφεία, κάμερες κ.α) αποτελεί μια υπέροχη  ευκαιρία για να καταστραφεί. Οι σύντροφοι που διώκονται στην Ινδονησία  και τη Χιλή κατηγορούνται για διαφορετικές μεταξύ τους δράσεις, για αυτό  η πολυμορφία των χτυπημάτων σε διάφορους στόχους, αποδεικνύει το  αδιαίρετο μέτωπο του νέου αναρχικού αντάρτικου πόλης και της νέας  αναρχίας. Επίσης, έτσι διευκολύνεται η οργάνωση αυτής της  εκστρατείας, καθώς ευνοείται η αυτόνομη επιλογή του κάθε στόχου από τον  εκάστοτε πυρήνα και δοκιμάζεται στην πράξη η ετοιμότητα της FAI/IRF.  Παράλληλα, οι μπάτσοι είναι αδύνατο να εντοπίσουν το σχεδιασμό μας,  καθώς αυτός είναι χαοτικός και διαχέεται μέσα στις μητροπόλεις του  κόσμου ως ιός αταξίας και καταστροφής. Φυσικά, όλοι οι σύντροφοι πρέπει  να επαγρυπνούν και να μην υποτιμήσουμε τον αντίπαλο.

Οργανώνοντας το χάος γινόμαστε πιο επικίνδυνοι. Η FAI/IRF  είναι σήμερα η νέα προοπτική γαι την οικοδόμηση μιας Μαύρης Διεθνούς  των Αναρχικών, για τη διάδοση του παγκόσμιου σαμποτάζ και της άμεσης  δράσης. Προτείνουμε, λοιπόν, ο καπνός απ΄τις καταστροφές, τις φωτιές και  τις ανατινάξεις, να ταξιδεύσει απ΄τη Χιλή ως την Ινδονησία,  μεταφέροντας το όραμα της FAI πάνω από θάλασσες και ηπείρους.


Τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.


http://www.bloko.gr/ellada/apo-ta-akykloforhta-ths-synwmosias-no-2-fwtia-kai-mparoyti.html