«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Ο ηλίθιος του Αϊνστάιν ...

Του Νίκου Σαχταρίδη*
Διαβάζουμε συχνά τους τελευταίους μήνες για μεγάλες διεθνείς εταιρίες που απολύουν κορυφαία στελέχη τους, προσάπτοντας σε αυτά ανεπιτυχή διαχείριση που οδήγησε σε κακά αποτελέσματα, χωρίς να τους αναγνωρίζουν καν το ελαφρυντικό της διεθνούς κρίσης. Στη θέση τους προσλαμβάνουν άλλους που έχουν να επιδείξουν σημαντικές επιτυχίες στο βιογραφικό τους, αμείβοντάς τους αδρά.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στις ομάδες με τους ποδοσφαιριστές που «δεν τραβάνε» και αντικαθίστανται από άλλους καλύτερους, οδεύοντας μοιραία σε μικρότερες ομάδες. Αυτή είναι και η φυσική ροή των πραγμάτων και βάσει αυτής πρέπει να γαλουχήσουμε και τα παιδιά μας: ο καλύτερος θα έχει και καλύτερη μοίρα.
Και ο μόνος τρόπος για να γίνει κάποιος καλύτερος είναι να προσπαθήσει περισσότερο, να διοχετεύσει το χρόνο και την ενέργειά του σε δημιουργικές ασχολίες, να απορρίψει την παρακμή, να καλλιεργήσει στάση νικητή και έτσι να ζήσει μια γεμάτη και δημιουργική ζωή. Η ανάπτυξη των ικανοτήτων είναι ελευθερία, η τυφλή εξίσωση των πάντων είναι φασισμός.
Αυτή η αυτονόητη αρχή, όμως, αποτελεί κόκκινο πανί για τον μπιλιαρδόβιο κοπανατζή τέως αφισοκολλητή, που από το πόστο σήμερα κάποιου γενικού γραμματέα ή κρατικού αξιωματούχου, και ακόμα ψηλότερα, όχι απλά λυμαίνεται τον εθνικό πλούτο αλλά και συντρίβει κάθε δημιουργική προσπάθεια ή άνθρωπο, προκειμένου να μην κινδυνεύσει η καρέκλα του.

Αντίθετα με τη λογική που επικρατεί στην ελεύθερη αγορά, στον αθλητισμό ή οπουδήποτε αλλού θέλετε, εδώ, στην πολιτική μας ζωή δηλαδή, επικρατούν οι πιο αποτυχημένοι. Και μάλιστα με τη λαϊκή βούλα, αφού εμείς οι ίδιοι τους ενισχύουμε, πολλές φορές με θρησκευτική μανία! Πώς θα τιμωρήσω τους «άλλους»; Ψηφίζοντας τους (δήθεν) εχθρούς τους. Ή τους άλλους τους «μικρούς», αλλά με τις εξίσου μεγάλες ευθύνες.

Βλέπετε, το δικό μου πρόβλημα με όλους αυτούς δεν είναι τόσο το ασταμάτητο φαγοπότι τους. Είναι η αποσύνθεση που προκαλεί το παράδειγμά τους στην κοινωνία μας. Οπως οι λαοπλάνοι που βγαίνουν και λένε «δε χρειάζεται να παλέψεις για να βελτιωθείς. Είσαι ωραίος».

Είναι το ότι γινόμαστε θλιβερά υποζύγια κυβερνήσεων και κομμάτων που απέτυχαν, που οπουδήποτε αλλού θα είχαν «απολυθεί». Κι όμως να που εμείς πάμε να επιβεβαιώσουμε τον ορισμό που έδωσε ο Αϊνστάιν: «Ηλίθιος είναι εκείνος που επαναλαμβάνει τις ίδιες ενέργειες, προσδοκώντας διαφορετικό αποτέλεσμα»*[1]…

*O Νίκος Σαχταρίδης είναι εκδότης του WINNER magazine

.agelioforos.gr


*[1] Insanity: doing the same thing over and over again and expecting different results.